|
jaartal - nieuw - A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - Z allochtonen, armoede, bijbeluitleg, bijbel en koran, boeddhisme, christendom, extreemrechts, fundamentalisme, globalisering en anti-globalisering, dialoog, islam, levensbeschouwing, levensbeschouwing / godsdienst en onderwijs , migratie, racisme, samenleving, sikhisme, tewerkstelling van allochtone leerkrachten, vluchtelingen en asielzoekers, witte scholen, multiculturele scholen en concentratiescholen, |
|
|
Kriskras Kiewit, jaargang 3 (juni 2002), nr.11, blz.14-17. Gerard Verbeek en Chris Goyens.
Op 1 september 2002 gaat “onze” pastoor met pensioen. Hij zal dan bijna negen jaar de parochie Sint-Lambertus Kiewit op voorbeeldige wijze gediend hebben. Voldoende redenen dus voor Kriskras Kiewit om eens met deze beminnelijke en toegewijde man te gaan praten.
In een tijd dat de priesters gevraagd wordt “zo lang mogelijk” op hun post te blijven lijkt uw beslissing om op 65-jarige leeftjjd met pensioen te gaan toch wat vreemd.
Men moet alles nuanceren. Ik heb onze bisschoppen gevraagd van de directe verantwoordelijkheid voor een parochie ontslagen te worden, maar ik hoop dat ik mij de komende jaren als meewerkend priester in Alken-Centrum nog echt ten dienste van de mensen zal kunnen stellen zonder dat ik de verantwoordelijkheid van het voorgaan zal moeten dragen. Ik denk dan speciaal aan pastorale werking met zieken en aan gebedsverdieping en op de ondoorgrondelijke wegen van de Heer zal ik ongetwijfeld nog heel wat mensen ontmoeten die op mij een beroep willen doen. Ik hoop dan voor hen klaar te staan. Ieder mens leeft nu eenmaal met de gezondheid die hij gekregen heeft en die is niet altijd ijzersterk. Ik zou moeilijk kunnen leven met de onzekerheid over mijn beschikbaarheid voor de mensen van Kiewit en dat gevaar lijkt volgens de artsen niet denkbeeldig.
En de toekomst voor de parochie Sint-Lambertus?
In volle eerlijkheid: ik weet het niet. In juni doet de bisschoppelijke overheid traditioneel de benoemingen, die dan op 1 september worden opgenomen. Ik kan echt niet zeggen wat ik niet weet, maar ik hoop wel dat Kiewit een permanente voorganger zal krijgen.
U zal dan veertig jaar priester zijn en altijd in de parochiepastoraal gestaan hebben. U hebt bovendien de vele wijzigingen in Kerk en maatschappij sinds het Tweede Vaticaanse Concilie meebeleefd. Een overzicht graag...
Op 8 juli 1962 ben ik in Luik priester gewijd. Het bisdom Hasselt bestond
toen nog niet. Kort na mijn wijding feliciteerde de briefdrager me thuis
in Ulbeek met mijn benoeming tot kapelaan in Houthalen-Meulenberg.
Hij had blijkbaar wat men noemt een ruime belangstelling en had de Latijnse
tekst op de open briefkaart met mijn benoeming op een of andere manier
gedecodeerd! Ik heb in Meulenberg niet eens een heel jaar mijn taak naar
behoren kunnen uitoefenen, want mijn gezondheid stelde toen al problemen.
Toch heb ik er op heel korte tijd veel geleerd. Ik heb er de waarde van
een sterke jeugdbeweging mogen waarderen, ik heb er ook ondervonden hoe
belangrijk ziekenbezoek voor de pastoraal is, want je ontmoet er mensen
in nood, ik heb er tijdens de sociale onrust bij de fusie van de kolenmijnen
van Houthalen en Zolder een heel andere kijk op sociale problemen gekregen.
Je mag niet vergeten dat een seminarie toen een vrij gesloten milieu was
en mijn wortels liggen in Ulbeek, een bij uitstek agrarische omgeving.
In 1963, na mijn ziekte, werd ik kapelaan in Borgloon.
Daar ben ik tot 1969 gebleven. Het was wel een moeilijke tijd, maar ik
denk er toch met veel dankbaarheid aan terug. Op 1 januari 1964 werden
de eerste besluiten van Vaticanum II van kracht. Die brachten een grote
verandering teweeg, maar de oudere deken Guisson en ook heel wat gelovigen
waren er niet zo gelukkig mee. Daardoor heb ik vanaf het begin vrijwel
de volle verantwoordelijkheid voor
de vernieuwde liturgie moeten dragen en gezien de weerstand moest ik
wel heel hard werken om de beste zijde van de vernieuwing te tonen. Het
was ook de tijd dat de parochieraden, pastorale raden, de priesterraad
enz. ontstonden. In Borgloon heb ik de nieuwe verlangens naar meer participatie
en verantwoordelijkheid mee gestalte helpen geven. Dat was boeiend, maar
niet gemakkelijk.
Danken we daaraan misschien het u zo typerende streven naar zeer goed verzorgde vieringen?
Elke eucharistieviering en elke bediening van een sacrament zijn zo wezenlijk dat ze de beste zorg verdienen. Het christendom is een waardevolle boodschap en het lijkt me de taak van de voorganger dat hij ook in de vieringen het beste gezicht van die boodschap toont. Wat in de kerk gebeurt, moet voor iedereen op dezelfde waardige manier gebeuren. Op de sterke momenten in het leven - les rites du passage - moet de pastoraal aansluiten bij het leven, gevoelig maken voor hogere perspectieven. Zo zijn uitvaartvieringen echte gelegenheden om de christelijke boodschap op een zeer menselijke manier door te geven. Naar de familie toe moogt ge op die ogenblikken niet in de fout gaan.
En in 1969...
Werd ik kapelaan in Sint-Aldegondis Alken. Het was een grote en heel levendige parochie. Er was heel veel mogelijk en je kreeg er kansen. Ik heb er, tot 1984, vijftien gelukkige jaren beleefd. Maar eerst nog even over mijn verblijf in Borgloon... Deken Guisson bezocht elke vrijdag de zieken van de parochie en ik mocht dan met hem meegaan. Zo werd ziekenbezoek een gewoonte en ik heb in mijn latere werkkringen altijd mijn best gedaan om bij mensen in een moeilijke periode aanwezig te zijn. Ten gevolge van de wet op de privacy, waardoor de pastoor geen mededelingen uit de hospitalen meer krijgt, en van de jammer genoeg beperkter contacten onder de mensen in het algemeen en tussen de Kerk en de mensen in het bijzonder weet ik niet steeds wie een hardere tijd doormaakt, zodat ik mijn hartenwens - bij de zieken zijn - niet steeds kan vervullen. Iedereen is beperkt, ook de pastoor.
Na Alken werd u pastoor-deken in het wespennest Voeren...
