Zoeken naar elk woord Zoeken naar alle woorden  Zoeken naar exacte zin    Hulp Verzorgd door PicoSearch

Zoeken naar informatie op deze website

nr.1 . Kerk & Leven, woensdag 5 januari 2005 . Vredeseilanden viert haar 25ste campagne op 14, 15 en 16 januari 2005 .

Vredeseilanden is een onafhankelijke en pluralistische Belgische niet-gouvernementele organisatie voor ontwikkelingssamenwerking die zich specialiseert in voedselzekerheid (het recht op voedsel voor ieder mens). Vredeseilanden komt op voor inclusieve ontwikkeling in een wereld, waarin samen leven een voorwaarde is om te overleven. Wens je meer informatie, kijk dan op http://www.vredeseilanden.org of spring even binnen in haar huis te Leuven, Blijde Inkomststraat 50, 016 31 65 80 te Leuven of neem contact op met het vrijwilligerscomité van Hasselt 011 22 53 94 . clo_martens@hotmail.com .

Vredeseilanden viert haar 25ste campagne op 14, 15 en 16 januari 2005. Het campagneland in de kijker is Costa Rica. Het thema is "Fair Trade" en de slogan "Ik ben verkocht".

Ik ben verkocht - Fair Trade Campagne
"Ik ben verkocht" is een drie jaar durende campagne van Vredeseilanden, Oxfam-Wereldwinkels en Max Havelaar en roept iedereen op zich te "outen" als voorstander van een rechtvaardig inkomen voor boeren overal in de wereld.
Jaarlijks zal rond een ander thema gewerkt worden. Het eerste jaar draait om koffie en Costa Rica. De lage wereldmarktprijs maakt dat kleine koffieboeren hun oogst met verlies moeten verkopen. Deze campagne gaat daarom in de komende drie jaar werken aan een uitgebreider draagvlak voor eerlijke handel bij het Vlaamse publiek.

De Vredeseilandencampagne wordt een uitzonderlijk evenement, niet alleen omwille van de samenwerking met Max Havelaar, Oxfam Wereldwinkels en SOS-Faim en het 25-jarig bestaan van Vredeseilanden. Maar vooral ook door de inhoud van deze campagne.
Costa Rica, koffie, duurzame landbouw, toegang tot markten, fair trade ... het is maar een greep uit het rijke aanbod waaruit zal geput worden.

Dit jaar zetten we in het bijzonder onze focus op de situatie van de koffieboeren in Costa Rica. Koffie, bron van genot voor ons, veelal bron van ellende voor de koffieboeren. Door de koffiecrisis hebben zij het niet gemakkelijk. Soms telen ze hun koffie onder de productieprijs, met verlies dus.
Voor velen onder hen kan eerlijke handel het verschil betekenen. Ze krijgen een eerlijke prijs voor hun koffie, een prijs die hoger ligt dan de kostprijs. Winst dus.
Verschillende coöperaties in Costa Rica geven het voorbeeld van hoe Fair Trade echt werkt. Hun producten zijn te koop in de Wereldwinkels, en in sommige grootwarenhuizen.
Ben jij ook verkocht?
Kijk dan vanaf 8 december op de website http://www.ikbenverkocht.be
Je komt er alles te weten over de gezamenlijke campagne.

Vandaag vraagt Vredeseilanden samen met hun partners om oog te hebben voor hun actie. Elk van ons kan zijn steentje bijdragen, en kan zo een daadwerkelijke steun betekenen voor o.a. koffieboeren uit Costa Rica. Als we durven verder kijken dan onze neus lang is. Als we willen opkomen voor hen die keihard moeten werken voor een karig loon.
Denk eraan, bij een tasje koffie…
Of koop een gadget bij de Vredeseilandenvrijwilligers tijdens het campagneweekend.
Een storting op rekening 880-3175981-54 van Vredeseilanden Leuven kan ook. Voor een storting vanaf 30 euro ontvang je automatisch een fiscaal attest voor aftrek van uw belastingen.

De Stad Hasselt steunde reeds de renovatie van de experimentele boerderij van een vormingscentrum voor de kleine boeren en boerinnen in Bakel te Senegal. En dit jaar steunt Hasselt de vormingssessies in het vormingscentrum samen met het Belgisch Overlevingsfonds (BOF), dat opgericht werd om de voedselzekerheid te verbeteren van de meest kwetsbare bevolkingsgroepen in de armste landen.
Concreet. Voor O.L.V.Banneux werd er jaren campagnemateriaal verkocht aan de kerkdeur voor ongeveer 250 euro. Jeanine Martens organiseerde dit en vorig jaar namen de dames van KAV dit op zich. Dit jaar zal men een omhaling doen met briefomslagen waar een overschrijvingsformulier aan vast hangt.

Wij zijn verkocht. Wij, dat zijn Max Havelaar, Oxfam-Wereldwinkels, SOS Faim en Vredeseilanden. Twee ontwikkelingsorganisaties en twee fairtraders roepen zoveel mogelijk mensen op zich te outen. Wij zijn verkocht voor duurzame consumptie en productie en voor fairtrade. En jij? Sta jij ook achter het idee en koop jij fairtrade?

Wil je meewerken aan de Vredeseilandencampagne : neem contact op met Clo Martens. Tel : 011 22 53 94 . E-mail : clo_martens@hotmail.com .
Tekst : Arseen De Kesel

- nr.3 . Kerk & Leven, woensdag 19 januari 2005 . Bidden om eenheid onder de christenen . Verwijzing : woensdag 19 januari 2005 .

De christenen zijn onderverdeeld in anglicanen, katholieken, protestanten en orthodoxen. Bidden om eenheid betekent geenszins bidden om eenvormigheid waarbij b.v. allen Rooms-katholiek zouden moeten worden. Bidden om eenheid is bidden om in de verscheidenheid de ene Geest van God te vinden.

Ik had een gesprek met erevicaris Piet Vanormelingen en een telefonisch contact met Sylvester Lamberigts. Ik sprak met hen over de oecumenische beweging in Limburg. Ze moeten teruggaan in de tijd, naar de jaren zestig tot de eerste helft van de jaren tachtig. Ze putten uit hun herinneringen. Documenten uit die periode zijn reeds het huis uit.
Wellicht zullen de lezers opmerken dat ik terugga naar een ver verleden. Een juiste opmerking. Maar indien dat ver verleden niet opgeschreven wordt, dreigt het voor eeuwig verloren te gaan.

Erevicaris Piet Vanormelingen werd geboren in 1923 en priester gewijd in 1947. Hij was gedurende twintig jaar (1953-1973) directeur van het klein-seminarie dat instond voor de filosofieopleiding van de kandidaat-priesters. Hij werd in het nieuwe bisdom Hasselt de 1ste president van het groot-seminarie (1970-1976). In 1976 werd hij verantwoordelijke voor de voortgezette vorming. Hij stond in voor de vorming van diakens, pastorale animatoren, leken. Hij woont op de Kempensesteenweg, niet ver van het klooster van de zusters Kindsheid Jesu, en is er voorganger van de eucharistievieringen.

Sylvester Lamberigts is bekend om zijn vele boeken over het Nieuwe Testament. Hij was priester van het bisdom Hasselt en trad uit in de jaren tachtig. Hij woont in Bocholt. Hij is een goede vriend van Piet Vanormelingen

God,
die onder mensen wonen wilt,
wees aanwezig in het huis van uw Kerk,
opdat zij mag zijn een gastvrij oord
voor allen die u zoeken,
voor allen die lijden
onder onrecht en verdeeldheid,
voor allen die verlangen
naar vrede en recht.
Help ons als christenen
elkaar de hand te reiken
en bruggen te slaan naar mensen
van andere religies en culturen,
opdat deze wereld worden mag
een voor allen veilig thuis.
Amen.

Piet Vanormelingen en Sylvester Lamberigts vertellen over de oecumenische start. Ofschoon de oecumenische beweging reeds lang bestond, kreeg ze een nieuwe en krachtige impuls door het tweede Vaticaans concilie (1962-1965). Het is echter dominee Overdulve, die leraar protestantse godsdienst aan het atheneum was, die het initiatief nam. Hij nodigde bij hem thuis een aantal protestanten en katholieken uit, onder wie bovengenoemden, Marcel Merchiers, leraar op de regentenschool, Francesco Taymans, broeder van Tilburg van het Doofstommeninstituut, dominee Suurmond, een familieverwant van dominee Overdulve, tandarts Seynaeve, ouderling van de protestantse kerk. Er ontstond een oecumenische kring waarvan Sylvester Lamberigts voorzitter werd. In deze kring ontstonden intense contacten tussen katholieken en protestanten en groeiden vriendschappen die voortduren tot op vandaag ofschoon de oecumenische werking van de kring stilaan doofde na het uittreden van Sylvester. Regelmatig werden week-ends georganiseerd die doorgingen bij de paters Passionisten in Rooierheide (Diepenbeek). Aan deze week-ends namen o.a. deel : de bovengenoemde kring alsook Jef Stevens uit Kermt, pater Trudo Gielen, dominikaan van Genk, dominee Bruggeman van Hasselt en dominee Jan Nijs van Genk. Ook nodigde dominee Overdulve mensen uit Nederland uit om het week-end bij te wonen of actief op te treden. Tijdens deze week-ends werd er gemeenschappelijk gebeden, gezongen, thema’s uitgewerkt. Op zondag vierden de katholieken afzonderlijk eucharistie. Dat werd als iets pijnlijks ervaren. Het kwam echter nooit tot een gemeenschappelijke avondmaalviering. Sylvester verwoordt het zo : “Enerzijds omdat we niet vooruit wilden lopen en anderzijds uit respect voor hen die er nog niet aan toe waren.” Er werden thema’s ontwikkeld die dominee Suurmond nadien heeft uitgewerkt en in een aantal boekjes heeft uitgegeven: God is machtig – maar hoe? Relaas van een Godservaring, en : Waar is uw God? Vragen rond Gods aanwezigheid in het lijden.

Mijn gesprekspartners beschrijven dominee Overdulve als een open, eerlijke, zeer diepgelovig man. Hij kwam uit de Nederlandse Calvinistische kerk. Bij zijn pensioen ging hij terug naar Nederland en werd nadien in Tiel (aan de Waal) geestelijk verzorger in een rusthuis. Toen zijn vrouw ongeneeslijk ziek werd, bad hij om kracht opdat hij haar uit handen zou kunnen geven. Bij de uitvaart preekte ook o.a. Sylvester: ‘Heer, naar wie zouden wij gaan… U hebt woorden van eeuwig leven.’
Piet Vanormelingen vertelt over zijn vriendschap met dominee Suurmond (°1921) die in Baarn woont en niet meer de verplaatsing naar Hasselt kan doen.
Eerst was dominee Suurmond protestants missionaris in Indonesië. Terug in Nederland werd hij benoemd tot begeleider van de beginnende dominees. Na een tijdje werd hij gevraagd om ook de begeleiding van de dominees te verzorgen. Hij reisde half Nederland af.
Piet en dominee Suurmond hadden een gelijkaardige opdracht: vorming organiseren voor priesters / dominees in dienst. Piet ging een aantal keren per jaar naar Nederland en dominee Suurmond bracht hem op plaatsen waar een goede predikant was of waar hijzelf predikte. Dominee Suurmond kwam ook regelmatig naar Hasselt en dan belegde Piet gesprekken met seminaristen, priesters enz. Toen dominee Suurmond op pensioen ging, was Piet één van de aanwezigen onder wie 60 à 70 dominees. In zijn dankwoord vermeldde hij de deugddoende invloed van zijn contacten met zijn katholieke vrienden op zijn theologie.
Ook waren Piet en Sylvester aanwezig bij de uitvaartdienst van zijn vrouw in 2003.

Hopelijk kunnen we volgend jaar iets meer vertellen over de werking van de commissie voor oecumene 2005.

Op donderdag 20 januari 2005 om 19.30 u. heeft een oecumenische dienst plaats in de Sint-Quintinuskathedraal in Hasselt.
Op zondag 30 januari 2005 om 10 u. is er in de protestantse kerk (Kuringersteenweg 81) een gemeenschappelijke oecumenische viering met Lianne de Oude (011/82 33 80) en Theo Mathijs (0476/97 99 26) als voorgangers. Iedereen is er welkom.

Arseen De Kesel

nr.4 . Kerk & Leven, woensdag 26 januari 2005 . Damiaanactie . Verwijzing : woensdag 26 januari 2005 .

We kunnen er niet meer omheen. De Tsunamie beukt iedere dag onze huiskamer binnen en we komen niet meer los van de gruwel van de beelden. De toestand in Zuid-Oost Azië heeft een gevoelige snaar geraakt en we zijn gul en weten er niet goed mee om te gaan. Overal in de wereld blijven echter oude projecten snakken naar hulp, zijn er haarden van oorlog en geweld die broeien en kolken zonder dat we er nog bij stilstaan. Het is immers zo ver van ons bed! Zo ook de landen rond de Damiaanactie: even verschoven naar de achtergrond, maar hopelijk nooit verdwenen uit ons geheugen.
Lieve mensen, hier een kort verslag over die onvergetelijke uren die wel werden vrijgemaakt om deze actie te steunen en om te vragen deze mensen met lepra of tuberculose nooit te vergeten.
"Eens de smaak van gospelsongs te pakken....laat dit je nooit meer los. Begin september 2004 kregen we de gelegenheid om met het koor van Kiewit mee te werken met een megakoor van 2000 zangers. Een evenement dat zou plaatsvinden in het Kuipke te Gent in de maand oktober 2004 "GOSPELS VOOR DAMIAAN!!!!!!"
Er werd druk gerepeteerd met andere ingeschreven koorleden vanuit Limburg. De repetities voor Limburg gingen voornamelijk door in Tessenderlo en enkele hier plaatselijk in onze kerk. Er werd trouwens gerepeteerd van aan onze kust tot in de Kempen; door jong en oud. Een hele klus voor diegenen die het organiseerden en een grote inzet voor de deelnemers. Ook verdient de dirigent uit Gent een pluim; hij maakte zich nooit schuldig aan enig verzuim. De dynamiek waarmee hij ons bezielde hou je niet voor mogelijk. Hij had ons in de ban van de maat en het gepaste ritme. Het samenhorigheidsgevoel kwam er gratis bij.

F3269a04 Koorleden van Sint-Lambertus Kiewit in Gent op het week-end van 30-31 oktober 2004

Op zaterdag 30 oktober 2004 om 8 uur vertrokken we met de bus aan de kerk van Kiewit: het jongerenkoor Muzamigos van de Banneuxwijk, wij van het koor van Kiewit en de vrijwillige organisatoren en begeleiders van de Damiaanactiegroep.
Een grote loslopende hond die op de autosnelweg op het nippertje door de bus werd vermeden en op het tegenliggende rijvak voor brokken had gezorgd, liet ons even wakker schudden voor de rest van de rit en stilaan werd het licht. Verder verliep de rit naar Gent rustig ...totdat het moderne GPS-systeem ervoor zorgde dat de autobus in een zone-30 straatje terechtkwam, geflankeerd door amsterdammertjes. Om er terug zonder kleerscheuren uit te geraken kwam er heel wat voorbereidend werk aan te pas, moesten wij wel even slikken en onze adem inhouden. De chauffeur kon wonderwel op zijn ingeslagen weg terugkeren. Oef, weeral gelukt. Een eerste groep logeerde in een jeugdherberg in hartje Gent, wij van Kiewit en andere Limburgers op enkele kilometers in een hotel in Nazareth.
De eerste gezamenlijke bijeenkomst, de instructies en de eerste generale repetitie waren een succes. Alles liep gesmeerd. We werden voorzien van drank en het nodige voedsel en iedereen was kalm en gedisciplineerd!!
Het Kuipke in Gent in het Citadelpark werd omstreeks 19.30 u stilaan gevuld; eerst met 2000 enthousiaste mensen die op de tonen van Herman van Veen "....we hebben ongelofelijke haast..." netjes hun plaats innamen Vóór het publiek, achter het orkest, in een schakering van wit-zwart en rood. Gewoon prachtig! (Zij die het gezien en meegemaakt hebben, zullen dit zeker beamen)Terwijl die popelende zangers en muzikanten toekeken hoe de rest van deze velodroom zich tot de nok vulde met toehoorders en sympathisanten.
Het opzet, de inhoud en de idee achter de Damiaanactie werden met gepaste woorden in de verf gezet en Lea Gilmore opende met een schitterend "PRECIOUS LORD". Je haren kwamen er van recht. De gospelsongs volgden elkaar op als een glooiende zee vol energie en warmte uit al de harten die er aanwezig waren. Als ze toen hierboven niet hebben meegeluisterd dan breekt de hemel nooit open! Het spektakel met het grootste koor ooit in de Benelux, en dit voor een goed doel!!! Het werkte voornamelijk aanstekelijk want in het tweede gedeelte van de voorstelling waren de aanwezigen, samen met al de zangers, het orkest, de 100 djembes, onze dirigent en vooral LEA..., één groot wiegend veld, die met hun lichtjes in de lucht bewezen dat ze niet voor niets gekomen waren.
Het wachten was soms lang maar nooit traag; ik heb me trouwens nooit verveeld. Onze begeleiders verdienen een pluim. Die nacht sliepen we heel laat in, misschien wel de laatsten die nacht... we werden gewoon als laatsten naar het hotel gebracht. We waren gezond moe en mochten 's morgens rustig genieten van een heerlijk ontbijt.
Nog tweemaal op die zondag 31 oktober speelde zich hetzelfde tafereel af in het Kuipke en geen enkele keer ontbrak het er aan sfeer of aan het nodige vuur bij elke aanwezige.
De Damiaanactie zal morgen nog niet vlug vergeten zijn door zoveel mensen die misschien op hun beurt iemand anders kunnen bezielen met hun reacties en steun.
Alweer gelukt en hoe, niets kon meer stuk. Zelfs bij het naar huis komen konden de jonge "Muzamigos-meisjes" niet stoppen met zingen.
Voor een volgende keer zou ik zeggen: doe eens mee om te ervaren wat het teweegbrengt in je eigen ziel!

