De Beweging ATD Vierde Wereld werd in 1957 opgericht door Père Joseph Wresinski in een woonbarakkenkamp voor dakloze gezinnen in de Parijse agglomeratie.  Deze priester, die zelf in armoede opgroeide, startte met de kampbewoners een bibliotheek, een peutertuin. een kindertrefpunt, hij zocht tegelijk ook hulp van buitenaf. Toen vrijwilligers zich voor langere duur engageerden, kon de actie zich uitbreiden naar andere steden en landen. De beweging is nu aanwezig in vijfentwintig landen op vier Continenten.

De acties waren en zijn nog steeds gericht op toegang tot cultuur, geestelijke ontplooiing, duurzame verbetering van de levensomstandigheden. Het bleek voor de armsten even brodnodig als materiële noodhulp. Het besef groeide hierdoor dat de strijd tegen grote armoede ook een strijd is voor de menselijke waardigheid, voor de eerbiediging van alle fundamenteje mensenrechten voor ieder.

In Vlaanderen is de Vólksuniversiteit van de Vierdewereld  één van de belangrijkste acties van ATD Vierde Wereld. De Volksuniversiteit is een ontmoeting en het begin van dialoog van mensen in armoede met de bredere samenleving. Uit de levenservaring van de armste lessen trekken voor een samenleving waarin ieder mens zich kan ontplooien, daar gaat het om. Ook wie heel arm is, denkt. De opstelling van het Algemeen Verslag over de Armoede door dialoog met de armsten, was maar mogelijk door het bestaan van de Volksuniversiteit en van soortgelijke bijeenkomsten met mensen in armoede, die door andere verenigingen georganiseerd werden.
Sinds het Algemeen Verslag Armoede werken er naast de Volksuniversiteit ook thematische werkgroepen, die beleidsvoorbereidend werk leveren.

De kinderen spreekt ATD aan via de Tapori-dynamiek. We bieden korte. authentieke verhalen aan die het leven van kinderen in armoede schetsen: de moeilijkheden en problemen beschrijven, maar geen meelij wekken. Wel kinderen portretteren, in wie elk kind zich wel een beetje kan herkennen. Tapori zet kinderen ook aan om na te denken over uitsluiting in hun onmiddellijke omgeving, om over verschillen heen te stappen. Vriendschap als remedie tegen armoede is de gebalde boodschap.

Overgenomen uit: Campagnekrant Adventsactie Welzjnszorg 2001, blz.18
-----------------------------------------------------
In Tertio, 14 november 2001 - Geert Delbeke - ERIK VANACKERE OVER BRUGGE 2002 VOOR KANSARMEN: ‘Ook de armsten genieten van cultuur'

Brugge is volgend jaar culturele hoofdstad van Europa en stelt daartoe een cultureel programma op om u tegen te zeggen. Maar staan die
activiteiten ook open voor kansarmen, vroeg de Brugse Medestanders-groep ATD Vierdewereldbeweging al in 1998 aan het stadsbestuur. Het antwoord anno 2001, zegt medestander Erik Vanackere, luidt: tot op zekere hoogte wel.
 