Die benoeming in 1984 was een echte verrassing. Ik heb nooit enige benoeming gesuggereerd aan mijn bisschoppelijke overheid en ik beken heel eerlijk dat ik, als ik dat al had willen doen, zeker Voeren niet zou gevraagd hebben. Ik was bovendien altijd kapelaan geweest en had dus nooit de eindverantwoordelijkheid voor een parochie gedragen. Bij zijn wijding zegde de priester vroeger in het Latijn tegen zijn bisschop: Adsum, ik ben er, ter beschikking, waar u mij ook zendt. Ik ben dus tot 1988 deken geweest in Voeren. De politiek heeft er het samenleven erg moeilijk gemaakt, maar ik heb de taalwetten steeds correct en consequent toegepast en de bij wet toegekende faciliteiten ook in mijn pastoraal werk geïntegreerd. Ter wille van de lieve vrede heb ik wel eens teruggegrepen naar preconciliaire vieringen, in het Latijn dus. Ik wilde er echt de pastoor van iedereen zijn. De bisschopppelijke overheid heeft me steeds geadviseerd de wettelijke beschikkingen correct uit te voeren en me ter zake ook altijd gesteund als het wat moeilijker werd. In Voeren heb ik ook de waarde van ten minste één grote deugd echt leren waarderen: met welke pesterijen men je het leven ook probeert zuur te maken, maak je nooit kwaad. Ook niet als journalisten met totaal onjuiste gegevens aan desinformatie doen! En je weet: als je in de buurt van een wespennest niet roekeloos bent, dan heb je al veel gewonnen...
En dan kwam u wel erg dicht bij Kiewit?
Ik ben ook maar een heel gewone mens en gewone mensen komen meestal
via het vagevuur in de hemel. Ik moest eerst nog door een vagevuur: van
1988 tot 1993 ben ik pastoor-deken in Tongeren geweest. Daar heb
ik het grote nadeel ondervonden van de traditie in het katholiek lager
onderwijs dat de pastoor ook voorzitter is van het schoolcomité.
Ik ben daar midden in aanzienlijke moeilijkheden in de school terechtgekomen
en heb er tot mijn spijt - en eerlijk gezegd: ook ontgoocheling - ondervonden
dat mensen in een zo belangrijke taak als het opvoeden van kinderen niet
zelden echt kleinmenselijke motieven laten primeren. Ik ben toen met de
bisschop gaan praten, ook al omdat ik in Tongeren roofbouw op mijn gezondheid
pleegde. Ik heb altijd geprobeerd een man met ruggengraat te zijn, maar
zo sterk is mijn rug niet! De bisschop stelde me Kiewit voor. Ik
kende Kiewit alleen omdat het seminarie er was en in mijn jongere jaren
was ik wel in het bezinningstehuis Virga Jesse - het kasteeltje van de
gezinsboerderij - en bij de zusters trappistinnen geweest. Ik ben dan eens
met deken Forier van Hasselt gaan praten en ook te rade gegaan bij Theo
Mathijs, mijn jaargenoot in de seminarie-opleiding en nu mijn medepastor
in Kiewit.
En zij hebben u dan in de “hemel” Kiewit binnengeleid?
Altijd nuanceren! In Kiewit heb ik werkelijk heel gelukkige jaren beleefd,
maar de hemel op aarde bestaat niet, zeker niet de zevende hemel. Niet
alleen op grond van mijn ervaring in Tongeren - dat het voorzitterschap
van het schoolcomité de pastorale ruimte erg kan schaden - maar
ook omdat ze het zo voortreffelijk - gedaan hebben, ben ik blij dat anderen
de grootste verantwoordelijkheid voor de school op zich hebben genomen.
Zij hebben Kiewit de school helpen geven die het verdient en nodig heeft
en ik ben zeer blij dat Kiewit een heel goede katholieke school heeft.
Het is een enorm belangrijke dienst aan onze gemeenschap. Ik ben
ook heel nauw betrokken geweest hij de afwerking van belangrijke infrastructuurwerken
in de parochie: de verandering van het kerkkoor, de aanpassing van de verwarming
en de verlichting van de kerk, de transactie van gronden voor De Binder,
het bouwen van de catecheselokalen, de renovatie van de school in Kiewit-Centrum
en op de Heide, enz. Ik ben blij met deze infrastructurele verbeteringen
voor onze wijk, maar het belangrijkste is toch dat ik in de veranderende
verhoudingen tussen Kerk en maatschappij met de hulp en vooral de vriendschap
van velen naar best vermogen mijn taak als pastoor heb mogen uitoefenen.
We willen helemaal niet naar complimentjes hengelen, maar toch:
als je Kiewit vergelijkt met je vorige parochies...
Kiewit vertoont een grote verscheidenheid en dat bemoeilijkt soms het
vinden van een grootste gemene deler. Onze wijk ontsnapt ook niet aan het
fenomeen van dechristianisering maar ik heb nu bijna negen jaar mogen samenwerken
met heel veel toegewijde en bekwame mensen, van wie ik het vertrouwen heb
gekregen en aan wie ik zo mogelijk nog meer vertrouwen heb trachten te
geven. Op alle gebieden van de hedendaagse pastoraal werken er leken met
grote zin voor verantwoordelijkheid zonder enige jacht op winst of maatschappelijk
succes. Er zijn veel goede relaties in Kiewit en mijn wens voor de wijk
is dat die verbondenheid onder de mensen van Kiewit nog mag groeien. Uiteindelijk
heb je een groot deel van wat je bent van anderen. Uit de geschiedenis
van de wijk heb ik geleerd dat gedurende de 75 jaar dat onze parochie bestaat,
er altijd heel veel mensen zijn geweest die veel aan anderen hebben gegeven.
Ik wens Kiewit - en ik bid daarvoor - dat er vele mensen zullen blijven
die veel aan elkaar willen doorgeven.
Bedankt, mijnheer pastoor, voor alles en vanwege Kriskras de genegen wensen: nog vele gelukkige jaren op een andere manier ten dienste van heel veel mensen!
Gerard Verbeek en Chris Goyens
|
JUBILERENDE PASTOOR VERLAAT KIEWIT |
In
de parochie Kiewit hebben we 2 priesters die dit jaar 40 jaar gewijd zijn.
Wij vonden dit een goede gelegenheid om hen even aan het woord te laten.
Deze week spreken wij met E.H. WILLY VANORMELINGEN, pastoor in Kiewit.
En met E.H. THEO MATHIJS.
Priesterloopbaan
Je bent nu 40 jaar priester en reeds negen jaar in Kiewit pastoor. In welke parochies ben je voordien geweest?
Na mijn wijding mocht ik onmiddellijk aan de slag in Meulenberg-Houthalen. Spijtig genoeg voor een heel korte periode. Na twee maanden werd ik ziek en moest rust nemen. Daarna mocht ik in Borgloon beginnen bij de bekende deken Guisson. Dat was een hele belevenis. Dan volgde Alken. De bisschop had zeker nog andere bedoelingen want ik was de eerste kapelaan die gevraagd werd om deken te worden. Eerst in de Voerstreek en dan in Tongeren.