Denise Manteleers

28-29 en 30 januari 2005 : Campagne weekend Damiaanactie.

nr.8 . Kerk & Leven, woensdag 23 februari 2005 . Gebedswakes - bij avond bidden bij een overlijden . Verwijzing : woensdag 23 februari 2005 .

Lente. Een tijd van contrasten. De ene dag beukt een stormwind aan ramen en deuren, de andere dag warmt de lentezon ons op. Enerzijds exploderen levenskrachten, anderzijds krijgen we de boodschap : “gedenk o mens dat je van stof bent en tot stof zult wederkeren.” Enerzijds gedenken we Jezus’ dood op Goede Vrijdag, anderzijds vieren we Jezus’leven over de dood op Pasen.

Veertigdagentijd. Een tijd van inkeer en bezinning, van inzet en solidariteit. Besef van eindigheid en geloof in eeuwigheid. Bewustzijn van het mysterie dat ons draagt, hier en nu, en naar de overkant.
De veertigdagentijd, aanleiding maar tevens een geschikte tijd om te praten met enkele mensen van de parochie Kiewit over gebedswakes op de vooravond van een begrafenis (bij avond bidden bij een over-lijden).

Ik sprak met Agnes Delsaer, Jean Poelmans en Pol Verheijen op zaterdag 12 februari 2005. Het werd een diepgaand en boeiend gesprek. Hun ervaringen en woorden heb ik door elkaar gevlochten, zoals een bloemschikker takjes, groen en bloemen elk een plaats geeft.
Ik legde hen vragen voor over het ontstaan van gebedsdiensten, -wakes, voorbereiding, lijden en dood, geloof, gebed en leven na de dood.

Ontstaan

We gaan terug in de tijd tot 1990-1993. Bernard Delhaise was pastoor in Kiewit. Hij was overtuigd van de rol van de leken in de kerk. Hij zag dat het aantal actieve priesters razendsnel afnam en hij wilde de toekomst voorbereiden met een grotere inbreng van leken. Zo werd regelmatig de eucharistieviering, in de week, vervangen door een gebedsdienst, geleid door leken.

Pastoor Willy Vanormelingen (1993-2002) en de parochieraad nodigden op 15 februari 2000 belangstellende leken uit voor een overleg hoe leken kunnen meewerken aan gebedswakes op de vooravond van een begrafenis – zoals het bisdom voorschreef - .
Op vraag van pastoor Willy Vanormelingen verzorgde Agnes Delsaer op 18 april 2000 de eerste gebedswake op de Hei.

Voor troost is het nog te vroeg.
Er is nu geen troost.
Nu is er leegte en gemis.

Dat we terug de zin van het leven moeten zoeken.
Dat we aan de toekomst moeten denken.
Zeg het niet te vaak.
We kunnen het nog niet horen.

Zeg maar niet zoveel.
Zoek maar geen woorden.
Maar kom maar bij ons langs.
Ga maar zitten en luister.
Eindeloos, telkens weer, alsmaar opnieuw…

Ga maar zitten, luister maar.
Houd ons maar vast, wees maar stil met ons,
huil maar als je kunt.
Niemand hoeft nu groot en flink te zijn.
Luister maar en blijf maar komen,
als je wilt, als je kunt.

Huisbezoek en gebedswake

De gebedsleider gaat op bezoek bij de familie van een overledene. Hij luistert. Mensen vertellen hem soms tot in de details hoe het zover is gekomen, hoe hij / zij gestorven is, de laatste woorden, het laatste contact. Zij vertellen over de leegte, het gemis, de pijn en het verdriet. De gebedsleider leeft mee, lijdt mee. Hij zoekt mee naar duiding van het gebeuren. Hij voelt aan den lijve de vele vragen, het mysterie van leven en dood, maar hij gelooft in het grote Mysterie. Hij gelooft dat God ons draagt, ons thuisbrengt.
In deze periode zijn mensen uiterst gevoelig voor een woord, een gebaar. Een lied, een tekst, een bezinning kunnen soms verwoorden wat in het eigen hart omgaat, kunnen iemand verder dragen, wat troost en hoop bieden.
Vanuit dit diepe besef en vanuit een hoopvol geloof maakt de gebedsleider in samenspraak met de familie de gebedswake op. Deze weerspiegelt het ervarende leven, het mysterie van de dood, de boodschap van Jezus en de belofte van God.
Al is de opbouw en de structuur van een gebedswake dezelfde, de invulling is telkens anders. Zelfs gekende teksten krijgen een ander timbre, een nieuwe betekenis. Dit komt ook tot uiting in het brengen van de teksten, in een klemtoon, een pauze. Want de woorden en de klanken zijn dragers van gevoelens van verdriet, gemis, eenzaamheid, hoop, verlangen, toekomst. Vaak krijgt een symbool dat nauw aansluit bij het leven van de overledene, een plaats in de gebedswake.

Waarom wil je gebedsleider zijn?

Ik wil peilen naar de motivatie. Wat zet mijn gesprekspartners ertoe aan om regelmatig geconfronteerd te worden met overlijden, schreiende mensen, gemis, eenzaamheid.
Ze vertellen. “Ik weet wat bedroefd zijn is. Ik wil mensen bijstaan.” “Ik ben meerdere malen geconfronteerd met lijden en verdriet. Ik ervaar hoe goed het doet door anderen gedragen te worden. Ik wil wat mensen lijden bij God brengen en wat God als troost en hoop biedt, naar mensen brengen. “ “Elk overlijden is een confrontatie met mijn eigen leven, mijn eigen eindigheid. Ik ben ervoor gevoeliger geworden. Ik wil meeleven met mensen en ik wil samen met de mensen die lijden, naar zingeving zoeken, naar God gaan.”
“We groeien in het leren omgaan met lijdende mensen, het helpt ons beter te luisteren naar de diepere levensvragen.”

Wij weten het wel van die toekomst…
Wij zullen wel opstaan uit ons verdriet, langzaam,
Op een wijze, op onze tijd.
De steen zal wel weggerold worden.
Troost ons maar niet, maar kom maar,
En reis met ons mee,
het verdriet is te zwaar voor ons alleen.

(Marinus Van den Berg, uit : Door je verdriet heen groeien)

Leven na de dood

Ik wil weten hoe mijn gesprekspartners omgaan met het leven na de dood, hoe zij het bekijken.
“We geven een hoopvolle boodschap,ondanks het grote verdriet ; we komen thuis bij iemand die op ons wacht.”
“De toekomst van ieder mens is een mysterie. We vertrouwen erop dat God ook het lijden ten goed keert, dat het leven niet eindigt bij de dood, dat we thuiskomen bij God.”
“Het lijden zoeken we niet. We kennen de betekenis ervan niet. We laten het aan God over. We doen wat moet gedaan worden. “
“De geliefde overledene leeft op een andere wijze bij ons. Hij is aanwezig.”

Op zoek naar gebedsleiders

Niet iedereen voelt zich geroepen om in deze situaties met mensen op weg te gaan, met hen te bidden. Ik vraag aan mijn gesprekspartners naar welke soort mensen ze op zoek zijn. Ze verwoorden een aantal elementen en ik breng ze hier kriskras door elkaar.
“Een zekere levenservaring bezitten (met verdriet geconfronteerd zijn) – inlevingsvermogen – het vermogen om mee te leven – gelovig zijn – meegaan met het lijden maar niet eronderdoor gaan – luisteren – nabij kunnen zijn – bereidheid om erin te groeien – willen voorgaan in de gebedwake - een vorming volgen (gebedsleiders) – “

Ik dank van harte Agnes, Jean en Pol voor dit verrijkende gesprek. Op anderhalf uur tijd werden boeiende ervaringen uitgewisseld, het persoonlijk gelovig zijn verwoord. Ik hoop dat jij lezer iets mag herkennen van wat zij onder woorden brachten.

Arseen De Kesel

Aan Wies Hanot van KAV, Frans Motmans van KBG en Matthieu Bijnens van KWB legden we de vraag voor hun vereniging doet tijdens de veertigdagentijd.

Wies vertelt. Bij de vergaderingen nemen we een bezinning die aansluit bij het thema van de veertigdagentijd. Nu zijn we echter volop bezig met een actie van de christian workers movement van Bangladesh om na de vloedgolf weefgetouwen aan te schaffen waardoor de mensen in eigen beheer sari’s kunnen weven. De actie treedt op de vrouwendag op 10 maart naar buiten: op de Grote Markt van Hasselt.
Bij het lentefeest sluit de KAV aan bij de actie van wereldsolidariteit en verkoopt bloemzaadjes. Het lentefeest is op 10 mei.

Frans Motmans beklemtoont dat de KBG zowel provinciaal als plaatselijk de actie van Broederlijk Delen steunt: Congo groeit. KBG is solidair. In de 40-dagentijd sluit de bezinning aan bij het thema van de veertigdagentijd. Veertien dagen voor Pasen viert KBG Kiewit zijn lentefeest: 16 maart om 13 u. in de Binder.

Matthieu Bijnens vertelt dat KWB op 19 maart het jaarlijkse Sint-Jozefsfeest viert. Bij de bezinning op het feest worden de overleden KWB-ers herdacht. De bezinning van de kerngroep sluit meestal aan bij de actualiteit.

nr.13 . Kerk & Leven, woensdag 30 maart 2005 . Ziekenzorg Kiewit . Verwijzing : woensdag 30 maart 2005 .

“Ik ben bij je”. Zo verwoordt Mozes zijn ervaring van de aanwezigheid van God. Zo vertelt de evangelist Lucas in het verhaal van de twee Emmaüsgangers hoe zij de aanwezigheid van Jezus ervaarden. Dat wil ook Ziekenzorg waarmaken. Via bezoek, gesprek, activiteiten wil Ziekenzorg de zieke, de thuisgebonden en bedlegerige zieke, laten ervaren: “Ik ben bij je”. God, Jezus, de gemeenschap, je medemens is bij je, zieke mens. Hij laat je niet alleen.

Op donderdagavond 18 maart 2005 had ik een gesprek met vijf dames van Ziekenzorg Kiewit: voorzitster Monique Celus, Agnes Somers-Delsaer, Judith Tielens-Hotterbeex, Justine Bijnens-Martens en Josse Geboors-Van Houtvin. Ik sprak met hen over het ontstaan van Ziekenzorg Kiewit, hun engagement, hun ervaringen, hun motivatie, hun verwachtingen. Ik tracht een sfeerbeeld te brengen.

ONTSTAAN

Niet alleen floppys, diskettes, DVD’s laten na zekere tijd hun gegevens los, ook het menselijk geheugen houdt niet alles vast wat het ooit heeft opgeslagen. Zo blijkt uit wat de dames over het ontstaan van Ziekenzorg Kiewit vertellen. De ene is overtuigd dat de start in september 1980 werd gegeven, de andere is van mening dat het in 1981 was. Het boek “Kiewit. Van heidegebied tot bloeiende leefgemeenschap” maakt ons wijzer. Op blz.173 lezen we : “Op donderdag 5 maart 1981, de stichtingsvergadering van de Kiewitse ziekenzorgafdeling, verwelkomden beide parochiegeestelijken welgeteld drie kandidaten : de dames Josée Geboors-Van Houtvin, Lisette Jordens-Boesmans en Martha Motmans-Lijnen. Deze kleine kern slaagde er door persoonlijke contacten al vlug in andere parochianen bij de nieuwe kring te betrekken; in 1982 telde de groep al veertien leden, in 1983 groeide hij tot vierentwintig en in 1984 en 1985 tot dertig.” De oprichting van Ziekenzorg Kiewit gebeurde op initiatief van pastoor Franz Schifflers (pastoor in Kiewit van 1961 tot 1982) en diaken Guido Geboors (diaken te Kiewit van 1980 tot 2004). Dit initiatief kaderde in een herschikking van de pastorale taken. Pastoor Schifflers zou de zieken in het Virga-Jesseziekenhuis bezoeken en diaken Geboors (die op 15 juni 1980 tot diaken werd gewijd) de zieken in het Salvatorziekenhuis. De leden van Ziekenzorg zouden de zieken thuis bezoeken.
Mijn gesprekspartners - behalve Agnes - zijn bij Ziekenzorg Kiewit, vanaf het begin, bijna vijfentwintig jaar.
Als voorzitster fungeerden Lisette Jordens-Boesmans (1981-1988), Agnes Somers-Delsaer (1988-1989), Christine Verhoeven (1989-1993) en Monique Celus (1993- ).

Ervaringen

Mijn gesprekspartners vertellen over hun ervaringen bij ziekenbezoek. Ze zijn discreet zoals het een ziekenzorglid betaamt.
Er is een proces in het huisbezoek. Bij een eerste bezoek kan het gesprek eerder oppervlakkig zijn. Immers, vertrouwen moet wederzijds kunnen groeien. Dan vraagt de bezoeker van Ziekenzorg wel eens : wil je dat ik terugkom of zou je graag van iemand anders bezoek ontvangen.
Een ziekenzorgbezoeker dringt zich niet op. Hij wil een brug zijn tussen de gemeenschap en de zieke. Hij vertelt over het reilen en zeilen van de gemeenschap wanneer de zieke erom vraagt, zonder in achterklap en roddelen af te glijden. Hij speelt in op de betrokkenheid van de zieke naar de gemeenschap en de buurt. Hij is discreet. Hij luistert naar het verhaal van de zieke, geduldig, ook als hij het verhaal reeds vele malen heeft aanhoord. Hij is soms getuige van heel het levensverhaal, van lief en leed, persoonlijk en in de familie.
De ziekenbezoekers mogen vertrouwen, vriendschap en dankbaarheid ervaren. Ze vergeten hun eigen zorgen en beslommeringen. Ze worden zich bewust van hun eigen beperktheid en eindigheid. Ze leren relativeren. Ze zien het gezicht van de zieke van blijheid stralen en worden zelf blij en dankbaar. Ze mogen delen in het leven van de zieke, in zijn lief en leed. Soms gaat het gesprek over in een gebed.
Met Pasen en Kerstmis verzorgt Ziekenzorg een eucharistieviering voor een grote groep van de zieken. De zieken zijn blij om nog eens in de kerk te zijn en een eucharistie te kunnen meevieren.
Sommige zieken ontvangen wekelijks het eucharistisch brood, dat verbondenheid met Jezus en zijn gemeenschap schept.

Geest van God,
zoete Gast van de ziel.
Als we zwoegen, brengt Gij rust,
in de koortsen beurt Gij op,
als we schreien, brengt Gij troost.
O zalig, zalig Licht.
Vervul intiem en diep
het hart van wie gelooft.
Zonder uw genadekracht
is er niets in gans de mens,
is er niets volkomen gaaf.
Was zuiver wat bezoedeld is,
besproei wat aan het verdorren is,
genees wat ziek is of gekwetst.
Maak soepel wat onbuigzaam is,
schenk een thuis
wie op een dwaalspoor is.
Verleen aan allen
die op U vertrouwen,
uw zeven gaven.
Schenk ons een vruchtbaar leven,
schenk ons een vredevol heengaan,
schenk ons geluk zonder eind.
Amen

Vorming

Mijn gesprekpartners bezoeken maandelijks een aantal zieken. Daarenboven komen ze maandelijks samen waarbij telkens een stevige brok vorming wordt voorzien : vormen van ziekten, palliatieve zorg, depressie, rusthuis, pastorale vorming, luisteren naar zieken, enz. Ik ben blij verrast hoe deze dames zich nog steeds enthousiast voor de zieken blijven engageren. Ze leven van verbondenheid met de zieken. “Ik ben bij je” slijt nooit, maar maakt sterker, zoals een muzikant met de jaren zijn instrument met grotere vaardigheid en fijngevoeligheid kan bespelen.

Op zoek naar jongere vrijwilligers

Deze vrijwilligers voelen zich niet te oud om Ziekenzorg te dragen, maar ze denken aan de toekomst. Ze hopen dertigers, veertigers en vijftigers te kunnen overtuigen om lid van Ziekenzorg te worden, om zieken te bezoeken, om vaardiger te worden in het bezoeken.
Deze zorg spruit voort uit de diepe ervaring wat lijden en ziek-zijn is. Ziekenzorg geeft je een sleutel die je toegang geeft tot het hart van een medemens, met wie je verbondenheid, vertrouwen en vriendschap kunt opbouwen. Overweeg eens om lid te worden van Ziekenzorg.

Informatie bij voorzitster Monique Celus. Tel.: 011/2112 88

Arseen De Kesel

- nr.15 . Kerk & Leven, woensdag 13 april 2005 . Ervaringen van een pastorale stage . Verwijzing : woensdag 13 april 2005 .

Op de vierde Paaszondag lezen we in de kerk het evangelie van de Goede Herder (Joh 10). Traditioneel is deze dag “roepingenzondag”. Dit is de aanleiding voor een gesprek met Jürgen Soetens, die op 18 december 2004 tot diaken werd gewijd en op 3 juli 2005 tot priester wordt gewijd. Momenteel doet hij zijn tweede jaar pastorale stage in de federatie Maasmechelen-Zuid (Centrum, Boorsem, Kotem, Opgrimbie) bij deken Servaas Geelen en pastoor Luc Peters. Ik vraag hem naar zijn pastorale ervaringen, aandachtsvelden, motivatie.