Van ver kondigt Brugge al aan dat de stad volgend jaar culturele hoofdstad van Europa is. De nieuwe toeristische borden leggen uit waarom de Onze-Lieve-Vrouwetoren in de steigers staat, waarom ook in het weekeinde wordt gewerkt aan het nieuwe Concertgebouw, waarom de stad herschapen is in een grote restauratiewerf. Kortom, het decor zal er zijn. Hoe Brugge het invult, vertelt een artistiek aansprekende brochure van honderd twintig bladzijden, vol programma's en praktische informatie. Maar voor wie is al die mooie cultuur bestemd?
Voor dat deel van de bevolking dat altijd al toegang had tot en de weg vond naar cultuur met een hoofdletter? Is er ook ruimte voor initiatieven voor en met kansarmen?
Met die vraag trok de Brugse Medestanders-groep ATD Vierdewereldbeweging al in 1998 naar de stad. Nu de programmabrochure er is, valt daaruit een lijstje te distilleren van Brugge 2002-projecten die mikken op een publiek dat uitgesloten blijft  van kennis en cultuur.
Zo werkt choreograaf Randi De Vlieghe in samenwerking met Loca Labora een project uit voor jonge langdurig werklozen, terwijl De Zande en Malpertuis aan de slag gaan met jongeren die door de jeugdrechter zijn geplaatst. Gevangen volwassenen bereiden een toneelvoorstelling voor, die in 2002 wordt opgevoerd. Het alfabetiseringsproject Wijzer wil de kansarmen dan weer samen leren internetten zoals ze vroeger samen kaartten, en past dit initiatief in in een uitwisselingsproject rond ‘Cultuur en gastvrijheid’. Wijk Up wil niet alleen het plaatselijke artistieke talent stimuleren, maar ook kunstenaars van buiten Brugge uitnodigen om er te leven en te werken en dat werk vervolgens ook tentoon te stellen in een ‘gewone’ buurt. Leraar Nederlands en ATD-medestander Johan
Debruyne brengt, met de hulp van de vakbond voor beeldende kunstenaars, kunstwerken en kunstenaars naar de wijk Sint-Jozef.
Van een heel andere orde is de prestigieuze ‘Leerstoel Vives’, een geesteskind van de Volkshogeschool. Met de inzet van binnen- en buitenlandse specialisten wil de leerstoel het thema kunst en armoedebestrijding uitdiepen. Kunst als communicatie tussen achtergestelde bevolkingsgroepen, vormt dan weer het thema van een lezingenreeks en van een debattencyclus met beleidsmakers. En zo zijn er nog wel enkele initiatieven meer.
De Brugse Medestandersgroep ATD Vierdewereldbeweging is tevreden dat ze haar bezorgdheid voor de kansarmen in een niet vijandige sfeer met de organisatoren van Brugge 2002 heeft kunnen bespreken. En dat die besprekingen ook hun neerslag vonden in concrete projecten...
„Maar de aandacht voor kansarmen zou nog meer de hele aanpak van Brugge 2002 moeten doortrekken,” zegt Erik Vanackere, een kerkkritische en sociaal bewogen priester, die al zestien jaar deel uitmaakt van de Brugse Medestandersgroep.

Waarom wil ATD Vierdewereldbeweging meedoen met Brugge 2002?
,,Omdat ook armen graag mooie dingen zien en zelf ook mooie dingen maken. Denk aan de tentoonstelling De mens heeft geen prijs in 1996 in Heerlen met werk van erkende kunstenaars en van arme mensen. ATD zegt het al lang: genieten van kunst en zelf creatief zijn geeft armen een kans uit de vicieuze cirkel van ellende te ontsnappen. Later hebben wij in Brugge, samen met het ACW en Welzijnszorg, iets soortgelijks opgezet met de tentoonstelling. Ik heb honger in mijn hoofd. Daarom waren wij er als de kippen bij toen Brugge 2002 opdaagde: ook daar moest ruimte zijn voor heel gewone mensen, voor de armen, vonden we.”

De medestandersgroep ATD Vierdewereldbeweging is de minst bekende tak van de bewegjng?
„De kern van ATD Vierde Wereldbeweging zijn uiteraard de gezinnen om wie het gaat, de  gezinnen die in armoede leven. Met hen werken de voltijdse ‘volontaires’.
Een medestander op zijn beurt confronteert waar hij ook gaat of staat, zijn omgeving met vragen als: ‘Heb je er ook aan gedacht wat dit of dat voor de armsten betekent?’ Wij proberen de stem van de armen te laten meespelen: in de gemeente, in het onderwijs, in de kerk, in de vakbond.”

Met hoe velen zijn jullie?
„Met z’n dertienen, een klein groepje dus. Enkelen staan in het onderwijs. Er is ook een huisvrouw bij en iemand die betrokken is bij de arbeidsrechtbank. Een oudere arts heeft onlangs moeten afhaken. Iemand anders was kaderlid maar verloor zijn job omdat hij partij
voor de arbeiders koos. Na een lange werkloosheid, werkt hij nu voor alfabetisering, Broederlijk Delen en 11.11.11.. Bijna iedereen is wel ergens als vrijwilliger in de sociale sector actief.”