Is het niet moeilijk om telkens in een nieuwe parochie te beginnen en nadien toch weer achter te laten?
|
“priester zijn is ook aanwezig
zijn, meedoen en beschikbaar zijn”
|
Het heeft iets van “ in het water springen en willen zwemmen! “. Nieuwe
mensen leren kennen en ontmoeten, terug inwerken. Aanwezig zijn, meedoen,
beschikbaar zijn. Als priester weet je dat loslaten bij het leven hoort.
Veel contact houden in de parochies waar je geweest bent is onmogelijk.
Je opvolger moet
zich vrij voelen. Inmenging als je er niet meer bent is niet aan te
raden.
Zijn er mensen aan wie je een bijzondere herinnering hebt overgehouden?
De medepriesters waren mij altijd heel dierbaar en de vele medewerkers in de parochies: mensen die de parochie en de beweging dragen met heel veel belangeloze inzet en toewijding.
Het priester zijn brengt veel vreugde en verdriet met zich mee.
Je koos als leidraad bij je wijding: Vader, Uw rijk kome, Uw wil geschiede.
Waar haal je de kracht om het steeds vol te houden?
|
“het avondgebed is een moment
om te danken, vergeving te vragen en alles aan God toe te vertrouwen”
|
Voor mij is het gebed de grote kracht en de wil om te leven met Jezus.
Vooral de dagelijkse eucharistie is een grote steun. Zonder een diepe spiritualiteit
is het zeer
moeilijk. Gebed is de ziel van alle apostolaat.
Wat doe je na een drukke pastorale dag om tot rust te komen?
Het avondgebed is voor mij zeker een moment om te danken, vergeving te vragen en alles aan God toe te vertrouwen. Weet je, ik bid nog altijd het vertrouwde breviergebed. Het brengt ook wat structuur in de dag, en je hebt er een houvast aan.
Er is in 40 jaar enorm veel veranderd in de Kerk en in de maatschappij. Wat heeft op U de grootste indruk gemaakt?
In de Kerk het concilie in de jaren zestig. Er waaide een nieuwe wind
door de Kerk. De medeverantwoordelijkheid van leken was aan de orde. Oprichten
van
parochieraden, parochieteams, pastorale raden, commissies en werkgroepen
voor overleg.
In de maatschappij zien wij de toenemende welvaart, de invloed van
de TV, de computer, maar ook het groeiend individualisme en de secularisatie.
God was bijzaak geworden of kwam op de tweede plaats.
Wat zou U zeggen tegen een jongeman die vandaag priester wil worden?
Ik denk hetzelfde als toen ik priester geworden ben: probeer Jezus beter te leren kennen en met Hem te leven en tracht de echte noden van de mensen te kennen.
PASTOOR TE KIEWIT
Je bent nu 9 jaar pastoor in Kiewit en je gaat op 1 september van ons weg. Welke herinneringen neem je van hier mee?
Als ik ergens gelukkig mee geweest ben zijn het de vele, vele medewerkers
die zich hier, dag in dag uit, inzetten voor de mensen van de parochie.
De vreugde van het dagelijks werk en de fijne ontmoetingen die me veel
vreugde brachten. De mooie liturgische vieringen in de kerk waar ik mocht
voorgaan.
| “nooit zal ik de mooie natuur in Bokrijk vergeten” |
Nooit zal ik de heerlijke natuur vergeten van het nabijgelegen Bokrijk met zijn prachtige vijvers. Vooral de stilte die er heerst zal mij altijd bijblijven.
Dit is je laatste parochie. Wat mogen wij verwachten? Krijgen we nog een andere pastoor?
Daar kan ik helaas niet op antwoorden. Ik weet het gewoon niet. Het
is nog even afwachten wat het bisdom zal beslissen. In de maand juni komen
er nieuwe
benoemingen en verplaatsingen.
DE TOEKOMST
Zie je toekomst in de samenwerking met andere parochies? Kiewit behoort bij de federatie Hasselt: Noord-Oost samen met Godsheide en de Banneuxwijk.
Samenwerking is nodig maar we zullen het nog moeten leren. Vele parochies
werkten in het verleden onafhankelijk van elkaar. Dat zal in de toekomst
niet meer
kunnen. Er is zeker nood aan samenwerken in groter gehelen zoals decanaat.
Welke boodschap heb je voor leken die in de toekomst meer en meer de parochie zullen moeten dragen?
Vorming zal altijd nodig blijven. Daar zonder kan het niet. Vooral op
gelovig vlak. Daarnaast is verdieping, leren samenwerken en een eigen verantwoordelijkheid
opnemen onontbeerlijk voor de toekomst van de parochie en van de Kerk.
Nog een laatste vraag : Ben je voorbereid op je pensioen. Zul je het pastor-zijn niet missen?
Het is niet van vandaag op morgen gekomen. Meer dan een jaar geleden
heb aan de bisschop gevraagd om mijn actieve loopbaan te mogen beëindigen.
Wel wil ik
nog beschikbaar zijn als meewerkend priester in een of ander uitzicht
van de pastoraal bvb. gebedsbegeleiding, ziektepastoraal, gezinspastoraal.
Ik blijf uiteraard priester en beschikbaar ook al heb ik geen onmiddellijke
verantwoordelijkheid als pastoor.
Hoe is het voor Uw trouwe huishoudster Jeanneke die al zo veel jaren voor U gezorgd heeft?
Zij kijkt ernaar uit. Want het leven in een pastorie is niet altijd
even gemakkelijk. Zeker gezien haar hoge leeftijd. Maar zonder haar steun
en haar goede zorgen had ik dit allemaal niet kunnen doen.
|
“zonder de steun en de goede
zorgen van mijn huishoudster zou ik dit allemaal niet gekund hebben”
|
De tijd voor ons gesprek was zo vlug om. Wij hebben niet alles kunnen vragen en bespreken. De volgende opdracht wachtte al. Een ziekenzalving om 11 uur in de voormiddag op een maandagmorgen. Dank U wel Mr. Pastoor voor Uw inzet en priester-zijn in onze gemeenschap van Kiewit.
|
|
| VERSLAG VAN MIET VANKERCHOVEN |
Onze goede pastoor (zo wordt gefluisterd) heeft ons ieder jaar
bedankt voor wat we deden maar nu is het onze beurt en ‘t is zover!
De avond begint met een aantrekkelijke en diepzinnige eucharistieviering,
waarin iedereen die kan bijdragen tot een verzorgde liturgie, zijn beste
beentje voorzet. Van klein tot groot, jong en oud; er wordt uit volle borst
gezongen vanuit een volle kerk. De sympathieke medewerking van de school
zet het geheel kracht bij. Kinderen beelden het evangelie uit onder
leiding van directeur Wilfried en de voorbeden worden gebracht door een
kind, een jongere en volwassene.
E.H. Pastoor gaat voor in concelebratie met Deken E.H. Vanherk en E.H.
Mathijs, geassisteerd door diaken Guido Geboors en enkele misdienaars.