Werkvelden

Jürgen woont in bij de deken; pastoor Luc Peters woont naast hen. ‘s Middags eten ze samen. Dikwijls middagmalen ook nog andere priesters of diakens mee. Het is aangenaam toeven in het Maasland.
De federatie Maasmechelen-Zuid telt ongeveer 11.000 inwoners. Velen zijn van een andere ethnische afkomst: Italianen, Marokkanen, Grieken, Polen, Turken, ….
De twee priesters staan samen in voor de pastorale zorg van de federatie.
Jürgen heeft de vrijheid om de verschillende pastorale werkvelden te verkennen, te kijken, te proeven en vooral om mensen te ontmoeten. Hij draait o.a. mee in de chiro en ziekenzorg van Opgrimbie, is actief in de misdienaarswerking, helpt bij de vrijdagse voedselbedeling van de plaatselijke Sint-Vincentiusvereniging, bezoekt zieken, eenzamen en bejaarden en schoolklassen.
Zijn aandacht gaat naar iedere mens met een voorkeur voor de armen, de jongeren en de zieken.

Op zaterdagavond vind je Jürgen bijna altijd op de leidingskring van de chiro van Opgrimbie. Op zondagnamiddag waagt hij zich wel eens aan een zangstonde samen met de kinderen. Hoogtepunten zijn het feest van Christus-koning – dat hij samen met leiding en kinderen voorbereidt en meebeleeft en het kamp. “Ik vind het heel belangrijk om aanwezig te zijn tussen de jongeren en de mooie dingen die er gebeuren op te merken. Er zijn heel wat kinderen uit armere milieus bij de chiro. Voor hen probeer ik soms speciaal aandacht te hebben.”

Vaak hoort men zeggen: “De jongeren gaan niet meer naar de Kerk.” Daarom vindt Jürgen het belangrijk de jongeren op te zoeken daar waar ze te vinden zijn. Tijdens de afgelopen maanden bezocht hij een veertigtal klassen in de verschillende middelbare scholen in Maasmechelen. De rechtstreekse aanleiding was het voorstellen van de Wereldjongerendagen in Keulen. Het meeste tijd besteedde hij aan het luisteren naar de jongeren: hun hobby’s, hun dromen, …

Tijdens huisbezoeken bij zieken en eenzamen beleefde hij reeds heel mooie ervaringen. Jürgen vertelt over Maria: “Ze is bijna negentig jaar. Ze woont op een appartement. Ze heeft geen kinderen; haar man is gestorven. Vrienden en kennissen zijn niet meer. Regelmatig ga ik haar bezoeken. Ze is gelukkig als ze me een borreltje kan uitgieten - de enigste plek waar ik een borreltje aanvaard -. Toen ik haar op Goede Vrijdag ging bezoeken was ze heel triestig en eenzaam. Ik luisterde, we waren samen stil, we baden. Ik stelde voor om haar op paasdag de communie te brengen. Na enig aarzelen stemde ze toe. Op Paaszondag, voor de hoogmis, ging ik naar haar toe. Ze verwachtte mij. We hebben wat gepraat, ik heb het evangelie gelezen en haar de communie gegeven. Maria was dolgelukkig. Toen hebben we samen gezocht op welke televisiezender een mis was die ze kon volgen. De droefheid die ik twee dagen ervoor had ervaren was die dag omgeslagen in vreugde. Het was een echt verrijzenisgebeuren.”
Jürgen vindt het heel belangrijk om tijd te nemen voor de mensen die hij ontmoet, om naar hen te luisteren. “Ontmoeting is alle krachten van het hart bundelen voor de persoon die je op dat moment voor je hebt.”

Motivatie

Na zijn studies regentaat nederlands-geschiedenis-godsdienst gaf Jürgen zes maanden les in een school voor karaktergestoorden. Hier ontdekte hij wat zijn echte roeping was: “Op een dag werkte één van de leerlingen me immens op de zenuwen. Zijn gedrag vond ik allesbehalve passend en na enige tijd ontstond er een serieus conflict. Ik vond dat deze leerling naar mij moest luisteren en daarmee basta. Het liep helemaal uit de hand toen deze leerling, Arne, mij een klap gaf en ik hem terug sloeg. Die avond besefte ik dat ik fout zat. Ik wou namelijk leven vanuit het evangelie; ik geloofde dat God van mij hield en van alle mensen; ik wou van alle mensen houden…Maar wou ik ook van deze moeilijke leerling houden? Had ik mij ooit al afgevraagd waarom deze leerling zo handelde?
Enkele dagen later moest ik bij Arne waken. Hij was namelijk buitengezet in een andere les en moest in een apart klaslokaal straf maken. Toen ik binnenkwam werd hij heel erg woedend. Ik vroeg hem waarom hij zo boos was. Arne begon te wenen en vertelde mij hoe hij sinds enkele dagen had vernomen dat zijn moeder hem niet meer wilde. De jongen was een ongewenst nakomertje en moeder had beslist dat ze hem naar een opvangtehuis voor jongeren zou laten brengen. Ik wist niet goed wat te zeggen maar begreep wel dat heel zijn doen en laten één grote schreeuw om liefde was. Ik luisterde en gaf hem een schouderklopje. Het enige wat ik kon doen was in alle stilte troostend aanwezig proberen te zijn. Die dag veranderde mijn houding tegenover de leerlingen: “In de eerste plaats ben ik hier om van mijn leerlingen te houden, om naar hen te luisteren, om hen te dienen…”
Arne en zijn klasgenoten leerden mij wat mijn ware roeping is, namelijk dienaar te zijn van de mensen en zo ook dienaar te zijn van de Heer.”

Spiritualiteit geënt op het leven

Op zijn 15de leerde Jürgen de Focolarebeweging kennen. Hij vertelt: “Enkele leerlingen van mijn klas nodigden mij uit naar een jongerenbijeenkomst waarvan zij dachten dat die echt iets voor mij zou zijn. Daar aangekomen ontmoette ik een groep jongeren die aan het volleyballen was. Ik was geen held in sport. Een vriendelijk meisje paste de bal naar mij en ik zat midden in het spel. De jongeren waren heel vriendelijk en open. Bij iedere verkeerde pas speelde men toch nog de bal terug. Na de match kwamen de verschillende jongeren kennis maken. Ik voelde mij er onmiddellijk thuis. Later op de avond ontdekte ik het geheim van hun vreugde en liefdevolle omgang met iedereen. Deze jongeren probeerden om vanuit het evangelie te leven. Zo hadden ze ontdekt dat God Liefde is en dat Hij van iedere mens houdt zoals hij is. Die avond zei ik bij mezelf voor het slapengaan: “Dit laat ik nooit meer los.” Ik had voor het eerst heel sterk en heel bewust mogen ervaren dat God van me hield zoals ik was met mijn kwaliteiten en mijn gebreken en dit vervulde mij met een immense vreugde. Die persoonlijke liefde had ik mogen ervaren doorheen deze jongeren die ik ontmoet had. Ik was getuige van het feit dat mensen die hun leven laten raken door Jezus en het evangelie, blije, gelukkige en hoopvolle mensen zijn.”

Via zijn zorg voor de arme, zieke, gekwetste mens wil Jürgen de boodschap brengen dat God liefde is.

Arseen De Kesel

RESTAURATIE NA 70 JAAR. Federatiebladzijde Kerk & Leven, nr.18. Woensdag 4 mei 2005

“Heimwee doet ons hart verlangen, naar de heimat onzer jeugd.
Naar de bronzen klokkezangen, zwaar van rouw of hel van vreugd.
Zangen uit de oude toren, hij die waakt en verre schouwt,
Over 't dorpje droomverloren, kronk'lend aan zijn voet gebouwd.”
Zo klinkt het lied van Jozef Simons op de tonen van Armand Preud’homme.

Terwijl de kerk van Kiewit in de steigers staat, komen de beelden van de kerktoren van Waarschoot me voor de geest. Hij bleef gespaard bij een brand van 1 januari 2002 die de kerk volledig verwoestte. Wegens waterschade moest hij evenwel gerestaureerd worden en staat deze veertiende eeuwse kerktoren nu in de steigers. De kerk ligt er als een ruïne bij.

Op 19 juni 1935 werd de kerk van Kiewit ingewijd, zeventig jaar geleden. Oudere Kiewitenaren zullen het zich herinneren. En terloops gezegd, op 15 juni 1980 - vijfentwintig jaar geleden - werd Guido Geboors tot diaken gewijd.

Reeds in het februarinummer van Kriskras (een mooie naam die zowel de bedoeling verwoordt - het reilen en zeilen van Kiewit aan bod laten komen - als de naam van de hoofdredacteur als een cryptogram verbergt) schreef Willy van Stee, voorzitter van de Kerkfabriek Sint-Lambertus Kiewit een artikel over de restauratiewerken van de kerk.

Ik had een gesprek met Willy van Stee en Wim Somers, schatbewaarder. In die periode las ik de bestseller De Da Vinci Code van de auteur Dan Brown. Toen Willy en Wim vertelden
over de verschillende etappes in de voorbereiding van de restauratie van de kerk, moest ik denken aan de stappen in het boek die tot de ontknoping leidden. Beide lijken op elkaar vermits beide uitgaan van een probleem en op zoek gaan naar een oplossing. Voor een restauratie van een kerk is de lange voorbereidingsweg van het begin tot het einde uitgeschreven, bij de roman De Da Vinci Code kan je slechts een volgende stap zetten na de oplossing van de vorige.

Het restauratiedossier van de kerkfabriek is heel wat dikker dan het boek De Da Vinci Code. Wie het boek begint te lezen, kan best een aantal uurtjes vrij voorzien, want je leest het in één ruk uit. Dat kan wellicht niet gezegd worden van het restauratiedossier.
Het probeem van de kerkfabriek is minder spectaculair. Een lekkend dak, een rottend gebinte, leien die op ongewenste momenten op ongewenste plaatsen naar beneden komen. Oplossingen werden gezocht, herstellingen werden uitgevoerd, bedragen werden uitgegeven, maar ondanks dat alles werden de problemen groter en moesten grotere bedragen voor herstellingen voorzien worden. Een definitieve oplossing drong zich op.
Om tot een oplossing te komen, is samenwerking en deskundigheid vereist. Die is aanwezig. De vijf leden van de Kerkfabriek Sint-Lambertus Kiewit vormt een goed team: Willy van Stee, voorzitter; Wim Somers, schatbewaarder; Marie-Jeanne Benats, secretaris; Frans … De kerkfabriek vergadert regelmatig, beslist, maakt verslagen. Het maakt dossiers op, voorziet ze van de nodige handtekeningen, zendt de dossiers naar de betrokken diensten, volgt de dossiers op enz.

Op weg naar de oplossing worden vele stappen gezet.

1ste stap : het probleem omschrijven. In april 2000 vertrouwde de kerkfabriek het toe aan N.V. Libost-Groep te Hasselt. Reeds op 3 juli 2000 maakte het een uitgebreid verslag over.
2de stap : als officiële instelling schrijft de kerkfabriek in juli 2001 offertes uit, die in het Staatsblad worden gepubliceerd. Een offerte voor de banken (om een lening aan te gaan), een offerte voor architecten en een offerte voor een veiligheidscoördinator.
3de stap : het nemen van beslissingen. 5 banken en 3 architecten boden zich aan. De beslissingen worden voorgelegd aan het bisdom, de provincie en de gemeente.
4de stap : de uitvoering van de beslissingen. Na goedkeuring van het bisdom, het advies van de gemeente en de goedkeuring van de provincie kan met de bank (KBC) een lening aangegaan worden, de waarborg van de stad Hasselt verzekerd worden, de architect en de veiligheidscoördinator aangesteld worden.
5de stap : oktober 2002. Het architectenbureau maakt een bestek op : een eerste ontwerp. De veiligheidscoördinator merkt onveiligheidsproblemen op rond de loopbruggen. Een bijkomend dossier wordt opgemaakt en tussentijdse werken worden uitgevoerd door Dethier van Alken voor een som van 7000 euro. Het ontwerp gaat naar bisdom en provincie en voor advies naar de gemeente. Vervolgens gaat het dossier naar de Vlaamse Gemeenschap met het oog op een subsidiëring van 30%. Half juni 2004 is alles rond.
6de stap : 25 mei 2004. Openbare aanbesteding. De beslissing valt in juli 2004. De werken worden toegewezen aan de firma Dijkmans te Kuringen.
7de stap : de restauratiewerken starten op 18 oktober 2004.

De Da Vinci Code is zo meeslepend omdat het door zijn onverwachte wendingen je in de ban houdt. Wie een huis bouwt, weet hoe onvoorzien plotseling nieuwe problemen opduiken. Het is een grote verdienste van de kerkfabriek om op zo korte tijd het dossier langsheen zovele instanties gelaveerd te hebben. Het moet vier jaar intens vrijwilligerswerk gevraagd hebben om het dossier op de voet te hebben gevolgd. Wellicht was het een tijd van wachten en hopen… dat een persoon niet op vakantie is, dat de minister tijdig zijn handtekening zet vooraleer het parlement ontbonden wordt, dat bezwaren worden geopperd enz… Hoevele telefoontjes en informele contacten vonden niet plaats tussen de leden van de kerkfabriek?

Hervorming van de kerkfabrieken

Terwijl de kerkfabriek benomen werd door dit dossier, besliste de Vlaamse Gemeenschap op 7 mei 2004 tot hervorming van de kerkfabrieken die voortaan kerkbesturen worden genoemd. De besluiten werden gepubliceerd in het Staatsblad van 6 september 2004. De hervorming zou ingaan op 1 maart 2005. Op 1 april 2005 zijn verkiezingen voorzien. Kandidaten moeten aan volgende criteria beantwoorden : gedoopt zijn, in de gemeente wonen en aan de leeftijdsvoorwaarde voldoen nl. 18+ en -75 jaar. Door deze hervorming zou Willy van Stee geen kandidaat meer kunnen zijn. Louter op basis van leeftijd zou Willy nu afscheid moeten nemen van de kerkfabriek waar hij samen met de andere leden als een vriendengroep sinds april 1996 hard heeft gewerkt. Hij wil het dossier van de restauratiewerken van de kerk verder afwerken.

Proficiat en dank aan alle leden van de kerkfabriek voor dit onafgebroken vrijwilligerswerk achter de schermen. Een boek als de Da Vinci Code kan iemand enkele uren boeien, het restauratiedossier van de kerk houdt de leden van de kerkfabriek reeds vijf jaar in de ban.

Arseen De Kesel

nr.34 . Kerk & Leven, woensdag 24 augustus 2005 . De voorpagina gepland . Verwijzing : woensdag 24 augustus 2005 .

Sinds begin januari 2002 verschijnt op deze pagina week na week een voorpagina-artikel. Het brengt levensbeschouwelijk en parochiaal nieuws van de federatie Banneuxwijk - Godsheide - Kiewit (Hasselt Noord-Oost) en zijn omgeving.

Hiervoor zorgt een redactieploeg : Arseen De Kesel, pastoor Danny De Wispelaere, pastoor Maurizio Fomini, Myriam Hermans, Jo Luyten en Mieke Bloemen-Vandormael. Hij komt tweemaandelijks samen. Dan wordt o.a. afgesproken wie welk artikel zal schrijven of samenstellen. In de maand juni wordt de planning van het komende werkjaar opgemaakt. Dat jaarprogramma wordt soepel gehanteerd en wijkt voor belangrijke actualiteiten.

Nu en dan krijgen we reacties, meestal positieve, ook wel eens negatieve. Je kan het aanbod vergelijken met een groot buffet; je neemt wat je verkiest, je laat liggen wat je niet lust. Je kan blij zijn dat het aanbod zo groot en verscheiden is. Je besluit toch niet om het hele buffet helemaal links te laten liggen omdat je sommige gerechten niet verkiest.

Wat als onderwerp aangeboden wordt, is het resultaat van een keuze. Sommige onderwerpen krijgen veel aandacht, andere weinig of geen. Wat niet aan bod komt, ontgaat de lezer wellicht.

2005-2006 werd door de Belgische bisschoppen uitgeroepen als het jaar van het gebed. Daardoor houden vele onderwerpen hiermee verband.

Augustus 2005
10 augustus 2005 : 20 jaar kapel Banneux
17 augustus 2005 : 35 jaar KBG Banneux
24 augustus 2005 : planning artikels 2005-2006
31 augustus 2005 : wereldjongerendagen

September 2005
7 september 2005 : vakantie-impressies van de jeugdbewegingen van de federatie
14 september 2005 : parochiestart
21 september 2005 : bloemschikgroepen van de kerk
28 september 2005 : vredesweek

Oktober 2005
5 oktober 2005 : moslims in Hasselt : Ahmadiyya’s
12 oktober 2005 : missionaris Fons Gilis
19 oktober 2005 : armoede en Hasselt
26 oktober 2005 : missionaris frater Frans

November 2005
2 november 2005 : stervensbegeleiding : Jeanina en pater Marc Desmedt
9 november 2005 : 11.11.11
16 november 2005 : seniorenwerking - KBG
23 november 2005 : zang en muziek
30 november 2005 : jaar van het gebed in de federatie

December 2005
7 december 2005 : interreligieuze meditatie
14 december 2005 : adventskerk
21 december 2005 : vluchtelingen in Hasselt
28 december 2005 : Na 1 jaar diaken

Januari 2006
4 januari 2006 : vredeseilanden
11 januari 2006 :
18 januari 2006 : oecumene
25 januari 2006 : Damiaanactie

Februari 2006
1 februari 2006 : doopsel
8 februari 2006 : zieken
15 februari 2006 : voorbereiding vormsel
22 februari 2006 : voorbereiding eerste communie

Maart 2006
1 maart 2006 : planning veertigdagentijd
8 maart 2006 : vrouwelijke bijdrage in de kerk
15 maart 2006 : glasramen van de kerk
22 maart 2006 : gebed en bezinning in bewegingen en organisaties
29 maart 2006 : het gebed van zieke mensen

April 2006
5 april 2006 : tabernakel en altaren van de kerk
12 april 2006 : de kruisweg in de kerk
19 april 2006 : de klokken van de kerk
26 april 2006 : impressies 40-dagentijd en Pasen

Mei 2006
3 mei 2006 : impressies vormsel Banneux-Kiewit
10 mei 2006 : impressies vormsel Godsheide
17 mei 2006 : gezinsgroep
24 mei 2006 : gebed en Marialegioen
31 mei 2006 : impressies 1ste communie Banneux - Godsheide

Juni 2006
7 juni 2006 : gezinsviering
14 juni 2006 : impressies 1ste communie Kiewit
21 juni 2006 : nog iets zichtbaar van de h. hartdevotie?