Hoe bent u erbij gekomen?
,,Via de werkzoekendenwerking van de KWB, waar iemand van de Medestandersgroep kwam spreken. Meteen dacht ik dat heb ik altijd al gezocht. De Vierdewereldbeweging is een tegengif om niet weg te groeien van de realiteit. De vakbond bijvoorbeeld heeft de neiging alleen maar te denken aan de groep werkenden. Wij willen de vraag levend houden: wat gebeurt er met wie geen werk heeft, met wie geen werkloosheidsuitkering of bestaansminimum krijgt? Of neem een uitstap van de KWB. Hoeveel kost dat? De prijs sluit sommigen uit. Zulke dingen willen we ter sprake brengen. En ik heb geleerd wanneer dat moet en kan.”
 
U hebt leren lobbyen?
„In zekere zin wel, ja. En wat we hier op kleine schaal doen, gebeurt in Brussel op grotere schaal.”

Loopt er een rechte lijn van uw priesterroeping tot uw inzet vandaag?
„Sommige lijnen lopen recht, andere krom. De rechte lijn is dat ik recht wil doen, dat ik tegen onrecht ben. De lijn is ook krom, sommige dingen zou ik niet meer doen.”

Welke?
„Ik ga nog mee betogen, zoals onlangs in Gent tegen de Europese top. Maar strijden tegen iets zou ik niet meer doen. Dat heb ik geleerd van ATD. Ik heb vroeger vooral veel gevochten tegen die en tegen dat. De bisschop noemde me zelfs ooit een partizaan. Maar ik besef nu dat er met al dat ‘vechten tegen’ veel kracht en energie verloren gaat en dat je ook een beetje blind wordt. Ik ben met overtuiging meegegaan in de beweging van maatschappij- en kerkkritische christenen, met de Kristenen voor het Socialisme, ik heb soms felle preken gehouden...”

Maar?
„Ik hoor dan op bijeenkomsten: wij zijn voor de confrontatie, hier ons standpunt, daar het hunne. Ook ik ben voor duidelijkheid, maar ik wil niet meer vechten tégen iemand. Ik ben ook vragen gaan stellen aan mijzelf. Als ik niet serieus word genomen, is dat nadelig voor de Vierdewereldbeweging. Dat is meer dan tactiek, je moet het menen met dialoog en samenwerken.
Joseph Wresinski, de stichter van de Vierdewereldbeweging, zei: ‘Iedereen is een mogelijke medestander? De Vierdewereldbeweging is een gezinsbeweging voor mensenrechten — het gaat niet om liefdadigheid — recht op gezondheidszorg, huisvesting, tewerkstelling, inkomen, onderwijs. Maar ik heb ondervonden dat de Vierdewereldbeweging ook een vredesbeweging is. Want zoals Wresinski zei: Als er onrecht wordt gedaan aan de armen, dan is dat een dubbel onrecht. Het is een onrecht tegenover de mensen in miserie, maar het is ook een onrecht tegenover de gehele gemeenschap, want er worden groepen uitgesneden, de gemeenschap wordt verminkt, de gemeenschap is ziek."

ATD Vierdewereldbewegjng wil geen christelijk etiket.
„Daar is de beweging zeer gevoelig voor, want ATD vindt dat iedereen erbij moet kunnen horen. ATD is een beweging voor iedereen. Maar Wresinski heeft ook gezegd: voor degenen die geloven, is bidden onmisbaar. Binnen ATD komen we wel eens met een groepje samen rond spiritualiteit. Want het gaat om heel de mens. Ook mensen in armoede moeten bepaalde vragen niet inslikken. Als het dan vragen zijn over geloof, moeten we die ook ernstig nemen. Ook als medestanders onder elkaar moeten we kunnen zeggen waar wij kracht vinden om het vol te houden. Spiritualiteit lijkt taboe, een blinde vlek, soms uit een begrijpelijke anti-kerkelijke wrevel.”