De koren en instrumentengroep geven wat ze kunnen.
Pol Verheyen, voorzitter van de parochieraad leidt het geheel in goede
banen. Het thema van de Eucharistieviering: “HERDER ZIJN VANDAAG” wordt
verduidelijkt in liederen en lezingen.
De dank-homilie door Mr. Pastoor gericht naar de Heer
en naar ons allen toe, is ontroerend in eenvoud en dank.
Deken Vanherk weet in zijn dank- en slotwoord gevoelige snaren te raken.
Hij brengt hulde aan onze pastoor, dankt voor zijn concrete decanale medewerking
en zijn uitzonderlijke trouw.
EEN DAVEREND APPLAUS weerklinkt door de kerk….het duurt zó
lang en ‘t is zó hard en toch…. Het moet ook eindigen: “ grote dankbaarheid,
waardering en genegenheid voor een verdienstelijke en beminde pastoor”.
Met zijn zegen mogen we samen, in vriendschap het echte brood met mekaar
delen om dan in vrede te gaan verder vieren. ‘t Was mooi en we begrijpen
weer een beetje beter wat het
wil zeggen: samen Eucharistie vieren.
We zijn volledig in stemming gebracht om het tweede deel van de avond
te beginnen in zaal “De Binder”. Vooreerst mogen wij luisteren naar
de toespraak van Pol Verheyen, die na 9 jaar van samenwerking met onze
pastoor geplaatst is om een vlotte en rijke inhoud te brengen. Het
is te mooi en het gaat te vlug voorbij want er is zoveel te zeggen van
Mr. pastoor. Een groot deel van de tekst zal samen met andere toespraken
verschijnen in het parochieblad zodra er plaats is.
En nee, het is niet alles. Een dankwoord van Wim Somers namens
de kerkfabriek; van Wilfried Op ‘t Roodt vanwege de school en van Margot
Bogaerts als één van de kinderen….
Ze zijn één voor één de moeite om te beluisteren
en onderlijnen vanuit een eigen hoek de grote verdienste van onze parochie-herder.
Dank,
dank, dank klinkt het!
En nu is het tijd voor een geschenk. Heel de parochie heeft zijn
bijdrage geleverd om Mr. Pastoor een relax - zetel aan te bieden.
We krijgen onmiddellijk een duidelijk zichtbare demonstratie en dan
weer vlug verder. Een hapje en een drankje beginnen te smaken, zo maar
tussenin; want, er is sfeer, gezelligheid, warmte; er is vriendschap en
er is dankbaarheid aan te voelen. Het is een afscheid geworden in blijheid.
Misschien zijn dit de zichtbare vruchten geworden van een pastoor die ons
op deze wijze is voorgegaan.
Op de vraag aan Mr. pastoor, hoe hijzelf dit geheel heeft ervaren, komt direkt: “Heel goed”, ‘t was levend, er was betrokkenheid, er was dankbaarheid en ontroering…. Het was Kiewit op zijn best.
De luimige kant werd niet vergeten: liederen opgemaakt ter ere
van de pastoor, werden samen met het koor door de feestvierders gezongen.
Iemand zegt mij: het was vlekkeloos. Ik denk dat dit waar is!
Met mondjesmaat gaan de mensen naar huis met vreugde en dankbaarheid
in het hart omdat we hem, die voor ons zoveel heeft betekend, hebben
mogen vieren,
Miet Vankerchove.
| DANKVIERING BIJ HET AFSCHEID VAN E. H. PASTOOR W1L.LY VANORMELINGEN ZATERDAG 15 JUNI 2002 te 18.00 UUR. |
THEMA
“HERDER ZIJN VANDAAG”
Intredelied: Mens voor de mensen zijn. (koor)
Genadewens (pastoor) - Welkom en duiding. (Pol)
Schuldlitanie: Jongere - volwassene - lektor (achter elkaar)
Kyrië en Gloria (koor)
Openingsgebed
Eerste lezing: Priester zijn (W.B.) door lektor
Tussenzang: Het was op een dag bij het meer. (koor)
Acclamatie: Jubilate Deo
Evangelie: Korte duiding (Pol)
Math. 9,36 - 10,8 (uitbeelding: kinderen van de school
Acclamatie: Jubilate Deo
Homilie: pastoor
Geloofsbelijdenis
Voorbeden: Kind - jongeren - volwassene - diaken.
Instrumentengroep.
Offerstoet: Groot brood - druiven - stola - kaarsen - Bloemen - kelk
- iets van de kinderen - 2 thema’s van de viering.
Acclamaties hij het Eucharistisch dankgebed
Onze Vader: Kinderen rond het altaar
Vredeswens: Kinderen zingen: Vrede voor alle mensen. (kinderkoor)
Kommunie: Instrumentengroep
Koor: Alles wat adem heeft.
Gebed na de kommunie: “Niemand kan alles alleen (Dominique) uit: schaduwen
en spiegels (H.l.)
Dankwoordje Deken
Zang: Dank U.... (allen)
Slotgebed en Zegen (Pastoor)
Slotwoord (Pol)
Uitdelen van het vriendschapsbrood.
Instrumentengroep.
LIEDEREN BIJ DE VIERING. (en eerste lezing)
MENS VOOR DE MENSEN ZIJN.
REFREIN
Mens voor de mensen zijn, herder als God, trooster voor groot en klein,
zo goed als God.
1. God roept zijn mensen, Hij roept ze bij naam opdat zij toegewijd
zijn wegen gaan.
2. Zieken omarmen, hun tranen verstaan, met hen de kruisweg ten einde
toe gaan.
3. Licht in het duister zijn, laaiende vlam, mens van vertrouwen zijn,
zijn wie men kan.
EERSTE LEZiNG: PRIESTER ZIJN.
Priester zijn in deze tijd is proberen de droom te vervullen van de
man van Nazaret:
weldoende rondgaan, houden van de mens over zijn gebreken heen, brood
zijn dat gebroken wordt, wijn, geperst uit duizend druiven van dagelijks
leven tot vreugde en bevrijding van velen
priester zijn is revolutionair zijn
om het leven een kans te geven
is telkens opnieuw kiezen met een blij hart wat God wil en met een klein hart volhouden de mens te dienen
is gekruisigd worden op deze twee balken:
op het geloof dat God gelijk heeft
en op de ervaring van eigen onmacht
priester zijn is mee de tocht maken dag na dag met mensen die zoeken
is zinduiding zijn, houvast voor gelovigen, eerlijke gezel voor allen, een kleine profeet van Gods grote liefde
en is ook
gewoon maar mens zijn...
TUSSENZANG: HET WAS OP EEN DAG BiJ HET MEER.
Het was op een dag bij het meer. Simon Petrus was druk in de weer en hij gooide zijn net in het water maar toen klonk de stem van de Heer.
Ga je mee? Ga je mee? Als Jezus roept ga je mee. Ga je mee? Ga je mee?
En Jezus, Hij trekt met je mee.