Voorstellen, suggesties, brieven zijn steeds welkom op de secretariaten van de parochies.
Wie weet, wil je ook wel meewerken aan de samenstelling van een thema of het schrijven van een artikel, of word je lid van de redactieploeg.

Arseen De Kesel

VORMSELCATECHESE . Federatiebladzijde Kerk & Leven, nr.37. Woensdag 14 september 2005.

Op zondag 30 april 2006 om 10.30 zal de afgevaardigde van de bisschop aan kandidaat-vormelingen van Banneux en Kiewit het vormsel toedienen in de Banneuxkerk.

Op zondag 18 september 2005 werd in de parochiekerken van Banneux en Kiewit de vormselcatechese gestart met een startviering. Tijdens de viering werden de namen van de kandidaat-vormelingen afgeroepen en de catechisten voorgesteld. Naar aanleiding hiervan willen we de beide parochies informeren over het geheel van de parochiale vormselcatechese.

Maandelijks is er een catechesebijeenkomst, telkens op de derde zondag van de maand vanaf december. De data zijn: 18 december, 15 januari, 19 februari, 19 maart. Op deze data wordt verwacht dat zowel de ouders als de vormelingen de eucharistieviering bijwonen, in Banneux om 9.30 u, in Kiewit om 11.00 u. In Banneux volgt de catechese voor de vormelingen na de eucharistieviering tot 11.30 u., in Kiewit begint de catechese om 9.30 u tot de eucharistieviering. Ouders en vormelingen worden ook verwacht op de eucharistieviering van zondag 16 oktober voor de naamopgave, eveneens op de paaswake op zaterdag 15 april 2006 om 19.00 in de Banneuxkerk, alsook op zaterdag 24 december 2005 voor de kerstviering om 19.00 in Kiewit of om 23.00 u. in Banneux; tenslotte op de dankviering op Pinksterenzondag 4 juni 2006 om 9.30 u. in Banneux voor de gevormden van Banneux, voor Kiewit moet nog een datum afgesproken worden.
Volgende vieringen worden bijzonder aanbevolen : de aswoensdagviering op woensdag 1 maart 2006 om 10.00 u. in Banneux, de Witte-Donderdagviering op donderdag 13 april 2006 om 19.30 u. in Kiewit, voor de Fakkeltocht en Goede-Vrijdagviering op vrijdag 14 april 2006 om 20.00 u. met vertrek aan de kerk van Kiewit, en de eucharistieviering van Pasen op zondag 16 april 2006.

Voor de vormelingen worden 3 bezinningsdagen voorzien, telkens op zondag (van 10.00 tot 17.00 u.). De data zijn : zondag 10 november 2005, zondag 5 maart 2006 en zondag 2 april 2005. Deze drie eendaagse gaan telkens door in het bezinningscentrum van Godsheide. Voor deelname zal telkens een uitnodiging gestuurd worden met verzoek tot inschrijving.

Om bepaalde vieringen voor te bereiden worden de vormelingen op volgende data verwacht : op zaterdag 15 oktober 2005, 9.00-11.00 u (voorbereiding van de naamopgave en kennismaking met de catechisten), op zaterdag 15 april 2006, 9.00 – 10.00 u (voorbereiding van de paaswake in Banneux), op woensdag 19 april 2006, 17.00-19.00 (catechese in Banneuxkerk) en op woensdag 26 april 2006, 17.00-19.00 u (voorbereiding van de vormselviering).
In Banneux boden zich 17 kandidaat-vormelingen aan, in Kiewit 14. De catechisten van Banneux zijn: Jos Cox , Linda Schroyen-Vanvelk, Edith Vandevenne-Ramaekers,; van Kiewit : Servaes Bosch, Ghislène Daems-Boonen, Denise Manteleers. Algemene leiding : Monique Steegen-Martens. Voor de uitwerking van de drie eendaagse zorgt Martijn Steegen. De catechesebijeenkomsten gaan door in de parochielokalen (Hazelarenlaan) of in de beschikbare lokalen van de kerk voor de vormelingen van Banneux, in Catlok (Vijversstraat) voor de vormelingen van Kiewit.

Tijdens de catechesebijeenkomsten wordt de geloofsbelijdenis behandeld : God als schepper; Jezus, de Zoon; de heilige Geest; de gemeenschap. Tijdens de drie eendaagse wordt telkens een bijbelverhaal uitgewerkt : Tobit, de twee wegen (de brede en de smalle weg) en de Emmaüsgangers.

De catechisten komen maandelijks samen ten huize van Monique Martens om de catechesebijeenkomsten voor te bereiden.

Wie meer informatie verlangt, kan terecht bij Monique Martens. Tel : 011/72 38 87. E-mail : robert.steegen@scarlet.be).

Namens de beide parochiegemeenschappen wensen we de vormelingen een enthousiaste voorbereiding op het vormsel toe. Aan al wie bijdraagt tot de vorming van deze jonge christenen, wensen we veel geduld en moed toe. Moge Gods Geest allen bezielen met zijn vuur van liefde.

Zondag 11 september 2005 om 11.00 u in de kerk van Kiewit: gezinsviering. Vermits pastoor Maurizio Fomini nog in Paragay verblijft, is in deze eucharistieviering priester Bart Coenegrachts, geestelijk directeur van het seminarie voor priesterstudenten, de voorganger.
Bij het binnenkomen in de kerk heten Fabienne, Maggy en Pol ons hartelijk welkom. Alice en ik gaan naar links en nemen ongeveer in de het midden van het kerkschip aan de buitenzijde plaats. We zien voor en na ons heel wat bekenden. Met een hoofdknik of een zachte glimlach geven we aan dat het fijn is dat ze er zijn en ons een goed gevoel geven.
Er is veel afwisseling in deze viering; wisselende stemmen, verschillende gezangen. Er is ook heel wat beweging.
Ik vier mee. Ik zie hoe vele volwassenen, kinderen en jongeren heel concreet in deze viering betrokken zijn. Ik denk: hierover moet ik eens iets schrijven.

Ik ga mijn oor te luisteren leggen bij Maggy en Pol in de hoop dat ze mij vertellen wat er achter de schermen van zo’n gezinsviering gebeurt.

Een week vóór de gezinsviering maakt Guido Vanhamel de uitnodigingen. Hij bezorgt aan alle leerkrachten, ook van de kleuterschool, het aantal uitnodigingen volgens het aantal kinderen in de klas. Op woensdag of donderdag nemen de kinderen de uitnodiging mee naar huis, waar de ouders ze kunnen bekijken. Uit ervaring weet men dat je het niet op vrijdag moet doen, want dan bekijken de ouders nog niet wat hun kind van school heeft meegekregen. Sommige ouders gaan op de uitnodiging in en geven de viering een plaats in de dagorde van de zondag. In de uitnodiging wordt gevraagd dat de kinderen die in de viering iets willen doen, wat vroeger aanwezig zouden zijn in de kerk.
De data van de gezinsvieringen zijn opgenomen in de jaarkalender, waarvoor Marie-Jeanne Vangelabbeek ieder jaar zorgt. Marie-Morias maakt iedere woensdag de weekkalender van het parochieblad op en stuurt deze door naar de Banneuxwijk, waar Myriam Hermans alle gegevens van de federatie doorstuurt naar de drukkerij Halewijn in Antwerpen.
De weekkalender wordt ook gepubliceerd op de website van de parochie Kiewit, waarvoor Wilfried Op ‘t Roodt instaat. Hij doet dat iedere week zeer getrouw. Waarvoor dank!

De werkgroep van de gezinsvieringen bestaat uit : Nora Saels, Marie-Jeanne Swers, Fabienne Vanherle, Pol en Maggy Verheyen-Meuwissen. De data van de gezinsvieringen worden reeds bij het begin van de vakantie vastgelegd. Dat gebeurt bij de jaarlijkse bijeenkomst bij Maggy en Pol bij een tas koffie of een glaasje wijn. Dan verrast Maggy telkens iedere aanwezige met een klein geschenkje, mooi ingepakt en gestrikt, vergezeld van een wens zoals fijne vakantie of goede reis.

Om de viering van 11 september voor te bereiden komt de werkgroep op donderdag 8 september om 13.15-14.45 u. in Catlok samen. Iedere bijeenkomst begint met het vertellen van familienieuws. Als thema wordt ”vergeven” gekozen, naar het evangelie van de komende zondag. Nora kiest de gepaste liederen voor het kinderen- en jeugdkoor en spreekt af met Rita Houbrechts, die het instrumentaal koor dirigeert. Er wordt geöpteerd om de kinderen een kaartje mee te geven met de 8 gezinsvieringen van het jaar, vergezeld van een markeerstift. De idee erachter is : met je markeerstift kan je een tekst markeren, in het oog laten springen en hem zo beter onthouden; deze markeerstift krijg je opdat je iets van iedere gezinsviering in je hart markeert, onthoudt, blijft meedragen.
Marie-Jeanne Vangelabbeek wordt gecontacteerd en na wat overleg wordt gekozen voor de tekst “zevenmaal zeventigmaal” die ze vooraan in het kerkkoor aanbrengt. Pol en Maggy zorgen voor aangepaste teksten, voor openings- en slotgebed, gebed over de gaven. Ook het welkomstwoord en de duidingen schrijven ze uit.

Pol en Maggy hebben op vrijdag een afspraak met priester Bart Coenegrachts met wie ze gedurende 30 min. het thema en het verloop van de viering bespreken.

Fabienne zorgt ervoor dat de kaartjes gedrukt, geplastificeerd, geperforeerd en gelint worden. Maggy zorgt voor de markeerstiften. 80 in totaal.

In de familie van Marie-Jeanne Swers wordt een mooie tekst rond vergeven gevonden die als bezinning na de communie wordt gelezen.

Op zondag is de werkgroep reeds om 10.30 u aanwezig in de kerk. De aandenkens aan de viering worden klaargelegd, de offergaven worden achteraan de kerk klaargezet, kinderen worden opgevangen en aangesproken om iets te lezen of bij de offergang iets te doen, volwassenen worden onthaald.

In deze viering lezen 3 kinderen en jongeren elk een schulbelijdens, 3 anderen elk een voorbede; 14 kinderen stappen mee op in de offergang. Vergeten we naast de priester niet de diaken François Goffings, de 4 misdienaars, de lector van week Michiel Konings, organiste Titine Vangils-Boonen, kosteres Marie-Jeanne Swers (die de misdienaars begeleidt, de gewaden van priester, diaken en misdienaars klaarlegt en opvouwt, kaarsen aansteekt, kelk, hosties, en ampullen van water en wijn klaarzet enz.) 16 kinderen van het kinderen- en jeugdkoor, onder wie 8 van het instrumentaal koor.

In deze startviering worden de kinderen en hun boekentassen gezegend. Mogen ze vrienden van alle kinderen zijn en ook vriend van God. Mogen ze hun geest, verstand en hart ontwikkelen en gelukkig zijn.

Het vraagt heel wat inzet om maandelijks een gezinsviering te verzorgen. Ouders waarderen dit. Dat blijkt uit hun aanwezigheid en waardering.

Volgende gezinsvieringen : 23 oktober (missiezondag), 20 november (Christus Koning), 24 december (kersavond, om 19.00), 5 maart (start veertigdagentijd), 14 mei (moederdag), 11 juni (vaderdag) en 25 juni (dankviering).

Door de inzet van velen en door de aanwezigheid en sterke betrokkenheid van velen wordt iedere gezinsviering een feest.

Arseen De Kesel

nr. 38 . Kerk & Leven, woensdag 21 september B . Gouden huwelijksjubileum van Frans en Germaine Motmans-Fraiponts . Verwijzing : woensdag 21 september B .

Zondag 4 september 2004. We mogen genieten van een Augustinuszomertje. Naar Augustinus, wiens feestdag op 28 augustus wordt gevierd, wordt dit zomertje genoemd. Het is welgekomen na bijna twee maanden van bewolking en regen. De lucht is blauw, een zacht windje doet struiken en bomen zachtjes bewegen. Vandaag wordt het 27°.
De kerkgangers van de 11-urenmis van Kiewit worden verrast bij het naderen van de ingang van de kerk door de feestelingen Frans en Germaine Motmans-Fraiponts en familie. Frans en Germaine vieren vandaag hun gouden huwelijksjubileum. We hebben het geluk dit feest in de kerk te mogen meevieren en ik schrijf hier enkele indrukken neer.
Priester Jef van de Weyer, de mobiele pastoor van Kiewit in geval dat er geen residerende pastoor is of dat hij afwezig is, is celebrant. Hij is tevens proost van KBG Kiewit, waarvan Frans voorzitter is.
Terwijl de priester, de diaken en de misdienaars de jubilarissen, vergezeld van familie, achteraan de kerk afhalen en processiegewijs naar voren schrijden, zingt het koor en de gemeenschap het lied : “Dit huis, gereinigd en versierd, waar Gods gemeente bruiloft viert, staat voor de eredienst gereed, wij komen hier in lief en leed.”
Als geboren Kiewitenaar is Frans met deze kerk en gemeenschap meer dan vertrouwd. Hij leerde Germaine kennen, trouwde met haar en werd ze helemaal van Kiewit. 65 jaar geleden was Frans in deze kerk misdienaar. Dat moet dan 1940 geweest zijn. Toen was Kiewit als parochie nog maar 13 jaar opgericht en was de kerk van Kiewit nog maar 5 jaar gebouwd.

Ik word uit mijn mijmeringen gewekt door de welkomstwoorden van de priester en de diaken: “Een jubileum vieren is terug op stap gaan, een beetje trager maar met veel vertrouwen.”
Op deze dag is het mooi om als koppel en als gemeenschap aan God en aan elkaar om vergeving te vragen. Door elkaar terug de kans te geven, elkaar de hand te reiken, gaan Frans en Germaine samen hun levensweg.
De teksten van liederen en gebeden zijn gebundeld in een feestelijk misboekje. Op de voorpagina van de kaft een schets van de kerk van Kiewit en zijn verlaten pastorie, op de achterzijde de huwelijksfoto van Frans en Germaine en een foto anno 2005. De kaft staat als ‘t ware symbool van de verwevenheid van het jubilerende koppel met Kiewit.

Het is daarom ook zo deugddoend dat deze viering tijdens de zondagsviering plaats vindt. Zo is voelbaar dat wat in de week voor de parochie wordt gedaan, geworteld is in het samenkomen op zondag. De celebrant verwoordde het treffend in zijn homilie dat de eigen fijne sfeer van de Kiewitse gemeenschap niet verloren mag gaan en hij deed een oproep tot inzet.

Het koor zingt het Kyrie, eleison - Heer, ontferm u over ons. De vaste gezangen Kyrie, gloria, sanctus en Agnus Dei worden door koor en kerk alternerend gezongen, in het latijn, volgens de gregoriaanse engelenmis. Het koor zingt ook : “Ware liefde zal nooit falen” en “Wees gegroet, o zuivere maagd, die ons aller bede vraagt.”
Indrukwekkend is de aanhef van het vertaalde sub tuum praesidium door Nora. Dit lied wordt nog dagelijks in kloosters gezongen om de dag af te sluiten en de nacht onder de hoede van God en Maria te stellen. Hier klinkt dit lied na de communie als een bede dat God Frans en Germaine alsook deze gemeenschap onder zijn hoede mag nemen wanneer zij de kerk uitgaan en het gewone dagelijkse leven heraanvatten.
De hele viering bespeelt de thema’s van liefde, vriendschap, dankbaarheid. Het slotwoord verwoordt het eenvoudig maar treffend: Dank U, voor elke nieuwe morgen… dank U voor alle lief en leed.
Op het einde van de viering ondersteunde orgeliste Titine het lied Lang zullen ze leven… dat spontaan was ingezet. Immers, het orgelspel van Titine maakt het samenzijn in de kerk tot een feestgebeuren.
Frans dankte allen. Hij deed een oproep om de misdienaars geldelijk te steunen voor een uitstap. Wie weet vertelt één van de aanwezige misdienaars in 2070 - na 65 jaar - dat hij / zij in deze kerk van Kiewit misdienaar was en dat de fijne sfeer in Kiewit te danken is aan zovele mensen vanaf 1925.

Ik weet niet of de foto van het jubilerende paar op de eerste pagina van Het Belang van Limburg komt te staan. De celebrant hoopt het. Hij pleit ervoor dat het goede nieuws van een gouden huwelijksjubileum meer kans zou krijgen dan dat twee bekende vlamingen elkaar de eeuwige liefde verklaren.
“Ga heen, maar blijf nog een beetje want Frans en Germaine bieden je een drankje aan” zegt de diaken op het einde van de mis. We blijven en drinken op de gezondheid van de feestelingen en van alle aanwezigen.
Hopelijk zegt de diaken nog meer : “Ga heen en blijf nog een beetje” want na de dienst aan God is een mens blij ook met zijn medemens te kunnen praten.

Namens de parochie hartelijke gelukwensen!!!

Arseen De Kesel

nr.39 . Kerk & Leven, woensdag 28 september 2005 . 25 jaar kinderen- en jeugdkoor onder leiding van Nora Saels . Verwijzing : woensdag 28 september 2005 .

Zoals een nachtegaal de nacht met klanken vult, zo vult het kinderkoor de ruimte van de kerk. Zoals het gezang van een nachtegaal de duisternis verbreekt, zo wekt het kinderkoor in veler hart een snaar van licht en hoop, van weemoed en toekomst.

Toen Josse Geboors-Van Houtvin in 1968 het kinderkoor heroprichtte, was Nora Saels als één van de eersten erbij. In 1980 studeerde Nora af als regentes. De toenmalige organist Dolf Peeters wist Nora over te halen om het kinderkoor te dirigeren. En dat doet ze nog. Al 25 jaar lang… Sinds 12,5 jaar vormt ze een duo met Rita Houbrechts, die het instrumentaal koor begeleidt.