Vindt u dat je ook in de kerk moet lobbyen voor de vierde wereld?
„Zeker. Heel de gemeenschap, ook de kerk, maar ook andere denkrichtingen en milieus, moet worden uitgenodigd om medestander te zijn en ermee voor te zorgen dat iedereen tot zijn recht kan komen.
Een woord dat de jongste tijd vaak door het hoofd speelt, is ‘mededogen’. Vroeger moest je stoer zijn. Maar de ervaring van mislukking, ontgoocheling, tekortkomingen bij mezelf en bij anderen, wekt de vraag: waarom moet je rondlopen al schietend op wat er verkeerd is, hebben wij niet veeleer deugd van en nood aan een immens mededogen? Iedereen heeft nood aan mededogen, ook wie op de eerste rij staat. Ik denk dat we elkaar moeten dragen. En dat heb ik geleerd in de Vierdewereldbeweging. De anderen konden verdragen dat ik vergaderingen oversloeg, zij apprecieerden wat ik wel deed, hoe weinig ook. Ik ben voor het optellen, verzamelen, bijeenbrengen.”

De kerk heeft toch voortdurende aandacht voor de armen? Ik denk aan Welzijnszorg en Caritas.
„Die zorg voor de armsten moet er ook zijn in de liturgie, in de catechese voor doop, eerste communie en vormsel, bij de ontvangst van nieuwe parochianen... En dat kan volgens mij beter.”

Inlichtingen over Brugge 2002 ook voor kansarmen: ATD Vierdewereldbeweging, tel.: 050/34 91 07
Tips voor minder elitaire Brugge 2002 - activiteiten vind je ook op de website van Brugge 2002 www.Brugge2002.be Programmabrochure Brugge 2002 kan gratis worden afgehaald in de Vlamingenstraat 35 in Brugge en in de KBS-kantoren.

Beweging van Mensen met Laag Inkomen en Kinderen vzw . Partners tegen de Miserie vzw . Huis van de Mensenrechten , Nieuwebosstraat 3 , B-9000 GENT . Tel +32 (0)9 224 12 15 .Fax +32 (0)9 233 10 63 . E-mailadressen : algemeen: info@armenaanhetwoord.be . odc: odc@armenaanhetwoord.be . secretariaat: secretariaat@armenaanhetwoord.be . Jan Vanhee: jan.vanhee@armenaanhetwoord.be . Website : http://www.armenaanhetwoord.be/ . Het Onderzoeks- en DocumentatieCentrum (rond generatie-armoede en
armoedebestrijding) is open op: maandag van 14 tot 16 uur . woensdag van 19 tot 21 uur . vrijdag van 10 tot 12 uur
en op afspraak . Gesloten op feestdagen en tijdens schoolvakanties . Webpagina : http://www.armenaanhetwoord.be/pub/odc/index.htm . Een cataclogus van 4270 werken kan via de website geraadpleegd worden.

Armoede. We doen er gemakkelijk onze ogen voor dicht. En er is armoede. ln België, in het rijke Vlaanderen en in het welvarende Europa. De Beweging van Mensen met een Laag lnkomen heeft haar thuisbasis in Gent. Ze strijdt op een originele manier tegen armoede. Met de armen zelf. Door naar hen te luisteren. De Europese leiders zouden dat ook moeten doen.

De echte armen zijn moeilijk te bereiken. Zelfs onderzoekers van de universiteit weten daar over mee te spreken. André De Cock (ja, zoals Baantjer) is stichter van de Beweging van Mensen met een Laag lnkomen. Wij komen arme mensen op het spoor via andere verenigingen. Ofwel signaleert een bekende of een bevriend gezin dat er problemen zijn. We gaan ook zelf op zoek met de methode van deur-aan-deur. We doen er alles voor om ze te bereiken.
Maar daar houdt het niet op. André: We luisteren naar de mensen, dat geeft hen vertrouwen. We leggen hen uit hoe onze beweging werkt.

Geen boekenwijsheden
De Beweging van Mensen met een Laag lnkomen gaat de problemen niet te lijf met boekenwijsheid. Haar kennis over de problemen van de armen komt recht uit hun mond. Hun eigen ervaringen met schulden, school, gezinsleven en werk vormen de basis voor de bestrijding van armoede. Die getuigenissen komen samen met mogelijke oplossingen voor het probleem in een bundel, een boek.

De armen zijn niet enkel de echte deskundigen van hun eigen problemen, ze dragen ook zelf hun beweging. André De Cock: Het kan wel even duren voordat een arme de weg naar onze
bijeenkomsten vindt. Daarvoor is eerst en vooral luisterbereidheid nodig van de vrijwilligers van onze beweging. Met respect voor de toestand en de gevoelens van de armen en vooral zonder bemoeizucht. Eenmaal dat een arme een beetje uit de put is gekropen, groeit zijn (haar) vertrouwen. Ze winnen stilaan aan kracht en zetten de stap naar de bijeenkomsten van de vereniging.