Wie 't woord van de Heer wil verstaan, laat de deur van zijn hart opengaan.
Mag het vuur van de Heer hem ontsteken en blij door het leven doen
gaan.
JUBILATE DEO
Jubilate Deo omnis terra. Servite domino in laetitia. Alleluja, alleluja, in laetitia. Alleluja, alleluja. in laetitia.
ACCLAMATIES BIJ HET EUCHARISTISCH DANKGEBED
Voorzang: Danken wij de Heer:
Allen: Wij danken U God, voor het leven en de dood en het verrijzen
van Jezus de Heer.
Voorzang: Danken wij de Heer:
Allen: Wij danken U, God, voor de dienaars van uw Kerk, allen getuigen
van Jezus de Heer.
Voorzang: Danken wij de Heer:
Allen: Wij danken U, God, voor wie ons zijn voorgegaan, die Gij uw
rust schenkt in Jezus de Heer.
Voorzang: Danken wij de Heer:
Allen: Wij danken U, God, dat Gij onze God wilt zijn: Vader en Zoon
en heilige Geest.
DANK U
Dank U, voor elke nieuwe morgen
dank U voor elke nieuwe dag.
Dank U, dat ik met al mijn zorgen
bij U komen mag.
Dank U, voor wat wij samen waren,
dank U voor alle lief en leed.
Dank U dat ons de loop der jaren
dieper denken deed.
Dank U, dat gij hebt willen spreken,
dank U gij hoort in ieders taal.
Dank U dat gij het brood wilt breken
met ons allemaal.”
Dank U, voor al die mooie jaren,
dank U voor al wat is geweest.
Dank U, dat we hier samen waren
op dit afscheidsfeest.
| WELKOM EN DUIDING - DANKVIERING - Mr.Pastoor: 15 juni 2002 |
Aan iedereen die er aan gehouden heeft hier in onze parochiekerk vanavond aanwezig te zijn voor de dankviering van Mr.Pastoor E.H.VANORMELINGEN zeggen we hartelijk welkom.
Hij zal samen met Deken E.H.Vanherk en de priesters E.H.Theo Mathijs en Guy Bex en diaken Guido Geboors voorgaan in deze viering.
Negen jaar ben je hier in Kiewit pastoor voor ons geweest. Wij willen in deze eucharistieviering U en God oprecht dank zeggen voor al die jaren dat U priester waart in ons midden.
De eerste lezing gaat dan ook over:PRIESTER ZIJN IN DEZE TIJD.
U hield eraan om als thema voor deze viering HERDER ZIJN VANDAAG te nemen. Gewoon omdat dat.ook het evangelie van deze zondag is. Jezus roept twaalf leerlingen, maar wij zijn allemaal geroepen om naar de verloren schapen te gaan zoeken. De kinderen zullen op hun manier dit aan ons duidelijk maken.
Eucharistie vieren is het brood van het leven, dat we uit Gods handen
ontvangen hebben, delen en de wijn van de vriendschap aan elkaar geven.
Omdat wij hierin vaak te kort schieten vragen we de Heer om vergeving.
Een kind, een jongere en een volwassene zullen ons hierin voorgaan.
KORTE DUIDING VOOR HET EVANGELIE:
Vandaag horen we in het evangelie dat Jezus bedroefd was en door medelijden
bewogen. Hij zag hoe de mensen er aan toe waren omdat ze geen goede leiders,
geen goede herders hadden.
Jezus roept er twaalf en zegt hoe ze moeten zijn en wat ze moeten doen.
Wij kijken en luisteren hoe de kinderen ons dit verhaal brengen.
SLOTWOORD
Eucharistie vieren is brood breken en delen met elkaar. Hoe kunnen we dit beter doen dan, op het einde van deze mooie viering op een heel konkrete wijze samen, wat brood te delen.
Een jongere uit onze parochie heeft voor ons een aantal kleine broodjes gebakken en meegebracht naar de kerk.De priesters, de diaken en nog enkele andere mensen zullen hiermee rondgaan en deze uitdelen onder de aanwezigen.
Ondertussen speelt voor ons de instrumentengroep. Nadien is iedereen uitgenodigd in de zaal De Binder hiernaast de kerk op de dankavond voor Mr.Pastoor.
Dank aan. .de priesters en diaken, zangkoren, de lektoren, de kerkversierders, de organiste, de lektoren, werkgroep die deze viering voorbereidde.
| PAROCHIALE DANKAVOND - W. Vanormelingen, pastoor |
+ Beste kinderen, jonge mensen, beste mensen allemaal,
Vanavond - bij deze parochiale dankavond - willen wij de Heer danken voor allen die meewerken in de parochie, die zich met liefde en zin voor verantwoordelijkheid inzetten in verenigingen en voor het welzijn van allen. Wij danken om wat wij samen mochten doen.
Ik voel mij bijzonder dankbaar voor de vele goede mensen die ik leerde kennen en mocht ontmoeten, in blije omstandigheden, maar ook bij ziekte en bij sterfgevallen.
Ik voel mij gelukkig om alles wat in vorming en verdieping gebeurde: ik denk aan de pastorale animatoren, aan de bezinningsgroep Onderweg, aan de voorbereiding van de gezinsvieringen, aan de gezinsgroep, aan de bezinnende gesprekken in de parochieraad, aan de bezinningsmomenten bij de bewegingen K.A.V., K.W.B., A.C.V. en de feestvergaderingen van de K.B.G., aan de ouderavonden in voorbereiding van doopsel, eerste Communie en Vormsel.
Ik werd gesterkt door de dagelijkse eucharistieviering en het gebed, door de mooie vieringen bij doopsels, eerste Communie, vormsel, zondagsvieringen en hoogdagen, gezinsvieringen, huwelijken, begrafenissen die allen goed werden voorbereid en verzorgd.
Ik was blij te kunnen meewerken met de Kerkfabriek aan de verwezenlijkingen in de kerk, aan de Catecheselokalen en aan de kapel op de Heide en met het schoolbestuur voor de vernieuwing van de lokalen in de Vijversstraat en de Hasseltse Beverzakstraat.
Ik ben steeds bemoedigd geweest door de spontane ontvankelijkheid van
de kinderen en ik ben heel overtuigd van het belang van de opvoedkundige
en kennis bijbrengende waarde van de school en haar betekenis voor de parochie.
Het kind dat mij over de barrier van de school toeriep: “Doe de groetjes
aan Jezus”, liet me duidelijk aanvoelen hoe de priester kort bij Jezus
moet leven en een bemiddelaar, een bruggenbouwer mag zijn tussen de mensen
en met de Heer van alle leven en met Jezus aanwezig in de eucharistie en
bij de vieringen in de Kerk.
Ik dank het parochieteam en de parochieraad, de mensen van het parochiesecretariaat die de dagelijkse zorg van de parochie mee helpen dragen.