Het 25jarig bestaan van het kinder- en jeugdkoor onder leiding van Nora werd gevierd met een uitstap van het koor naar Bobbejaanland op 27 augustus 2005. De zon was volop van de partij. Bereidwillige ouders zorgden voor het vervoer. Ze waren in totaal met 19: 14 kinderen en 5 begeleiders (Jan, Karl, Marie-Jeanne, Nora en Rita). Volgens de grootte van de kinderen was een attractie al dan niet toegankelijk. Meerdere attracties werden in groepjes met een begeleider bezocht. ‘s Middags werd er gepicknickt. Op het einde van de dag, rond 16.30 u., kwam de groep terug samen bij de uitgang en werden allen getracteerd op een ijsje.

F3269b39 De namen van de kinderen en begeleiders op de foto van de Bobbejaanlanduitstap op 25 augustus 2005 . :
geknield (van links naar rechts) : Sigrid Bogaerts, Charlotte Knapen, Annelies Vanhoorebeeck
eerste rij (van links naar rechts) : Jean-Louis Chaillet, Lina Chaillet, Laurien De Coutere, Lauren Vanpaeschen, Martijn Gielen, Karl Baeten, Nora Saels
tweede rij (van links naar rechts) :
Kristof Vandikkelen, Mathias Vandikkelen, Katrien Winters, Rita Houbrechts, Jan Baeten
derde rij (van links naar rechts) :
Jolien Lemmens, Margo Bogaerts, Marie-Jeanne Swers, Koen Baeten.

Bij gelegenheid van dit jubileum wil de parochiegemeenschap Nora van harte danken. Zij is niet alleen dirigent van verschillende koren, maar tevens lid van het parochieteam, van de werkgroep voor gezinsvieringen en maakt deel uit van een gezinsgroep. Zij zet zich met vele anderen in voor de goede werking van de parochie, nu en voor de toekomst.
Ook oudere Kiewitenaren, zeventigers en tachtigers, evenals zieken, kijken instemmend en met grote betrokkenheid toe hoe de parochie, waarvan zij de fundamenten hebben gelegd, verder vorm krijgt en bloeit. Ze zijn blij dat de school, het parochieteam, het secretariaat, de zangkoren, de verschillende werkgroepen, de organisaties en vele vrijwilligers zich inzetten. Ze zijn bekommerd om de parochiale vormselcatechese. Ze verheugen zich over de restauratie van de kerk en danken de vroegere kerkfabriek die dit op korte tijd zo succesvol heeft kunnen realiseren. Ze verheugen zich vooral over het feit dat het engagement wordt doorgegeven en dat nu via school, jeugdbewegingen, kinder- en jeugdkoor en vormselcatechese de inzet van de volgende generatie wordt voorbereid.

F3269c39 Vijf begeleiders bij de uitstap naar Bobbejaanland op 27 augustus 2005 : Rita Houbrechts, Nora Baeten-Saels, Karl Baeten, Jan Baeten en Marie-Jeanne Swers

Ondanks de verlokking van andere activiteiten voor de kinderen en jongeren als de ontkerkelijking van vele twintigers, dertigers en veertigers weet Nora, Rita en Titine 20 kinderen enthousiast te maken voor het koor. In vroegere jaren waren het er 30 tot 40, maar het waren toen andere tijden. Sommige kinderen zijn 7 jaar (2de leerjaar), andere zijn 16 jaar (5de middelbare). De meeste 12+ (een 7-tal) behoren ook tot het instrumentaal koor o.l.v. Rita.

Wekelijks houdt het kinder- en jeugdkoor zijn repetitie : op vrijdag 16.00-17.30. Eerst dirigeert Nora het hele koor, tot 16.45 u. Dan dirigeert Rita de leden van het instrumentaal koor, tot 17.30 u. . De overigen zingen o.l.v. Nora nog enkele liederen, tot 17.00 u. Nora en Rita danken de ouders van harte. Vaak ontwaakt in dit koor de muzikale gevoeligheid van een kind.
Om de 14 dagen verzorgt het koor de gezangen van de eucharistieviering.
Hiernaast neemt het koor deel aan o.a. Gospelconcerten en verzorgt het soms optredens op andere plaatsen.

Kinderen, kom naar het koor! Je dirigentes Nora en Rita en je organiste Titine zijn toffe mensen. Ze zullen je leren zingen en spelen en je zult er deugd aan beleven. En je krijgt veel vriendschap van de anderen!

Het kinderen- en jeugdkoor houdt geen feestjes maar gaan af en toe op uitstap. Wel worden de kinderen eens op een ijsje of snoepje getrakteerd en rond Sinterklaas geeft de goede Sint met gulle hand.

Nora is sinds 1994 tevens dirigent van het volwassenenkoor, bestaande uit iets meer vrouwen dan mannen, 34 in totaal. En sinds 1988 eveneens van het begrafeniskoor. Naast het verzorgen van de gezangen van de eucharistieviering om de 14-dagen, treedt het volwassenenkoor op in de gevangenis, rusthuizen en Gospelconcerten. Op de feestdag van Sint-Cecilia op 22 november vieren deze koren feest.

Van al deze koren is Titine de organiste. In de kerk zit ze wat verscholen achter de muur van de zijbeuk. Maar door haar spel van het orgel laat ze van zich horen, meer dan iemand anders in de kerk.

In 2004-2005 was Nora vrije student aan het Lemmensinstituut te Leuven. Gedurende 5 zaterdagen werd ze o.l.v. Jos Bielen geschoold hoe je een koor dirigeert. En o.l.v. Jo Suyckerbuyck oefende ze zich in het kiezen van liederen in de liturgie.

Nora gaat ook een nieuwe uitdaging aan! Onder haar leiding studeren 12 koorleden de vierstemmige motette opus 69, Nunc dimittis van Mendelssohn in. Uitkijken naar hun optreden!!!

De vlam van een kaars geeft zich zomaar, ter ere Gods; zo ook het zingen van een kinderen- en jeugdkoor in de kerk. Vlam en tonen stijgen als een gebed ten hemel. Ze zijn symbool van ons verlangen om het alledaagse te overstijgen. Goddelijk licht, goddelijke gezangen!

Dank je wel en proficiat.

Arseen De Kesel

Het echoot nog in mijn oren: “met dergelijke onderwerpen in het parochieblad verlies je abonnementen”. Ik blijf niet doof voor dergelijke reacties. Niemand delft graag zelf zijn eigen graf. Ik word heel droef als hierom lezers zouden afhaken. Ik wil schrijven over bewoners van Hasselt, die gevlucht zijn, asiel bij ons hebben gevonden en een religieuze gemeenschap vormen. Ik nodig je uit om met een open hart met deze mensen kennis te maken.

Evenals christenen beschouwen moslims Abraham (Ibrahim) als de vader van hun geloof. Ze erkennen Jezus als een profeet. Er zijn dus heel wat gelijkenissen – en natuurlijk ook verschillen – tussen christenen en moslims. Vaticanum II spoort de christenen aan om een positieve houding aan te nemen tegenover andersgelovigen.

Op dinsdag 4 oktober 2005 begint de ramadan, de 30-daagse vasten van de moslims. Naar jaarlijkse gewoonte brengen we bij gelegenheid van het begin van de ramadan een artikel over moslims in Hasselt. Dit jaar is een kennismaking met de Ahmadiyya gepland. Op vrijdagnamiddag 23 september 2005 interview ik in de moskee Bait ur Raheem (het huis van barmhartigheid), op de Grotebaan in Kuringen voorzitter M.H. Maksud A. en missionaris Naseer Ahmed Shahid, die speciaal voor dit interview uit Brussel is overgekomen, en tenslotte Hassan Bin Saad, de boekhouder van de vereniging.
De algemene inleiding op de Ahmadiyya is uiterst summier. Ze is zo kort omwille van de beperkte ruimte in dit blad. Ook omdat we ons focussen op de gemeenschap in Hasselt.

Wereld

Ahmadiyya betekent gemeenschap van Ahmed. Het is een grote moslimgemeenschap van 200 miljoen personen die zich noemen naar Ahmed, de tweede naam van Mohammed. Ahmadis geloven dat de messias, die Mohammed beloofde, reeds gekomen is in de persoon van Mirza Ghulam Ahmad (1835-1908). Hij ontving openbaringen van God in verschillende talen. Hij werd door God als messias gezonden om aan alle mensen vrijheid en vrede te brengen. Hij schreef 85 boeken, in het Arabisch, Engels, Hebreeuws, Perzisch, Punjabi en Urdu. Hij bracht een hervorming tegen de slechte leer en praktijken. Zo gebeurt volgens hem de openbaring van God nog steeds. In 1889 stichtte hij in India de eerste gemeenschap. Na zijn dood wordt het khilafaat verder gezet. Op dit ogenblik is Hadrat Mirza Masroor Ahmad de vijfde kalief van Ahmadiyya.
Ahmadis zijn aanwezig in alle continenten en in 180 landen. Website http://www.alislam.org/

België

In België zijn er bij benadering 900-1000 ahmadis. Er zijn 12 plaatsen: Antwerpen, Beringen, Brugge, Brussel, Eupen, Hasselt, Lier, Luik, Menen, Oostende, Sint-Truiden, Turnhout, Zaventem. In rangorde bestaan er drie centra : Sint-Ulriks-Kapelle, Antwerpen, Hasselt. Ahmadis zijn hoofdzakelijk asielzoekers. Sinds 1982 komen ze naar België. Jaarlijks vindt er een religieuze leerrijke dag plaats, een interreligieuze ontmoeting. In 2002 was dat in Hasselt. Op zo’n dag worden naast ahmadis van België ook buren en vrienden uitgenodigd en leveren vertegenwoordigers van verschillende godsdiensten een bijdrage. Deze jaarlijkse dag zal dit jaar in Antwerpen plaats vinden.

Limburg en Hasselt

In Limburg zijn er ongeveer 325-350 gelovigen, in Hasselt ongeveer 175 personen. Sinds 2000 is Maksud voorzitter van de moskeevereniging in Kuringen (Hasselt). Via Lanaken (1991) kwam hij naar Hasselt (1992). Om de 3 jaar worden de leden van het bestuur van de vereniging gekozen met de mogelijkheid herkozen te worden. In 2000 kocht het bestuur het huis aan de Grotebaan, een ruim huis met drie verdiepingen. Voordien werd het gebed verricht in een garage aan de Kuringersteenweg.
Het huis bestaat uit een kelder, gelijkvloers en twee verdiepingen. Achter het huis ligt een tuin. Op het gelijkvloers is de inkomhal, een sobere gebedsruimte voor de mannen en een keukentje. Op de eerste verdieping bevindt zich het kantoor van de voorzitter en de boekhouder. Verder zijn er lokalen voor de verschillende leeftijdsgroepen. Tussen de haakjes staat het aantal personen, die tot de bepaalde leeftijdsgroep behoren. De mannen zijn ingedeeld in drie groepen: 0-13 jaar (29) , 14 – 40 jaar (45), vanaf 40 jaar 19). De vrouwen zijn ingedeeld in twee groepen : - 18 (37) en + 18 jaar (41). In totaal : 171. Verder bevindt zich op de eerste verdieping een leesruimte met een overvloed aan literatuur. Op de tweede verdieping bevindt zich de gebedsruimte voor de vrouwen die via de geluidsinstallatie met de gebedsruimte van de mannen verbonden is.
Naar het vrijdaggebed komen ongeveer 40-60 mannen en 25 vrouwen.
De ahmadis uit Limburg en Hasselt zijn afkomstig uit Bangladesj, India, Pakistan. Ook een Belgische familie en een Portugese vrouw behoort tot de gemeenschap. Vele leden zijn hooggeschoolden. Zo heeft Maksud een batchelor-diploma van handel en was eigenaar van o.a. een drukkerij en 2 boekenwinkels en een pharmacuticals (medicamentenfabriek). Hassan bin Saad was apotheker. Nu zijn vele van deze hooggeschoolden gedwongen handenarbeid te verrichten. Ze plukken fruit of werken als zelfstandige in een textielzaak. Vaak worden ze tewerkgesteld via interimbureau’s.
Vanuit hun godsdienstige overtuiging leren ze de taal en de cultuur van het land waarin ze wonen.

Nadere kennismaking

Gasten zijn welkom op zaterdag en zondag tijdens de ramadanmaand bij het verbreken van de vasten na zonsondergang. Ook is er het jaarlijkse Suikerfeest, dat we samen met andere gelovigen, buren en kennissen vieren. Dit feest vindt plaats binnen de week na het Suikerfeest, het einde van de ramadan. Dit jaar is dat op 12 november 2005 om 15.00 uur. Er is ook een toespraak over het “belang van het vasten”. Daarna bestaat de mogelijkheid om vragen te stellen. En er is de maaltijd. Iedereen is van harte welkom. Vergeet echter niet om contact op te nemen, zodat het avondmaal kan klaargemaakt worden.

Voor verdere informatie : Bait ur Raheem, Grotebaan 95, 3011 Kuringen (Hasselt). Tel. en fax: 011/35 29 20. Contactpersoon: Humayun Maksud, E-mail: maksud@yahoo.co.uk . Tel 0475/98 46 47

Arseen De Kesel

Op 17 oktober is het de jaarlijkse werelddag tegen extreme armoede. Naar jaarlijkse gewoonte brengen we bij deze gelegenheid een artikel over armoede in de federatie Hasselt Noord-Oost of in de stad Hasselt. Dit jaar nemen we een kijkje in de werking van Centrum Ozanam.

Op maandagavond 3 oktober 2005 interview ik Louis Bia, lid van en verantwoordelijke voor de voedselbedeling van de Sint-Vincentiusvereniging van Kiewit, en Marie-Jeanne Vangelabbeek, vrijwilligster van de werking van het Centrum Ozanam.

Tweedehandswinkel

Centrum Ozanam behoort tot de werking van de Sint-Vincentiusvereniging, een vrijwilligersorganisatie die armen wil helpen. Centrum Ozanam, een tweedehandswinkel die door vrijwilligers wordt gerund, is genoemd naar de stichter van de Sint-Vincentiusvereniging nl. Ozanam.

Centrum Ozanam is gelegen in de Kievitveldstraat 17, Zonhoven. Het is gehuisvest in de vroegere jeugdlokalen van de parochie Ter Donk, die de kerkfabriek gratis ter beschikking stelt. Onkosten, herstellingen en onderhoud zijn ten laste van het Centrum.

In het Centrum Ozanam kan men kledij, schoeisel, klein huisgerief en speelgoed aanschaffen. Kledij neemt veel ruimte in. Ze is geordend volgens de categorieën mannen - vrouwen - kinderen - babies - rokken, broeken enz. Ze sluit aan bij het seizoen. Bij een seizoenswissel gaat de beste kledij van het vorig seizoen in dozen naar de archiefruimte, waar ze een slaap van drie seizoenen mag doen, en maakt ze plaats voor kledij van het komende seizoen.
Naast kledij en schoenen kan ook klein huisgerief aangekocht worden : potten, pannen, servies, schuurmachine, koffiezet, broodsnijder. Er is kinderspeelgoed zoals puzzels, pluchen beren, poppenkleertjes, Er zijn zelfs boeken o.a. romans, computerboeken, enz. Dat alles is geordend op een 6-tal rekken van 10 m lengte en 3 schappen hoog.

Het Centrum Ozanam is drie halve dagen open : maandagvoormiddag 9.00-12.00 u., woensdagvoormiddag 9.00-12.00 u. en woensdagnamiddag 14.00-17.00 u. Voor de goede werking staan 3 ploegen en een reserveploeg van telkens 6 vrijwilligers (uit Zonhoven en Kiewit) in.

Werking

Het is woensdagvoormiddag. Een ploeg van 6 mensen is aan het werk. Enkele vrijwilligers laden enkele zakken en dozen kledij en klein materiaal uit de auto. Dat werd bij hen thuis afgeleverd. Er komen ook enkele mensen gepakt en gezakt het centrum binnen. Het is drukker dan anders; dat brengt elke seizoenswissel mee. Dan maken sommigen ruimte in hun kleerkast vrij voor kleren van het komende seizoen.

Wie het Centrum binnenkomt, wordt goed ontvangen. Een babbeltje doet zowel de vrijwilligers als de bezoekers goed. Het doorbreekt het soms saaie werk van sorteren en ordenen. Het biedt kansen om kennis te maken met wie te veel of te weinig heeft, met welstellenden en behoeftigen, met de strijd tegen de armoede, met de machteloosheid van wie arm is. Het is een stimulans om dit vrijwilligerswerk te doen.
Kledij worden binnengebracht. Dat wordt gesorteerd naar de categorieën: heel goed om dragen, nog geschikt om te dragen, niet meer te dragen.
Wat niet meer kan gedragen worden (omwille van vlekken, gaatjes enz.) gaat naar de groene kledijcontainers. Op vraag van de Sint-Vincentiusvereniging van Kiewit werden vier groene kledijcontainers in Kiewit geplaatst. Ze zijn eigendom van de Salvatorianen van Hamont. De Sint-Vincentiusvereniging krijgt 1 eurocent per kg kledij . De Salvatorianen selecteren op hun beurt; bruikbare kledij gaat naar ontwikkelingslanden en onbruikbare wordt verkocht aan een West-Vlaamse firma die ze verwerkt tot poetskatoen. Via deze groene containers wordt zo’n 10 à 20 ton kledij per jaar opgehaald.
Wat nog maar enigszins geschikt is om dragen, is voor Roemenië bestemd. Om de 3 weken komt een vrachtwagen een 30-tal dozen van elk 10 à 15 kg ophalen. Op uitdrukkelijke vraag van Roemenië rijden jaarlijks talloze vrachtwagens met kledij naar dat land.
De goede kledij wordt in de winkel gehangen.
Er wordt geen kledij gewassen of genaaid. Dat zou te veel tijd vergen.
De selectie is streng. Hierdoor weet de koper dat hij goede waren koopt. Het geeft het Centrum een hoge graad van kwaliteit en betrouwbaarheid. Dat trekt kopers aan. Zo krijgt goede kledij een tweede kans.

Kledij gaat weg voor een appel en een ei. Fout, want een appel en een ei zijn duurder dan de prijs waarvoor je hier iets kunt kopen: van 2 euro tot 10 eurocent, en wie te behoeftig is, krijgt de kledij zelfs gratis. Wekelijks wordt voor 40 à 80 euro verkocht.
De lezer zal ondertussen wel beseffen dat er enorm veel kledij en klein materiaal in het Centrum wordt binnengebracht. Het brengt bijgevolg ook veel werk mee om het te sorteren, te ordenen, te verpakken enz.

Klein materiaal zoals elektrische toestellen worden nagekeken en eventueel hersteld. Ook het kinderspeelgoed wordt aan een kritisch oog onderworpen: puzzels moeten volledig zijn, poppenkleertjes en pluchen beren worden gewassen.

Sommige bezoekers gaan gepakt en gezakt naar buiten. Ze hebben een en ander bij voor familie en buren. Sommige Congolezen komen kopen om het op te sturen naar hun familieleden in Congo. Ook asielzoekers en mensen zonder papieren komen hier kopen. Sommige kopers gaan de deur uit met een pak van hun hart, want ze hebben eens hun zorgen kunnen vertellen, een goede babbel kunnen slaan en hebben begrip gevonden. Ze hebben wat menselijke warmte ervaren en dragen die ook mee op weg naar huis.

De voormiddag zit er bijna op. De vrijwilligers zijn opgetogen. Ze hebben met mensen kunnen praten, die materiaal binnenbrachten. Ze zijn hen dankbaar. Zo kunnen mensen geholpen worden en krijgen de kleren de kans een tweede leven te leiden. Ze hebben kopers ontmoet; sommigen waren uit op tweedehandskledij, anderen kwamen hier uit noodzaak. Ze hebben mensen kunnen helpen, zowel naar geest als lichaam.

Centrum Ozanam is een tweedehandswinkel maar ook een ontmoetingsplaats tussen meer en min, tussen wie geestelijk en materiaal gepakt en geladen is, tussen mensen.

Namens de parochie dank ik van harte alle vrijwilligers van Ozanam en alle leden van de Sint-Vincentiusvereniging om hun inzet voor de armen. Zij zijn het die Jezus in Matteüs 25 prijst omdat ze naakten hebben gekleed en hongerigen hebben gevoed. Zij geven vorm aan de christelijke spirit.

Meer informatie

Verantwoordelijke Sint-Vincentius Sint-Lambertus Kiewit : Irene Maes-Cabooter, Kempische Steenweg 333 - 3500 Hasselt . Telefoon: 011/21 11 19.

Arseen De Kesel

In de weekkalender van de parochie Kiewit zien we dat nu en dan op zondag een ontbijt voor de misdienaars is gepland. Dat was ook zo op zondag 25 september 2005.
Ik ging praten met Marie-Jeanne Swers, die voor de misdienaarswerking van Kiewit verantwoordelijk is.
Er zijn 12 misdienaars, 9 jongens en 4 meisjes. 5 van hen zitten in het 5de leerjaar lager onderwijs, 4 in het 6de, 1 in het 2de middelbaar, 1 in het 3de en 1 in het 4de. Alfabetisch gerangschikt zijn de namen : Jonas Albert, Koen Baeten, Xavier Bellefroid, Mathijs Biesmans, Margo Bogaerts, Sigrid Bogaerts, Lina Chaillet, Kevin Philippaerts, Guy Roussard, Thomas Uten, Katrien Vananderoye, Wouter Vangeel. Op zondag 25 september 2005 werd misdienaar Kristof Aerts uitgewuifd. Bedankt Kristof voor je jarenlange inzet als misdienaar.

Naast een jaarlijkse uitstap organiseert Marie-Jeanne tweemaandelijks een ontbijt om 9.00 u. op zondag. Dan komen alle misdienaars samen om broodjes, cornflakes enz. te eten. Zo wordt de samenhorigheid en de vriendschap onder de misdienaars versterkt.
Er komt heel wat kijken opdat een ontbijt voor 15 personen op zondagmorgen om 9.00 in Catlok klaar staat.
Samen met een brief met de maandelijkse dienstregeling ontvangen de misdienaars tweemaandelijks op het einde van de maand een uitnodiging voor het ontbijt op de 4de zondag van de maand (meestal). Voor de uitnodiging zorgt Eric, de man van Marie-Jeanne. De data van het hele jaar worden in de maand januari vastgelegd. In de uitnodiging wordt gevraagd Marie-Jeanne te verwittigen indien iemand niet kan komen.
In de week die aan de ontbijtzondag voorafgaat, moet een en ander geregeld worden; uitzoeken en noteren wat nodig is; naar de winkel gaan, broodjes en charcuterie bestellen; op zaterdag de sleutel van Catlok afhalen bij Frans Motmans.
Op zondag maakt Marie-Jeanne reeds thuis de koffie, die in een thermos wordt warm gehouden. Al het nodige wordt bijeengegaard en in dozen vervoerd naar Catlok. Iets na 8.30 u. schikt Marie-Jeanne het lokaal en de ruimte. Twee tafels aan de voorzijde van het lokaal worden voorzien van allerlei lekkers, op de tafel aan de venster komen de dranken. De tafels worden in de U-vorm geschikt, waardoor een gezellige kring ontstaat. Enkele misdienaars komen wat vroeger en helpen mee. Ondertussen haalt Eric de bestelde broodjes en charcuterie af..
Rond 9.00 u. vangt het ontbijt aan met een gebedje, dat Marie-Jeanne voordien heeft uitgezocht. Hierop volgen de mededelingen. Dan kiezen de ontbijters via self-service uit wat ze lusten.
Rond 9.45 – 10.00 u. is de tijd van afruimen, afwassen, inpakken, borstelen gekomen. Hiervoor worden vier kinderen aangeduid. Ongeveer om 10.30 u. gaat de deur van Catlok terug op slot. Voor Marie-Jeanne is het tijd om in de kerk als kosteres van dienst te zijn. Thuis moet Marie-Jeanne nog wat uitpakken en op zijn plaats zetten. Volgende ontbijtzondag is op zondag 27 november 2005.

Volgende keer vertellen we wat meer hoe Marie-Jeanne de misdienaars de rituelen aanleert.

Ze doet echter een oproep naar de kinderen van het vierde leerjaar en hoger om misdienaar te worden.

Namens de parochie danken we Marie-Jeanne en de hele familie voor haar inzet. Ze schept de mogelijkheid dat een groep jongeren een vriendengroep kunnen vormen. Daarenboven zorgt ze ervoor dat deze jongeren als misdienaar nauw betrokken zijn bij de kerkvieringen en bij de parochie.

Meer informatie : Marie-Jeanne Bogaerts-Swers, Rietstraat 48, 3500 Hasselt . Tel : 011/22 80 93. E-mail : mj.swers@fulladsl.be .

Arseen De Kesel

Sinds eind september 2000 komen een 20-tal KAV-vrouwen om de veertien dagen op donderdag (13.00-16.00 u.) bijeen om samen hun handvaardigheidshobby te beoefenen. De KAV-sters Philomène Schildermans-Houben en Hilda Coenen-Hermans zijn de initiatiefneemsters en tevens de animatrices van deze club.

Op donderdagmiddag 6 oktober 2005 ga ik op bezoek bij deze hobbyclub.
De dames (tussen 40 en 90 jaar) zitten tegenover elkaar in een zaaltje dat bijna te klein wordt voor deze groep. Er wordt voluit gebabbeld, en het geluid van al deze stemmen weerkaatst tegen de muren en het plafond, en komt als ‘t ware versterkt terug, zodat ik me de vraag stel hoe groot het aantal decibels wel is. Ze smullen lekkere taart en drinken koffie. Want er is wel altijd iemand die een reden vindt om taart mee te brengen. En ze nemen ruim de tijd om te praten en te versnaperen. Ze hebben blijkbaar deugd aan de gezelligheid en de vriendschap van elkaar. Van verzuring kan je hier niet spreken.
In deze hobbyclub is ieder wat zijn eigen baas; je maakt wat je graag wil, je kan raad vragen of geven, je kan elkaar stimuleren.
Wat doen de dames zoal? Het is een vreemde materie voor mij en ik moet wat toelichting vragen bij sommige technieken die voor hen meer dan vanzelfsprekend zijn: breien, borduren, kruisjessteek, patchwork, hardanger (draadjes uittrekken en bewerken), plastic-stramien (met wollen garen). Zo werd een recyclagetas uit plastieken winkelzakjes, paaskransen, adventskransen, koffie- melk- en theepotje (uit terra cotta) en zoveel meer gemaakt.
De dames zijn fier over wat ze fabriceren. Het zijn echte kunstwerkjes.

Voor deze dames maakt Jacky Schildermans, de man van Philomène, zich vrij om hen met koffie of frisdranken te bedienen. Zij waarderen dit werk van Jacky. En terecht. Want reeds meer dan 20 jaar zet hij zich in voor de gemeenschap van Kiewit; eerst als volwassen begeleider van de chiromeisjes, later als medewerker van de vzw en manusje-doet-al bij het runnen van De Binder.

Je kunt lid worden van deze hobbyclub op voorwaarde dat je KAV-lid bent en je een jaarlijkse bijdrage van 10 euro betaalt. Meer informatie kan je bekomen bij Philomène Schildermans-Houben, Rietstraat 7, 3500 Hasselt. Tel : 011:21 22 01.

Arseen De Kesel

GEBEDSWAKE Federatiebladzijde Kerk & Leven Hasselt Noord-Oost, nr.46. Woensdag 16 november 2005

De gemeenschap draagt zorg voor de uitvaart van wie gestorven is. Heel wat van die zorg is door de begrafenisonderneming overgenomen. Indien de familie het wenst, neemt de parochiegemeenschap een deel van die zorg op zich. Ze plaatst het sterven in het perspectief van het hiernu-hierna. Al weet niemand hoe het hierna eruit ziet, een christelijke gemeenschap gelooft dat het sterven niet het einde is en dat God een God van levenden is. Ze gebruikt beelden en verhalen om haar geloof en hoop uit te drukken. Dat gebeurt in de gebedsdienst op de vooravond van de uitvaart en in de uitvaartdienst zelf.

In de parochie zorgt de pastoor voor de uitvaartdienst en één van de parochiale gebedsleiders voor de gebedsdienst.

In dit artikel willen we stilstaan bij het tot stand komen van de gebedsdienst op de vooravond van de uitvaart, in een later artikel zullen we aandacht schenken aan de uitvaartdienst zelf.

Om het eenvoudig te houden vertellen we eerst hoe het in Kiewit verloopt, daarna hoe het in de Banneuxwijk gebeurt.

In Kiewit heeft de uitvaartdienst steeds in de kerk van Kiewit-centrum plaats. Voor mensen van Kiewit-Heide kan de gebedswake in de kapel van de Heide plaatsvinden.

Bij de wens van de familie voor een christelijke uitvaart verwittigt de begrafenisondernemer de pastoor en bij zijn afwezigheid het parochiesecretariaat (tijdens de openingsuren) of iemand van het parochiesecretariaat (buiten de openingsuren van het secretariaat). Hij verwittigt Martha Broux-Spekkens, wanneer de overledene een bewoner van Kiewit-Heide is en de gebedswake in de kapel plaatsvindt. De begrafenisondernemer informeert naar dag en uur van de uitvaart en hiermee verbonden naar dag en uur van de gebedsdienst.
Het secretariaat verwittigt organiste Titine Van Gils-Boonen, kosteres Marie-Jeanne Swers en een gebedsleider. Martha verwittigt een gebedsleider.

Zowel de pastoor als een gebedsleider brengen een persoonlijk bezoek aan de familie.
De gebedsleider neemt meestal eerst telefonisch contact op met de familie om het tijdstip van het bezoek te bepalen. Het bezoek van een gebedsleider duurt ongeveer een uur. Naast het uitspreken van gevoelens van deelneming in het verdriet luistert de gebedsleider naar wat de familie vertelt over de gestorvene, over wat er gebeurd is, over zijn leven, zijn eigenschappen, zijn interessen. De gebedsleider stelt enkele voorbeelden van gebedswaken voor. Hij informeert naar de wensen en eventuele voorstellen van de familie. Hij biedt hen de mogelijkheid om mee te werken aan het opstellen van de gebedswake en / of een tekst te lezen tijdens de gebedswake zelf. . Ook maakt de gebedsleider de afspraak met de familie om voor de bloemen in de kerk of de kapel te zorgen o.a. bij de paaskaars en op het altaar.

Soms vraagt de familie tijd om te kunnen overleggen. Dan maakt de familie een afspraak met de gebedsleider voor een tweede bezoek.

De gebedsleider maakt de gebedswake op en houdt rekening met de wensen, voorstellen en gevoeligheden van de familie. De computer, de printer, het internet en de mail zijn nuttige hulpmiddelen. Soms wordt de gebedswake aan de familie voorgelegd.
De gebedswake wordt in een 100-tal exemplaren afgedrukt op het parochiesecretariaat. Dat vraagt een bezoek aan het secretariaat, ofwel tijdens ofwel buiten de openingsuren. Buiten de openingsuren dient contact opgenomen te worden met een medewerker van Catlok om de deuren te openen en te sluiten. Na het afdrukken worden de bladen geplooid en geniet. Soms wordt de tekst naar het secretariaat doorgemaild en worden de boekjes van de gebedswake tijdens de openingsuren klaargemaakt.

Een half uur voor de gebedswake is de gebedsleider (en de kosteres) in de kerk of in de kapel aanwezig. Eventueel wordt een geschikte plaats gezocht voor een symbool – iets waarvan de overledene veel hield -. De gebedsleider maakt tijd vrij om bij de ingang van de kerk of de kapel de mensen persoonlijk welkom te heten, de boekjes van de gebedswake uit te delen en om eventueel nog enkele afspraken te maken.
Meestal begint de gebedswake met het aansteken van de paarskaars en van het kaarsje bij het kruisje van de overledene en met een korte levensschets van de overledene. Tijdens de toelichting wordt het leven van de overledene en de lezingen aan elkaar gelinkt en geduid.
Tijdens de gebedswake in de kerk van Kiewit-centrum wordt het gesproken woord afgewisseld met orgelspel. Titine brengt herkenbare melodieën : Pie Jesu, marialiederen, liederen waarvoor de familie haar voorkeur heeft uitgesproken. In de kapel van Kiewit-Heide wordt gebruik gemaakt van de CD-speler en worden liederen beluisterd die aansluiten bij het leven van de overledene.
Op het einde van de wake kan de familie afscheidswoorden uitspreken.

In de Banneux verloopt het als volgt.

Bij de wens van de familie voor een christelijke uitvaart verwittigt de begrafenisondernemer de pastoor en bij zijn afwezigheid diaken François Goffings. Op zijn beurt verwittigt hij de koster, Vic Dupont, en ook de verantwoordelijke van de bloemschiksters, Lutgart Beuls.

Naast het bezoek van de pastoor brengt de diaken of één van de gebedsleiders een bezoek aan de familie. Via een bundel kan de familie gebedsteksten en lezingen voor de gebedswake kiezen. Deze worden dan ingepast in het vaste stramien van de gebedswake. Ook vraagt de gebedsleider om enkele gegevens over de overledene in te vullen: naam en voornaam, geboorteplaats en – datum, sterfdatum, plaats van overlijden, aanspreeknamen.
De parochie zorgt zelf voor de bloemen in de kerk.
Bij de gebedswake ontvangen de aanwezigen het parochiebundeltje met enkele psalmen.
Muziek of liederen worden via een CD ten gehore gebracht.

Uit wat hierboven beschreven werd, blijkt dat de twee parochies op een eigen wijze vorm geven aan de gebedswake op de vooravond van de uitvaart. Vrijwilligers van de twee parochies vormen zich om goede gebedswakes op te stellen, tactvol met de familie om te gaan, de gebedswake in een sfeer van gebed te laten verlopen. De vrijwilligers van Kiewit-Centrum, Kiewit-Heide en Banneux , die dicht bij de mensen uit hun wijk of buurt staan, drukken in de gebedswake het christelijk geloof in God en in het hierna uit, en leggen zo de link tussen wat hier en nu en wat hierboven en hierna is. Ze zijn de schakelaars tussen leven en geloof.
Met dank aan Agnes, François, Jean, Marie-Jeanne en Pol.
Namens de parochiegemeenschap danken we van harte allen die ertoe bijdragen dat de gebedswake kan plaatsvinden.

Arseen De Kesel

nr. 46 . Kerk & Leven, woensdag 16 november 2006 B . Als het leven pijn doet : kerngedachte van de Nationale Ziekendag 9 oktober 2005 . Verwijzing : woensdag 16 november 2006 B .

Als het leven pijn doet : kerngedachte van de Nationale Ziekendag 9 oktober 2005.

Hoofdpijn, keelpijn, spierpijn…. Iedereen heeft wel eens pijn. Maar ongeveer twee miljoen Belgen hebben altijd pijn. Nochtans doen artsen er alles aan om pijnpatiënten zo goed mogelijk te behandelen en hun levenskwaliteit te verbeteren. Maar toch blijft pijn bij vele chronische patiënten een stempel drukken op de professionele werkzaamheden, de sociale relaties, het gezinsleven. Ziekenzorg CM plaatste daarom de Nationale Ziekendag in het teken van “pijn”.