Al degenen die ook weer vanavond hebben meegewerkt aan de voorbereiding en de uitwerking van deze viering wil ik danken: de dirigente en de organiste, de leden van de verschillende zangkoren, de lectoren, de misdienaars, de kosteres, de diaken, de medepriesters, de deken, ook zij die zorgden voor de aankleding en de versiering van de Kerk; allen die zorgen opdat het hier netjes en proper is: van harte dank.
Ik wil ook vergeving vragen voor mijn vele tekorten en zwakheden: voor die keren dat ik onvoldoende meevoelen betoonde en nabijheid, dat ik liefst zelf deed wat anderen ook konden doen, dat Ik niet altijd een engel van geduld was en te weinig begrip toonde voor de onvolkomenheden bij anderen.
Tenslotte wil ik de parochie en U allen het allerbeste toewensen. Dat onze gemeenschap mag groeien in een geest van geloof en samenhorigheid; dat er altijd mensen mogen gevonden worden die elkaar de hand reiken en bouwen aan de verbondenheid, mensen die overtuigd van de waarde van het evangelie anderen laten delen in de vreugde die zij putten uit Jezus’ leven en boodschap. Dat er altijd herders mogen gevonden worden zoals Jezus, bewogen door medelijden, die ingaan op zijn roepstem en zich willen inzetten met een belangeloze liefde voor het welzijn van allen. AMEN.
| Toespraak van Pol Verheyen aan onze pastoor, W. Vanormelingen. |
Een
goede avond.In naam van de parochieraad heet ik U allen heel hartelijk
welkom op deze dankavond voor Mr.Pastoor E.H.Willy Vanormelingen.
Wij zijn ook blij en heten eveneens welkom onze E.H.Deken Lambert Vanherk
van Hasselt, de medepriesters E.H.Theo Mathijs en Guy Bex en onze diaken
Guido en Josse Geboors.
Spijtig genoeg zijn verschillede mensen weerhouden door ziekte of andere verplichtingen. Wij willen dan ook verontschuldigen: schepen Toon Hermans, Jean Poelmans, Jaak en Ria Dezeure, Willy en Lieve Vanstee
Wanneer wij hier vanavond met zo velen samen zijn, hebben wij dat op de eerste plaats aan U te danken, Mr.Pastoor. Het was een van uw eerste en vurigste wensen toen U negen jaar geleden pastoor werd van Kiewit, om een jaarlijkse dankavond te houden voor alle medewerkers van de parochie. Het was telkens een blij gebeuren waar we de vriendschap en verbondenheid , een kerk op zijn best, mochten beleven. Vanavond is deze dankavond dan ook speciaal naar U gericht. We draaien de rollen als het ware om.
Als er een nieuwe pastoor komt in een parochie is het altijd een beetje afwachten en uitkijken. Wie zal dat zijn? Hoe ziet hij er uit? Wat zal hij gaan doen? Hoe zal hij preken?
Ik herinner mij nog zeer goed, september 1993. Op uitnodiging van de
vorige pastoor E.H.Delhaise werden alle verantwoordelijken van de parochie
een voor een uitgenodigd in een lokaal van de school. Elk half uur kwam
er een andere vereniging om met U kennis te maken. U luisterde aandachtig
en schreef zorgvuldig de eerste namen en telefoonnummers op in een klein
boekje. Maar vooral, dat weten we nu, in uw geheugen en dat is evengoed
als een computer.
Later, in het parochieteam, vertelde Claire Ponet die toen voorzitter
was van de parochieraad, altijd over een grote, statige verschijning met
donkere bril, lange zwarte jas, hoed en aktentas. Een echte priester en
pastoor zoals ze er lang geen meer gezien had.
Maar vlug kregen we een heel ander beeld van U. Na de eerste, wat afstandelijke
ontmoetingen leerden wij U kennen als een vriendelijke, minzame, vrolijke
en goede pastoor die de parochie wilde leiden en bezielen, met entoesiasme
en inzet.
Over uw loopbaan ga ik niet veel zeggen. Dat staat ruim beschreven
in Kris Kras en in het parochieblad van deze week.
Als priester bent u voor ons altijd een echt voorbeeld van gebed en bezinning geweest. Uw voorgaan in de eucharistie getuigt van groot geloof, ernstig gebedsleven en diepe verbondenheid met God. U hebt daarbij de uitzonderlijke gave van het woord, om het evangelie op een eenvoudige en duidelijke wijze te verkondigen. Uw homilies worden met veel aandacht beluisterd, en becommentarieerd vooral in gezellige onderonsjes, na de mis. Mooie en verzorgde liturgie, daar houdt U van.
Uw aandacht voor de zieken en zwakken is alom bekend en gewaardeerd. U vond het erg als U, omwille van de wet op de privacy, de namen van de mensen van Kiewit, die in het ziekenhuis verbleven, niet meer ter inzage kreeg. Toch blijft u trouw wekelijks uw mensen bezoeken.
Zovele malen hebt u voor ons een gebed of bezinning geleid. Het
is steeds tot in de puntjes voorbereid, diepzinnig en aangepast. U was
vooral blij als U ons het evangelie kon uitleggen in een of andere kleine
groep of vergadering. Wij hebben steeds mogen ervaren dat uw eigen leven
nauw verbonden is met hetgeen er in het evangelie staat.
Wij hebben ook gemerkt dat U zeer loyaal en positief meewerkt met alles
wat door het Bisdom wordt voorgesteld. Men kan voor honderd procent op
U rekenen. De twee dekanaten waar U deken was, uw aanwezigheid in de diakencommissie,
het begeleiden van groepen van pastorale animatoren en nog zoveel meer
getuigen dat u een bekwame en betrouwbare priesters zijt en blijft.
U was in al die jaren, in Kiewit, een steun en toeverlaat voor vele mensen. De grote verscheidenheid en veelheid van groepen, verenigingen en organisaties wist U echt te waarderen. Zij konden steeds op een bemoedigend woord en uw belangstelling rekenen. Na al die jaren beseffen wij pas wat U voor die niet gedaan en betekend hebt. Onze hartelijke dank hiervoor!
Dank namens elke parochianen, elke kiewittenaar, namens elk kind, jongere en volwassenen, dank namens elk gezin van onze parochie. Dank voor alles wat je deed, en voor wie je was. Dank voor de vele fijne momenten die we met U mochten beleven. Dank voor de bemoediging en de steun die velen voor U mochten ervaren. Dank voor die negen jaren waarin je het beste van jezelf gegeven hebt voor onze parochiegemeenschap van Kiewit. U was en is voor ons een priester en een mens naar het hart van God.
Dit jaar bent U ook veertig jaar priester. We wensen u hiervoor proficiat. Veertig jaar de eenzame weg gaan van zelfgave aan mensen en aan God. Ik vond het zo mooi als ik voor het interview in het parochieblad U vroeg: wat zou je zeggen tegen een jonge man die priester wil worden in deze tijd: Ge moest niet lang nadenken, uw antwoord kwam terstond: “Leer Jezus kennen en leer de noden van de mensen kennen”. We mogen zeggen dat U daarvan een levend voorbeeld geweest zijt voor ieder van ons.