“PIJN, ZELDEN ZICHTBAAR, ALTIJD VOELBAAR” luidde de slogan op de affiche die de kernleden van Ziekenzorg Kiewit in het kerkportaal van Kiewit Centrum en in het halletje van de kapel van Kiewit Heide ruim een maand op voorhand uithingen. De affiche toonde het gezicht van een mimespeler. Zijn gelaat liet niet zien wat hij vanbinnen voelde maar zijn vechten was tastbaar tussen lachen en schreien; zijn ogen spraken een teken van hoop op een pijnloze tijd.

Naar aanleiding van de Nationale Ziekendag verzorgden de kernleden ook dit jaar de Eucharistievieringen : in de kapel van de Heide op zaterdag 8 en zondag 9 oktober en in de kerk op zaterdag 15 oktober. In de kapel werd als leidraad voor de uitgewerkte viering van CM geopteerd terwijl in de kerk de lezingen van de liturgische kalender behouden bleven. In de kapel gaf kernlid Agnes tijdens de duiding ook toelichting bij het thema en bij het evangelie (Mt. 8, 5-13, het verhaal van Jezus in Kafarnaüm met de honderdman en zijn zieke knecht).

Korte samenvatting van de duiding :
“Voor mensen wiens leven door pijn getekend wordt, gaat het niet enkel over de fysieke pijn maar ook over de innerlijke kant van pijn; we hebben niet alleen de ziekte maar vooral een zieke mens. Pijn en ziek zijn doen het zich goed voelen in eigen vel wegkwijnen, bederven de levensvreugde, isoleren en maken de mens afhankelijk, confronteren hem met de vraag naar de zin van het leven en doen bij gelovigen dikwijls het vertrouwen in God verschralen. Mensen met pijn kennen angst, voelen zich onzeker. En een nog ergere pijn is dat men op al zijn vragen nauwelijks of geen antwoord vindt. Bijzonder moeilijk wordt het als men geen zinvolle betekenis aan het lijden kan geven, als men gebukt gaat onder een uitzichtloos verlies, als men machteloos moet toekijken hoe anderen lijden….

We moeten op onze hoede zijn voor het antwoord op de vraag rond de zin van het lijden.
Immers, wat heb je eraan als mensen zeggen “God is liefde”, terwijl je ten onder gaat aan pijn en verdriet. Wij mogen dus niet op de vlucht slaan voor de pijn die mensen treft en nog minder onze ogen sluiten voor het lijden dat mensen moeten dragen. Maar dikwijls voelen we ons zelf machteloos en bedroefd omdat wij niet (beter) kunnen helpen. Wie pijn lijdt, vraagt om ernstig genomen te worden, om beluisterd te worden. Mensen hebben zo een nood aan iemand bij wie ze hun hart kunnen uitstorten en hun nood en angst kunnen uitschreeuwen.

Het verhaal van Jezus’ verblijf te Kafarnaüm leert ons dat Kafarnaüm “als oord van vertroosting” overal bestaat waar mensen teder met elkaars broze bestaan omgaan. De honderdman is de mantelzorger van vandaag en Jezus stelt hem tot model van vertrouwen. Zijn zoektocht naar Jezus schenkt hem kracht om zijn knecht helend nabij te zijn. Het geloof kan ons een enorme kracht schenken om in verzet te gaan tegen datgene wat mensen doet lijden, kan opstandigheid doen ombuigen tot opstanding en klacht doen omslaan in kracht. Het geloof helpt ons niet om het lijden op zich zinvol te maken, het helpt ons om aan ons leven in donkere tijden een nieuwe zin, een andere wending te geven. In het evangelie nodigt Jezus ons ook uit om in moeilijke omstandigheden elkaar nabij te zijn. Hij vraagt ons aandacht te hebben voor allen die dagelijks de zware opdracht van de zorg voor een zieke partner of kind, ouder of familielid op zich nemen. Ook zij gaan dikwijls gebukt onder een groot lijden en hebben nood aan begrip en ondersteuning, aan bemoediging en waardering. Juist door onze aandacht en nabijheid geven wij hen de nodige draagkracht om het vol te houden.”

In Kiewit behoort Kafarnaüm-zijn tot de opdracht van de kernleden van Ziekenzorg.

Ter bezinning : ”Nadat alles anders werd” (Marinus Van den Berg)
Nadat ik niet meer de oude kon worden,
Brak er een tijd van verdriet door.
Ik voelde me uitgestoten.
Ik was mezelf kwijt.
Ik riep uit : “Waarom, waarvoor….?”
Alsof iedereen tegen me was.

Nadat alles anders werd.
Voelde ik me verlaten.
De nachten waren eindeloos.
Ik vocht met mezelf.
Ik vroeg me af : “Wie ben ik nog ?
Wat stel ik nog voor ?
Wat voor zin heeft mijn leven nog ?”

Nadat alles anders werd,
kreeg ik geen antwoord op mijn vragen.
Iemand stelde me een vraag :
“Hoe wil je zijn ?
Hoe wil jij nu verder leven ?”
De vraag werd tot een uitdaging.
Een uitnodiging tot een nieuw begin.

Nadat alles anders werd,
werd ik een nieuwe mens.
Opnieuw uitgedaagd.
Opnieuw uitgenodigd.
Opnieuw tot leven geroepen.
Opnieuw aanwezig.

nr. 48. Kerk & Leven, woensdag 30 november 2005 B . Miet Van Kerckhove houdt reeds 15 jaar de administratie van de parochie Sint-Lambertus Kiewit bij . Verwijzing : woensdag 30 november 2005 B .

Miet Van Kerckhove houdt reeds 15 jaar de administratie van de parochie Sint-Lambertus Kiewit bij.

De uitbouw van een parochiesecretariaat werd gestart onder pastoor Bernard Delhaise (1990-1993). Hij schakelde verschillende leken in voor het samenstellen van het parochieblad, het onthaal van de trouwlustigen, de planning van de misintenties en het bijhouden van de boekhouding. Miet begon toen aan huis met de manuele boekhouding en schreef de misintenties in het register en de agenda van de parochie
In 1997 nam Jeannine Van Heers de verantwoordelijkheid voor het verzorgen van de misagenda over, zodat de intenties in de eucharistieviering hun plaats kregen.
Op 10 oktober 1998 kwam een akkoord tot stand tussen kerkfabriek en parochie om een definitieve start van het parochiesecretariaat, in de lokalen van Catlok te realiseren. De parochie huurt hiervoor een lokaal van Catlok en betaalt ook de huur voor parochiale aangelegenheden.
De computer intussen ingeschakeld voor de boekhouding, werd overgebracht naar het secretariaat en nog twee collega’s komen erbij om zowel werk als permanentie te verdelen, uit te breiden en te verzorgen. Dit gebeurde in de periode dat pastoor Vanormelingen nog op de parochie was als inwonend priester. Door hem werden toen nog heel wat personen en zorgen opgevangen. Stilaan maar zeker kreeg het onthaal zijn plaats binnen de muren van het secretariaat.

Miet Van Kerckhove verzorgt de boekhouding van de parochie sinds 1990 – 15 jaar lang -. Uit het gesprek dat ik op maandag 22 november 2005 met haar had, houdt het meer in dan ik me kon indenken. Doop-, huwelijks- en overlijdensregisters worden bijgehouden. Na het vormsel wordt het doopregister aangevuld of het vormselbewijs doorgestuurd naar de parochie waar de vormeling eertijds gedoopt werd. Bij een overlijden wordt de pastoor gecontacteerd door de begrafenisondernemer en zorgt Miet dat zowel dirigente, organiste als koster en gebedsleider verwittigd worden. Op het secretariaat vragen ouders het doopsel aan voor hun kindje. Zij worden dan geïnformeerd over het verdere verloop. De diaken en de doopcatechisten worden op de hoogte gebracht. Voor een uittreksel uit het doopregister kan men ook hier terecht. De misintenties worden op het secretariaat besteld. Jeanine Van Heers zorgt ervoor dat de planning hiervoor klopt. Zij doet dit nu ook al 8 jaar met de grootste nauwkeurigheid.

Miet verzorgt nog steeds de financiële boekhouding van de parochie. Zowel inkomsten als uitgaven kunnen hierin afgelezen worden. Het bedrag van een misintentie en de bedragen die bij een huwelijk of een begrafenis worden gevraagd, worden volgens bepaalde criteria verdeeld over o.a. de celebrerende priester, de kerkfabriek, het bisdom, de organiste, de koster. Ook de collectes op zondag, de bijdragen bij de offergang bij een begrafenis en de collecte zelf worden volgens bepaalde criteria verdeeld of toegekend. Het geld dat binnenkomt, moet geteld, geboekt, en naar de bank gebracht worden. Via overschrijvingen worden de verschillende instanties en personen betaald.

Op het secretariaat wordt het drukwerk van de parochie verzorgd: boekjes voor de gezinsviering, gebedswakes , brieven, enz. Daarenboven is Miet de verbindingspersoon tussen het Centrum en de Heide. Door het wekelijks contact van Miet met Martha Broux-Spekkens is de band tussen het Centrum en de Heide verzekerd.

Soms is Miet iedere dag van de week in de weer voor de parochie. We zijn haar dankbaar voor al haar vrijwilligerswerk. Zij doet het pro Deo, gratis, voor niets. Zij doet het met enthousiasme en met een glimlach. We hopen dat ze nog vele jaren de boekhouding van de parochie mag verzorgen.
In een vlotte samenwerking met onze pastoor Maurizio is er een verandering op til. Dit wil zeggen, dat vanaf nu de permanentie van maandag en dinsdag van 9.00 u – 11.00 u wordt overgenomen door Karel Van Vinkenroye. Miet heeft dit werk heel, heel graag gedaan, maar nu Karel er is, kan zij met een gerust gemoed de fakkel doorgegeven. Want, zegt ze, met Karel is alles in goede handen. Hij pakt nu al aan en hij is vertrouwd met het parochiaal gebeuren.
Namens de parochie hartelijke gelukwensen en hartelijk dank.

Werkten aan dit artikel mee : Arseen De Kesel en Miet Van Kerckhove

BIDDEND OMGAAN MET DE BIJBEL. Lectio divina in de parochies O.L.V. van Banneux en St.-Lambertus Kiewit . Kerk & Leven, federatiebladzijde Hasselt Noord-Oost nr.49, woensdag 7 december 2005

De vormingsavonden van de federatie Hasselt Noord-Oost staan dit jaar (2005-2006) in het teken van het gebed. De keuze valt op het biddend omgaan met de bijbel. Reeds het volk van Israël en de eerste christenen lazen de bijbel in een geest van gebed. Het steunt op de overtuiging dat God doorheen de woorden van de bijbel tot ons spreekt, dat wij mensen Hem antwoord kunnen geven en zijn woord in het dagelijks leven kunnen beleven. Deze omgang met de bijbel wil het bewustzijn van de aanwezigheid van God aanscherpen, zowel bij het lezen van de tekst, het overwegen ervan, het spreken tot God als in wat dag in dag uit moet gedaan worden. Sinds oudsher wordt het vertoeven in de aanwezigheid van God en de omgang met de bijbel lectio divina (geestelijke lezing) genoemd.
In latere tijden werd een methode van lectio divina (geestelijke lezing) ontwikkeld. Deze methode bevat verschillende stappen. Over de verschillende talen heen worden die stappen met Latijnse termen aangeduid: lectio (bijbellezing), meditatio (overweging), oratio (gebed tot God dat het eigen leven mag omgevormd worden naar wat zijn woord zegt), contemplatio (het vertoeven in Gods aanwezigheid), collatio (de uitwisseling van de deelnemers aan elkaar van wat ze ervaren en beleefd hebben), actio (het beleven in de dagelijkse realiteit).

Een verwante methode is die van de contemplatieve dialoog. Het is het lezen van een bijbeltekst in groep waarbij aan elkaar uitgewisseld wordt hoe God je in de tekst aanspreekt en hoe God op verschillende wijzen doorheen de tekst wordt ervaren. De contemplatieve dialoog bestaat uit drie rondes. In de eerste ronde vertel je wat je in de tekst heeft geraakt en aangesproken. In de tweede ronde vertel je wat je bij de ander heeft getroffen. In de derde ronde probeert ieder te komen tot persoonlijk gebed. Hij probeert naar God en de aanwezigen te verwoorden opdat een bepaald aspect van de boodschap in het dagelijks leven zou mogen gerealiseerd worden.

Bovenstaande uitleg over de lectio divina (geestelijke lezing) en de contemplatieve dialoog kan het verloop van de avond op dinsdag 15 november 2005 wat verduidelijken.

Ik had een gesprek met diaken François Goffings, Louis Schrijnemakers en Pol Verheijen over de avond.

De vormingsavonden van dit werkjaar 2005-2006 zullen doorgaan in de kapel van de zusters Kindsheid Jesu op de Kempische Steenweg. Zo nodigt de ruimte reeds uit tot gebed. Dat wordt ook beklemtoond bij de lectio divina (geestelijke lezing). Aan de lezing van de bijbel gaat een houding van gebed vooraf en de lezing zelf gebeurt in een geest van gebed m.a.w. in het bewustzijn van Gods aanwezigheid en van zijn spreken doorheen de bijbelwoorden. In de uitwisseling van de deelnemers aan elkaar van wat zij ervaren en beleefd hebben (collatio) komt verder tot uiting dat God ook spreekt via mensen die door zijn woord zijn geraakt.

In de hall van de zusters worden de deelnemers verwelkomd. Ze zijn met 13 in totaal. Er is een sfeer van rust, wat de hele avond zal kenmerken.
In de kapel heet Louis Schrijnemakers de aanwezigen welkom en schetst het verloop van de avond.
Het evangelie van de Emmaüsgangers – het verhaal van de twee leerlingen van Jezus die van Jeruzalem naar Emmaüs terugkeren na de dood van Jezus – wordt rustig en langzaam voorgelezen.

Wegens afwezigheid van pastoor Maurizio legt vicaris Karel D’Huys de tekst uit.
Hierna volgt een stilte van 10 minuten, waarin de aanwezigen de tekst kunnen overwegen. Op de achtergrond is er zachte muziek.
De pauze heeft plaats in een nabijgelegen zaaltje.
Hierna gaan de deelnemers in 2 groepjes. Een 5-tal vragen nodigen uit tot de collatio. Mijn gesprekspartners beklemtonen dat spreken over je persoonlijk geloof niet gemakkelijk is, dat het oefening vraagt. Ook het persoonlijk gebed in groep verwoorden is moeilijk. Daarom zijn mijn gesprekspartners van oordeel dat er naar methodes moet gezocht worden hoe mensen hierin stapjes vooruit kunnen zetten en hierin langzaam kunnen groeien.
De avond wordt besloten met een gebedsmoment in de kapel.
Tevreden gaan de deelnemers naar huis. “Het is een verrijkende avond”.

Mijn gesprekspartners ontdekten de rijkdom van deze avond. Ze onderkennen ook waar bijgestuurd kan worden.

Dit biddend omgaan met de bijbel sluit geen andere vormen van omgaan met de bijbel uit, zoals b.v. bijbelstudie. Alle vormen van omgaan met de bijbel beogen inspiratie voor het persoonlijk leven. Bijbelstudie is nooit doel op zich. Bij de monniken van de eerste eeuwen van het christendom was bijbelstudie onderdeel van de lectio divina (geestelijke lezing) en gebeurde deze in een geest van gebed.

De volgende avonden van de lectio divina vinden plaats op de derde dinsdag van de maand, namelijk 20 december 2005, 17 januari 2006, 21 februari 2006, 21 maart 2006, 16 mei 2006 en 20 juni 2006, telkens om 20 u. in de kapel van de zusters Kindsheid Jesu op de Kempische Steenweg.
Meer informatie bij pastoor Maurizio (011/21 00 27) en diaken François (011/23 45 38).

Deze avonden zijn een gelegenheid om je geloof te verdiepen, om je bewuster te worden dat God bij je is, om tot Hem te bidden. Deze avonden staan open voor iedereen. Je bent van harte welkom.

nr.49 . Kerk & Leven, woensdag 7 december 2005 B . Jacques Dezeure nam afscheid van het parochieteam . Verwijzing : woensdag 7 december 2005 B .

Op 20 september 2005 namen Jacques Dezeure en Jean Poelmans afscheid van het parochieteam. Het is een gelegenheid om met hen te gaan praten over hun inzet in de parochie, deze week met Jacques Dezeure, volgende week met Jean Poelmans.

In 1996 ging Jacques op pensioen. Einde 1996 – begin 1997 nodigde diaken Guido Geboors hem uit om lid en verslaggever van de parochieraad te worden. Zo heeft Jacques honderden verslagen gemaakt : van de parochieraad, het parochieteam, de federatiebijeenkomsten, de start van het federatie-parochieblad Hasselt Noord-Oost, de voorbereidende vergaderingen van de feestelijkheden van het 75-jarig bestaan van de parochie.
Zijn inzet was gedragen door zijn bekommernis om de parochie dichter bij de mensen te brengen en om een open klimaat te scheppen.
Samen met de andere parochieraadsleden steunde Jacques het initiatief van toenmalig voorzitster van de parochieraad, Claire Ponet, om het parochiesecretariaat in Catlok in 1998 op te richten.
Hij coördineerde in 2002 de feestelijkheden van het 75-jarig bestaan van de parochie. Samen met voorzitter Pol Verheijen, Michiel Konings, Jef Leroy en Gerard Verbeek en in samenwerking met de vele Kiewitse verenigingen werd op 14-15 september 2002 een academische zitting en een tentoonstelling georganiseerd. Bij die gelegenheid werd de brochure “Een rijke boom op schrale grond. 75 jaar parochie Sint-Lambertus Kiewit” en 2 CD-Roms met foto’s – de ene van Kiewit-Centrum, de andere van Kiewit-Heide – uitgegeven. Met het oog op dit feest ging Jacques op zoek in de archieven en verzamelde hij interessante documenten over het ontstaan van de parochie en de kerk. Jacques heeft nog heel wat stickers en een 20-tal brochures in voorraad.
Bijgevolg beschikt Jacques over een rijke documentatie over het parochieleven Sint Lambertus Kiewit 1998-2005. Maar waar vind je een betrouwbare archiefruimte? In een kelder waar het onbeheerd wordt achtergelaten? De tijd dringt om de her en der verspreide documenten van de laatste 40 jaren van het rijke Kiewitse leven te verzamelen, te beheren en in een veilige ruimte op te slaan. Wie weet kan een universiteitsstudent de geschiedenis van Kiewit als onderwerp van een thesis van een masteropleiding nemen.
Jacques ijverde ervoor om het parochiesecretariaat modern uit te bouwen. Hij introduceerde de computer, printer, internet, website in de parochie.
Hij stond aan de wieg van het federatie-parochieblad. Op aanraden van Kerk & Leven (Halewyn) werden begin 2002 de parochiebladzijden tot federatiebladzijden omgevormd. Hierbij werd beslist om op de eerste bladzijde een artikel te publiceren. Ik herinner me nog heel goed dat Jacques in een parochieraadsvergadering van het najaar van 2001 zei dat een dergelijk artikel schrijven wel iets voor me was. Ik ben op die vraag ingegaan en heb toen enkele buiten-parochiale activiteiten afgebouwd.
Bij bepaalde gelegenheden maakte Jacques een foto-reportage. Zo heeft hij een CD-Rom met alle kapellen in de federatie; ook een CD-Rom over de inhuldiging van pastoor Maurizio.

Jacques verlangde naar geloofsverdieping en een eigentijdse pastorale inzet. Daarom volgde hij einde de negentigerjaren de driejarige cursus pastorale animatoren. Nog steeds betreurt hij het dat pastorale animatoren niet worden ingezet om concrete pastorale taken in de parochie te vervullen. Hij blijft heel betrokken op de parochie, spreekt zich uit voor een open klimaat in de kerk en wenst een degelijke eigentijdse verkondiging van het evangelie.

Hij blijft secretaris van de Sint-Vincentiusvereniging van Kiewit. Deze taak vervult hij sinds 1999 op vraag van diaken Guido Geboors.

Op vraag van Tuur Winters werd hij in 2002 lid van het schoolbestuur ‘De Kievit’. Door zijn medewerking werd het dossier over de bekabeling van de computers goedgekeurd en voor 70 % gesubsidieerd. Ook werd een ontwerp van optimalisering van elektrische installatie van de school en een ontwerp voor het beperken van het warmteverlies opgesteld. Nu loopt het milieudossier om de mazouttank van de Beverzakstraat in overeenstemming te brengen met de normen van Vlarem II. Met het opmaken en opvolgen van deze technische dossiers is Jacques een flinke steun voor directeur Wilfried Op ’t Roodt.

Zo zet(te) Jacques zich op gelovig, sociaal en technisch vlak in voor de gemeenschap van Kiewit.

“Namens de parochie willen wij Jacques heel hartelijk danken voor al zijn werk dat hij presteerde voor de gemeenschap van Kiewit. De vele uren die hij als vrijwilliger bezig was en is voor de parochie zijn niet te tellen. Een kerk- of parochiegemeenschap opbouwen vraagt een voortdurende inzet van velen. Nogmaals hartelijk dank voor alles, Jacques.” Pol Verheijen, voorzitter van het parochieteam)

Werkten mee aan dit artikel : Arseen De Kesel, Jacques Dezeure, Pol Verheijen.

nr.50 . Kerk & Leven, woensdag 14 december 2005 B . VERSLAG PAROCHIAAL OVERLEG SINT-LAMBERTUS KIEWIT : 1ste DEEL . Verwijzing : woensdag 14 december 2005 B .

Op 8 november 2005 had – naar jaarlijkse gewoonte – in Catlok het parochiaal overleg plaats. Van deze bijeenkomst maakte Marie-Louise Morias een verslag. We brengen je hier het eerste deel ervan.

Aanwezigen: Vanwege de parochie: Pastoor Maurizio. Parochieteam: Pol Verheijen (voorzitter) en leden: Walter Stienaers, M-Jeanne Cops, M-Louise Morias. Parochiesecretaritaat: Jeannine Vanheers, Karel Vanvinckenroye. Parochieblad: Arseen De Kesel. Postbezorger: Rik Tholen. Catechese: Monique Martens. Gebedsleiders: Jean Poelmans. Organist: Titine Van Gils-Boonen . Vanwege de organisaties: KBG en Catlok: Frans Motmans. Oudercomité : Walter Stienaers. School: Wilfried Op ’t Roodt. KWB: Mathieu Bijnens. Bloemengroep: Marieanne Biesmans.

Afwezigen en lieten zich verontschuldigen: Theo Mathijs (meewerkend priester), Martha Broux-Spekkens (Heide), Marie-Jeanne Swers (kosteres & PT), Agnes Delsaer (ziekenzorg & PT), Gerard Verbeek, Philippaerts (schoolbestuur), Nathalie Steegmans (doopselpastoraal), Vital Segers, Nora Saels (zangkoor), Karel Baeten (Virga-Jesse feesten), Justine Martens (Vrienden van Lourdes & Bond zonder Naam), Paula Bammens (Marialegioen), de Catechisten, het bestuur v.d. Binder, Angèle Poelmans (KAV) .

Welkom en doel van de vergadering:
Verwelkoming en uitleg over het opzet van de reünie door voorzitter Pol Verheijen met als:
Punt 1. Terugblik vergadering november 2004 en ronddelen van de activiteitenkalender
2005-6 (realisatie M-J Cops)
Punt 2. Programma 2005 met volgende thema’s: -een korte bezinning, -de parochie in de toekomst, -bewegingen en groepen aan het woord, -vragen en / of voorstellen ivm de parochie, gezellig samenzijn.

1 Terugblik.
-Tijdens de vergadering van vorig jaar werd een vragenlijst ingevuld met een verrassende uitkomst bij de vraag WAAR MOET VOLGENS U “ONZE PAROCHIE DE MEESTE AANDACHT AAN SCHENKEN”. Antwoord: in eerste instantie aan verzorgde Eucharistievieringen
Op de vraag WAAR MOET VOLGENS U “DE KERK IN DEZE TJJD DE MEESTE AANDACHT AAN SCHENKEN” Antwoord: aan de armen en noodlijdenden. Met deze wensen van de parochianen werd en zal in de toekomst rekening gehouden worden..

2.Bezinning.
Lezing van het evangelie ‘DE TALENTEN’ volgens MT 25, 14-30, door diaken François. Pastoor Maurizio en de aanwezigen lezen de voorbede. Na het slotgebed door de pastoor worden de volgende agendapunten doorgenomen.

3. De parochie in de toekomst.
Pastoor Maurizio verduidelijkt zijn visie ivm de parochies en de missie, geen eenvoudige opdracht in een korte tijdspanne. Zijn missie naar Paraguay gedurende de voorbije vakantiemaanden beschouwde hij als fundamenteel voor de kerkopbouw Via zijn ervaring kan de missiegedachte een aanwakkering voor ons eigen geloof betekenen. Zo immers worden de parochies Kiewit en Banneux geconfronteerd met werkomstandigheden die totaal anders zijn en kunnen ze groeien door andere ervaringen van gelovig zijn.
Concreet zou dit betekenen een volgend missiewerkbezoek van 3 maanden in de zomer van 2006 met instemming en medewerking van alle parochianen.Dit mag als missionaire daad van de parochies beschouwd worden. Pastoor Maurizio zou als bruggenbouwer fungeren en ervaringen uit het zuiden meebrengen.
Bij recent overleg verklaarden onze bisschoppen binnen enkele decennia missionaire toestanden te verwachten in onze contreien.Wie zal onze doden begraven? De sacramenten toedienen? Enkel bij begrafenissen, Kerstmis en Pasen is de kerk vol. Het katholiek onderwijs, wat schiet daarvan over? Het sacramenteel leven brokkelt af maar om een levend geloof te bewaren blijven de sacramenten nodig. Het decanaat Hasselt zoekt nieuwe visies en wil de parochies voorbereiden op de nieuwe situatie . We moeten de deur openen voor een andere werkelijkheid binnen de parochies en de dynamiek tussen kerken moet groeien. Problematiek als volgt samengevat: missio ad gentes & nieuwe evangelisatie moeten samengaan om vruchten voort te brengen. Dit vraagt om echte verdieping van ons christen zijn.

Marie-Louise Morias
Volgende keer het tweede deel van het verslag.

nr.52 . Kerk & Leven, woensdag 28 december 2005 . TERUGBLIK OP ADVENT EN WELZIJNSZORG . Verwijzing : woensdag 28 december 2005 .

Op zondag 27 november 2005 begon het nieuw kerkelijk jaar. Voor de lezingen van de zondagse eucharistievieringen zijn we aan de B-cyclus, d.w.z. dat het evangelie vooral uit het Marcus- en Johannesevangelie is genomen. Op 27 november begon de advent, de voorbereidingstijd op Kerstmis.

Dit artikel wil terugblikken op de voorbije advent en op Welzijnszorg in Kiewit, Godsheide en Banneux.

Een terugblik loopt steeds het gevaar de planning te herhalen, en de toekomende tijd (van de planning) in de verleden tijd te veranderen. Er is evenwel een verschil tussen planning en terugblik, want een terugblik heeft altijd te maken met wat en hoe iets gerealiseerd werd.

Terugblik op advent en welzijnszorg in Kiewit

Met de advent krijgt de gemeenschap als ’t ware een nieuwe impuls, een verse engagementsstoot. Hoe mooi is de kerk dan niet versierd, hoe mooi zijn de teksten en de liederen, hoe netjes en verzorgd is alles. Hoeveel mensen zijn er niet hierbij betrokken. Zo te zien is de eucharistieviering werkelijk de kern van de geloofsgemeenschap. Al deze betrokkenen leveren een bijdrage vanuit hun diepe overtuiging dat wat zij doen, voor God doen en vanuit hun diepe verlangen dat Hij onder ons mag wonen en ons vrede en liefde mag schenken. Hieruit blijkt hoe de geloofsgemeenschap van Kiewit leeft.

In de week van 20-27 november kreeg ieder huisnummer van Kiewit de affiche van Welzijnszorg in de bus. Op de achterkant staat wat de parochie Sint-Lambertus Kiewit tijdens de advent en kersttijd aan de inwoners aanbiedt. Er gaat heel wat werk schuil om in elke brievenbus een affiche te steken. Het programma veronderstelt overleg in het parochieteam. Affiches moeten aangekocht en bedrukt worden. Met een ploeg van parochiale postbedelers worden de affiches aan huis bezorgd.

Het thema van Welzijnszorg “Huishouden vraagt energie” werd reeds op het feest van Christus-Koning in de gezinsviering waaraan ook de chiro meewerkte, voorgesteld. Ook was er toen al een standje met adventskransen, kaarsen en de adventskalender achter in de kerk aanwezig.Iedereen werd uitgenodigd om de petitie van Welzijnszorg.te ondertekenen.

Iedere zondag werd het thema in grote letters aangebracht achter het altaar. 1ste zondag : Wees waakzaam. 2de zondag : Bekeer U. 3de zondag : Hoeveel ampère. 4de zondag : Ik ben het Die roept.

In de kerk werd door de bloemenschiksters een mooie adventskrans aangebracht. Ook de kerstboom en de kerststal werden door enkele vrijwilligers geplaatst.

Ondertussen oefenen het kinderen- en volwassenenkoor en de instrumentengroep volop om de vieringen van Kerstmis een feestelijk karakter te geven.

De werkgroep van de gezinsvieringen kwam samen om de kerstviering - gezinsviering van zaterdagavond 24 december 2005 voor te bereiden.

Ook in de kapel op Kiewit-Heide is er volop aandacht voor de advent, Welzijnszorg en Kerstmis. De kapel is mooi versierd met een adventskrans en de kerststal krijgt weer zijn vertrouwde plaats.
Stef Vandebroek, voorzitter van het Rimo, kwam er spreken over het thema van Welzijnszorg ”Huishouden vraagt energie” .

In de scholen in Kiewit-Centrum en Kiewit-Heide en in de verenigingen komt het thema “advent” overal aan bod.

Arseen De Kesel – Pol Verheijen

Terugblik op advent en welzijnszorg in Godsheide

- In elke weekendviering hebben we getracht om bij het begin van de viering de aandacht te vestigen op de kaarsen op de adventskrans. Elke kaars kreeg een “eigen naam”: de kaars van “de verwachting”, de kaars van de “bekering”, de kaars van “het op weg gaan” en tenslotte de kaars van het “ja aan God”. Dit “thema” werd telkens opnieuw verder belicht in zowel de schuld- als voorbede, in de homilie, in het zegen- en zendingsmoment.

- Na elke weekendviering van de Advent en na de Kerstviering kregen de mensen een kaartje mee. Op deze kaart was telkens een foto te vinden met daarop één of meerdere brandende kaarsen tegen een donkere achtergrond. Deze kaart kon gemakkelijk op de kast of de tafel geplaatst worden zodat het geheel een soort van persoonlijke adventskrans vormde. Aan de achterzijde stond een citaat uit de eerste lezing van het weekend en een gebed. Aan de hand van deze kaart werden we uitgenodigd om thuis, in verbondenheid met elkaar, in de loop van de week “samen” te bidden en ons in gebed met elkaar verbonden te weten. Het was tevens een uitnodiging om zo tijdens de vier weken van de Advent zich voor te bereiden om het feest van Kerstmis, het feest van Gods menswording, ook vandaag.

- Zoals de voorbije jaren werden op zondag, en niet enkel op de eerste zondag van de maand, de kinderen uitgenodigd naar de sacristie te gaan. Daar mochten ze met de hulp van de mensen van de werkgroep “Gezinsvieringen” zich op hun eigen wijze voorbereiden op het feest van Kerstmis. Telkens werd het evangelie van de zondag op het niveau van de kinderen verteld en mochten ze er samen over praten. Bovendien konden de kinderen hun eigen adventskrans maken. Op de eerste adventszondag kregen ze een papieren adventskrans die als mobile gebruikt kan worden en die ze verder konden inkleuren. De volgende zondagen kregen ze achtereenvolgens een Maria-, een Jozef- en een engelenfiguurtje dat ze aan de krans konden bevestigen. Tijdens de herdertjesviering kregen ze tenslotte een Jezusfiguurtje.

- Zoals in alle parochies werd ook in Godsheide op de derde adventszondag de omhaling gehouden voor Welzijnszorg. Zo konden de kerkgangers solidair zijn met de armen uit onze eigen omgeving, de mensen van de Vierde Wereld. De omhaling bracht rond de 200 euro op, waarvoor onze hartelijke dank.

Pastoor Danny De Wispelaere

Terugblik op advent en welzijnszorg in Banneux

Zoals ieder jaar werden de vieringen van de advent door de Liturgische Werkgroep bekeken. Hierbij wilden ze een bijzondere klemtoon leggen op het aansteken van de adventskaarsen.
Dit werd telkens begeleid door een korte tekst die ons op weg zette om ons gereed te maken voor de komst van Jezus met Kerstmis.

De vier teksten vormden samen één gebed dat op de laatste zondag voor Kerstmis werd meegegeven aan alle kerkgangers. Eveneens werden de teksten, op lange banieren opgehangen in de kerk, zodat deze zich opbouwden naar Kerstmis toe.

Door de bloemschiksters werd ondertussen prachtig werk geleverd. In de kerk werd een mooie adventskrans centraal geplaatst.
Op de eerste adventszondag verkochten zij 116 door hen zelf, samen met een aantal vrijwilligers, gemaakte adventskransen. De opbrengst hiervan bedroeg 897 euro en gaat volledig naar Ziekenbezoek in onze parochie.

Ook de KWB schenkt al vele jaren de opbrengst van de omhaling, gehouden tijdens hun kerstfeest, volledig aan Ziekenbezoek.

Ook door KAV wordt tijdens de kerstperiode aandacht gegeven aan de minder fortuinlijken van onze parochie. Zo schenken zij hun tombola jaarlijks aan Parochiaal Hulpbetoon. Zo mocht de KAV 310 euro overhandigen aan de verantwoordelijken van dit sociale werk.

In tegenstelling tot andere jaren is er dit jaar niet gewerkt rond het thema van Welzijnszorg. Wel werd de omhaling gehouden in de vieringen, die 358,15 euro opbracht.

De voorbereidingen voor Kerstmis zijn ondertussen in volle gang. Het koor Muzamigos repeteert om de mooiste liederen ten gehore te brengen tijdens de nachtmis. Reeds 20 minuten voor aanvang van de viering kunnen de parochianen van hen genieten.
Ook het O.L.Vrouw van Banneux zuivert haar stemmen om de viering van Kerstdag mooi op te luisteren.

In de kerk wordt hard gewerkt om de kerstbomen hun mooiste uitstraling te geven, waardig staande achter de kerstbeelden. De mannen van de KWB zorgen ervoor dat de kerk piekfijn gepoetst is om alle kerstgasten te kunnen ontvangen.

De Liturgische Werkgroep buigt zich ondertussen over teksten en ideeën voor de vieringen, waarbij dit jaar zeker veel aandacht zal gaan naar parochiaal hulpbetoon, niet enkel via de omhaling, maar eveneens door het bezorgen van kleine kerstgeschenkjes, geschonken door parochianen en die via parochiaal hulpbetoon bij de juiste mensen zullen terechtkomen.

Tijdens de nachtviering zullen eveneens de vormelingen betrokken worden en zal de geboorte van Jezus feestelijk bekend gemaakt worden.

Met de bloemschiksters werd overlegd over kleur en vormgeving om tot een mooi resultaat te komen.

Dank zij de hulp van vele goede mensen zullen we allen weer een intens mooie Kerstmis mogen vieren. Moge dit ook uitstralen naar heel onze gemeenschappen.

Mieke Vandormael

Het artikel kwam tot stand door medewerking van Mieke Bloemen, Arseen De Kesel, pastoor Danny De Wispelaere en Pol Verheijen