We willen van de gelegenheid ook even gebruik maken om onze medepriester Theo Mathijs te feliciteren. Ook hij is dit jaar veertig jaar gewijd. Proficiat Theo, en doe zo voort. Wij hopen dat je nog vele jaren naar de heide moogt komen. Ze kun je daar niet missen.
Pastoor zijn is een speciaal beroep! Aan de verscheidenheid aan opdrachten, taken, mensen en situaties hebben velen geen zicht op. Vandaag een huwelijk, morgen een begrafenis, dan een vergadering, dan een zieke bezoeken en ga zomaar door. Je moet zo wat een duizendpoot zijn, een combinatie van: manager, ombudsman, animator, therapeut, hulpverlener, bemiddelaar, voorganger en noem maar op.
Je hebt vele talenten en deze rijkelijk ten dienste gesteld van de Kiewitse gemeenschap. We waarderen je grote sereniteit en de omgang met mensen. Steeds goed gezind en een opwekkend woordje bij elke ontmoeting. Bij een tweede ontmoeting op dezelfde dag is het steeds “rebonjour”. Zeker overgehouden van uw seminarietijd in Luik. Hopelijk niet van de voerstreek.
Van elk contact maakte je een aangenaam en blij gebeuren en als het bij u thuis was eindigde het steevast met: “zullen we eens even in de kerk gaan zien”. De kerk moest altijd goed in orde zijn, daar stond je op: proper, verzorgd, ordelijk, mooie versierd, en vooral goed verwarmd.
Op kleine feestjes of uitstapjes was je helemaal in je sas. De voerstreek was je geliefkoosde bestemming en je gidste ons feilloos naar de mooiste plekjes. En ik ben nog nooit ergens met U geweest waar je niemand kende. Ik denk dat je familie, vrienden of kennissen hebt in heel Limburg tot in de kleinste dorpjes toe.
Naast de vele initiatieven, die je nam was je vooral de grote promotor van de jaarlijkse dankavond, waar je altijd met de beste en lekkerste wijn klaarstond. Je genoot ervan om van tafel tot tafel te gaan voor een bemoedigend gesprekje of om één of andere anekdote te vertellen. De kerk moet het goede ondersteunen, zal in een nieuwe boekje staan dat bij gelegenheid van 75 jaar parochie wordt uitgegeven. We vieren dat trouwens op 14 en 15 september van dit jaar.
Vele initiatieven in Kiewit zijn ontstaan of tot bloei gekomen omdat
gij er U voor honderd procent achter zette.
Wat het toekomst ons brengt weten nog niet. Een nieuwe pastoor, Gods
wegen zijn diep en ondoorgrondelijk zegt men soms. Maar die van het bisdom
zijn totaal onbekend. We wachten af. Samenwerken in federatieve en dekenaal
verband is zeker aan de orde. Toch blijft parochie heel belangrijk. De
kerk moet mensen nabij zijn daar waar een leven zich afspeelt. En dat kan
het best op kleine schaal. Dicht bij hun leven, dicht bij hun dagelijkse
doen en laten. Ook en vooral als er in de toekomst minder priesters zullen
zijn.
Er
is iemand waarvan ik weet dat ze niet graag heeft dat we vandaag iets over
haar zeggen. Jeanneke, voor ons allemaal de vriendelijke en geliefde
huishoudster van Mijnheer Pastoor. Daarom willen we het ook heel kort houden.
Jeanneke, ge zijt bedankt voor alles wat ge voor Kiewit betekend en gedaan
hebt. Voor de vele keren dat ge de deur voor ons open gedaan hebt, de telefoon
opgenomen, de sleutel gegeven, papieren aangenomen of gegeven. Bedankt
voor uw begripvol en bemoedigend woord, uw optimisme en de levenskracht
die U uitstraalt. Gij werkte in alle stilte en eenvoud achter de schermen.
Wij willen U hiervoor bedanken met een klein geschenk.
| De woorden uit de mond van een kind: Margot Bogaerts! |
Mijnheer Pastoor,
Wat ben ik blij en fier
dat ik vandaag tussen héél grote mensen,
ook mijn steentje mag bijdragen
om U te bedanken,
nu je uit Kiewit gaat vertrekken.
Je was een toffe priester
en een heel goede pastoor.
Dat hebben we vaak mogen zien
en ondervinden, in onze school,
op straat, op het pleintje,
en zeker in de kerk.
Je was altijd zo blij als de
kinderen mooi zongen of een
gebedje voorlazen.
Daarom mag ik je vandaag
deze mooie foto aanbieden.
Echt bedankt Mijnheer Pastoor
voor alles.
Wij zullen je missen…
maar zeker ook nog héél veel
aan je blijven denken.
Margot Bogaerts.
| Toespraak van Wilfried Op ’t Roodt, directeur van de school. |
Eerwaarde Heer Pastoor, Beste genodigden, Goede vrienden van Kiewit,
De notabelen van het tonen, van een gemeenschap als Kiewit zijn niet
meer, althans niet meer zoals men deze persoonlijkheden vroeger beleefde.
De pastoor, de notaris en de meester waren figuren waar mensen naar opkeken;
figuren die een leidende rol speelden. Oudere mensen denken daar in nostalgische
momenten nog wel eens aan terug. Doch,... de meest in stand gehouden leidende
rol in een gemeenschap en ook in die van Kiewit is toch nog altijd de pastoor.
En waarom?... Wel, ik meen, meneer pastoor, dat de roeping van priester
toch die van dienaar is, dienaar van de mensen. Daarom ben je nog de leider
(de leider met een grote D en L), iemand waar mensen naar opkijken, iemand
waar de mensen met hun vreugde en verdriet terecht kunnen; om het met onze
eerste-communie-woorden die we dit jaar weer gebruiken: onze herder.
En zo kwam je negen jaren geleden in onze school terecht. Traditiegetrouw
word je als Pastoor lid, meer nog voorzitter van het schoolbestuur van
een parochiale school, maar gezien de moeilijke periode die daarvoor doormaakte,
vond je het wenselijk hiervan een stukje afstand te nemen., zeker om uw
pastorale werk hier in Kiewit ten volle te kunnen uitvoeren. Het toenmalige
schoolbestuur heeft er toch aan gehouden je tot erevoorzitter te benoemen.
Als deelgenoot van het bestuur trachtte je een beruchte slaan tussen, het
onderwijzend personeel, de kinderen en de parochie.
Je voelde aan dan het één van je taken als pastoor was,...
want... hoe kun je ook anders... naast onze kerk ligt toch immers de toekomst
van Kiewit. Het gaf ons een fijn gevoel om een wakende herder te hebben
in ons midden. Buiten het deel uitmaken van het leidend bestuur, was je
ook onze voorganger in de verschillende eucharistievieringen in onze school.
Je kon rekenen op enkele van onze leerkrachten die telkens opnieuw samen
met u missen verzorgen die voor elk kind een ware beleving waren. Na elke
eucharistieviering met onze schoolkinderen, kon je ongetwijfeld nog verder
nagenieten van dit gevoel van “verbondenheid”. En we weten dat je dit woord
hoog in het vaandel draagt; we denken maar aan dit ontmoetingcentrum “De
binder”, in de nabije toekomst “Kiewit 75 jaar” waarbij weer het thema
“verbondenheid” voor jou voelbaar moet worden.
Mijnheer Pastoor, je gaat de verbinding echter letterlijk verbreken;
de verbinding met het superactieve leven van een parochieherder van Kiewit.
Maar ik weet zeker dat je in uw hart de verbondenheid met Kiewit en met
onze school in het bijzonder, nooit zal loslaten. We danken u mijnheer
Pastoor, omdat u ons hielp deze verbondenheid te beleven en te bewaren.
Ik dank u in naam van schoolbestuur, de nu bijna 460 kinderen, 30 leerkrachten
en het hulppersoneel. Van harte! En... ik wil tot slot eindigen met een
zinnetje dat bij u is blijven nazinderen,... een zinnetje uit een kinderen
mond... en nu kijk ik even naar u... want ik vermoed dat je het weet!
“Doet de groeten aan Jezus daar... in Alken”.
Wilfried op ’t Roodt, Directeur.
| Toespraak van Wim Somers vanwege de Kerkfabriek. |
Wim Somers, secretaris van de kerkfabriek spreekt zijn erkentelijkheid uit op een zeer spontane wijze. Hij legt onder meer de nadruk op de belangrijke rol die onze pastoor heeft gespeeld achter de schermen. Hij heeft een signaalfunctie waargenomen en was bewaker van de werkzaamheden. Als een gewaardeerd aanspreekpunt is hij de vertaler geweest van al wat wenselijk was, ook op het materieel vlak. Mr. pastoor was voor hen een zeer bezorgd en bewogen iemand. Mr. Pastoor, al de leden van de kerkfabriek danken u oprecht en van harte.
| Lied voor Mr. Pastoor. Dankavond: 15 juni 2002 |
1. Melodie: Scoutslied
Welkom vrienden, welkom vrienden, welkom vrienden, u allen hier te saam.
2. Melodie: Vrolijke, vrolijke vrienden.
Refr .Wij feesten,wij feesten,wij feesten,)
feesten voor Mijnheer Pastoor.
2.1. Eén maart negentien-zevenendertig ‘t was een mooie dag voorwaar
Ulbeek werd een jongen rijker Moeder,vader keken er naar.
Refr . Wij zingen, wij zingen ‚wij zingen,)
zingen voor Mijnheer Pastoor
2.2. Toen hij later ging studeren koos hij voor het priesterschap Eerst
Sint—Truiden, dan naar Luik toe Hij was primus, aardig en knap.
Refr . Wij duimen, wij duimen, wij duimen,)
duimen voor Mijnheer Pastoor
2.3. Hij kwam negen jaar geleden als pastoor in Kiewit toe hij vroeg
moet ik daar gaan wonen langs de kerk en langs een koe.
Refr .Wij danken ‚wij danken ‚wij danken,)
danken voor Mijnheer Pastoor.
3. Melodie: Hoog op de gele wagen...
Snel in zijn witte wagen,
rijdt hij door Kiewit rond.
Zieken die naar hem vragen,
troost hij discreet en ook terstond
Ook in zijn huis is hij aardig
Hij fluit en hij zingt als een kind
Hij doet toch zo graag heel de af-was
Borden zij schuiven voorbij
Hij doet toch zo graag heel de afwas
Jeanneke brengt steeds maar bij.
4. Melodie: Wel Annemarieke...
4.1. En onze pastoor is een eerlijke man
Die weet wat hij wil en die weet wat hij kan.
Werken, bezinnen,veel mensen beminnen
Hopsasa, falala, onze pastoor.
Bidden en werken, hij gaat veel ter kerke
Hopsasa,falala, onze pastoor.
4.2. Hij krijgt het gezongen en ook nog gezegd
Hij leest en breviert, ja, dat is toch niet slecht.
Armen en rijken, hij wil ze bereiken
Hopsasa,falala, onze pastoor
Rijken en armen, hij wil ze omarmen
Hopsasa, falala, onze pastoor.
4.3. De kerk en de toren die zijn hem zo lief
En gaat er iets mis, ja,dan schrijft hij een brief
Klokken die luiden, wat doen toch die uilen
Hopsasa, falala, van onze pastoor
Klokken die luiden, wat moet dat beduiden
Hopsasa,falala, voor onze pastoor.
4.4 Een mis of een viering, ze mogen er zijn
Pastoor is al klaar met het brood en de wijn
Dorstigen laven, met veel goede gaven
Hopsasa,falala, voor onze pastoor
Vragenden helpen van chiro en welpen
Hopsasa, falala, voor onze pastoor
5. Melodie : In München steht ein Hofbrauhaus...
5.1. Wie wandelt daar in Bokrijk rond? ‘t Is de Willy
Met frisse pas en kijkt goed rond. ‘t Is de Willy
Als wijze gids op een veilig spoor
brengt hij ons naar een heerlijk oord
Hij spreekt ook vlot nog een woordje frans
Nous somraes des vé-RI-ta-bles fans.
5.2. Pastoor is ook een duizendpoot.Goede Willy
Hij weet wel raad voor iedere nood.Slimme Willy
Hij spreekt fantastisch zijn dialect
Terwijl hij praat met veel respect
Hij is geweldig als “ombudsman”
En helpt iedereen waar hij kan.
6. Melodie In de stille Kempen...
6.1. In de kerk van Kiewit zijn we iedere keer.
We komen er dan zingen en bidden tot de Heer.
De pastoor die zingt er heel gezwind van voor.
Of je wil of niet je moet er toch mee door.
Hij bidt voor heel Kiewit en zingt toch zo mooi) Wij gaan hem nog missen het was toch zo mooi ) X 2
7. Melodie Leipzig, Moskou, Pedrograd... (M. Cools)
7.1. Voeren,Hasselt,Tongeren zijn heel mooie namen Alken is nu aan de beurt waar zij heel veel kwamen
Ver van Kiewit en de Heide Gaan ze daar nu met zijn beiden wonen rusten en genieten tussen al die brave lieden.
een — twee — drie - vier zingen we in koor
Leve lang Mijnheer Pastoor
8. Melodie : Cherio,cherio.
8.1. Cherio,cherio,in Kiewit daar zingen ze zo
weg met de zorgen en weg met verdriet.
Zijn we van Kiewit of zijn we het niet.
En zo lang als de wijk blijft bestaan
Zullen we van dorst niet vergaan
We weten wat schol is.. .als het glas nu maar vol is.
We klinken op onze pastoor.
10323:;Meens:;Nico:;:;:;:;:;:;:;:;:;:;:;1988:;Pastoor-deken Willy Vanormelingen
nam afscheid van Voeren:;Voeren
aktueel - driemaandelijks tijdschrift:;06':;5:;22':;:;:;N10 :;:;