Gene zever
De Beweging van Mensen met een Laag lnkomen volgt een bijzondere methode om het lot van de armen te verbeteren. De bundels met de getuigenissen, de eigen zoektocht naar oplossingen in de doolhof van wetten en diensten en de mogelijke oplossingen, gaan niet in de schuif om vergeten te worden.
Ze worden op tafel gegooid in open vergaderingen met politici. De beloftes die de beleidsverantwoordelijken op die dialoog-vergaderingen doen worden zwart op wit genoteerd. Ze kunnen later met hun eigen woorden geconfronteerd worden.

Praten om te begrijpen
Lotsverbetering van de armen kan enkel als de samenleving de armen beter begrijpt, oppert André De Cock. Daarom praten we zowel met plaatselijke politiekers, wetenschappers, diensten van de gemeente als met de Vlaamse en de federale regering. En we halen ze naar hier om met de armen zelf te praten. Weet je wat onlangs nog een onderzoekster van de Ufsia zei nadat ze hier meermaals was komen luisteren? Nu versta ik de armen veel beter, en ook de mensen die er tussenstaan. Dat begrip, van binnenuit, is zeer belangrijk. Ik zeg dat, omdat niet enkel de armen er beter van worden, maar de samenleving in haar geheel.

Christ Somerling (44 jaar) was door het leven misdeeld. In juni 1995 heeft hij de eerste stappen gezet in de Beweging van Mensen met een Laag lnkomen. Nu doet hij zelf de werkgroep wonen draaien. Hij en zijn gezin hebben via de beweging hun zelfvertrouwen en hun kracht terug gekregen.
Christ: "Als arme mens loop je overal met je kop tegen de muur. Je wordt van Pier naar Pol gestuurd als je iets gaat vragen. En als je voor de tweede keer bij een dienst aanklopt, zeggen ze die zaag is daar weer. lkzelf ben in de misère gesukkeld door het feit dat mijn ex schulden maakte. Er werd beslag op mijn loon gelegd en de mallemolen begon te draaien. Via vrienden ben ik in contact gekomen met de beweging. Het is formidabel. Je komt samen met mensen die allemaal in hetzelfde schuitje zitten en samen ben je sterk. Na een tijdje voel je je terug mens.
Over de werkwijze van de beweging is Christ zeer content. De vereniging geeft onze stem kracht. Als ik nu bij een dienst ga aankloppen wordt er geluisterd en gehandeld. Een antwoord als 'we kunnen niets meer doen voor hen' aanvaard ik niet meer. Dan zeg ik wablief?! lk klop zelfs aan bij het kabinet van de minister. Dat is een mens gelijk ik, denk ik nu. Vroeger had ik dat nooit gedurfd.

Groep Oostende: postbus 20, 8400 Oostende.

Het zachte water In beweging Haalt de sterkste steen Ooit onderuit. Ja begrijpt  Dat hardheid niets beduidt
Dit citaat van Bertolt Brecht opent het boek ‘Samen gaan we vooruit. Over de methode van de dialoog.’ Het boek werd geschreven door de
mensen van de Beweging van Mensen met Laag Inkomen en Kinderen vzw’, groep Oostende. Het is een verhaal van moed en  doorzettingsvermogen van de arme gezinnen om respect af te dwingen en effectieve resultaten te boeken.

Vlaams Forum Armoedebestrijding (VFA)

Vlaams Forum Armoedelwstrijding werd in september 1993 officieel opgericht. De leden, allerlei regionale en lokale groepen van armen komen tweemaandelijks samen in de Algemene Vergadering om te werken rond thema’s in verband met armoede en sociale uitsluiting.

Op alle vergaderingen van het Vlaams Forum wordt gestreefd naar een zo groot mogelijke inbreng van mensen die in armoede leven. De kern van de werking zijn immers de ervaringen en voorstellen van de armsten zelf. De vergaderingen vormen tevens een uitwisseling van ervaringen tussen mensen die de armoede zelf beleven en diegenen die zich vanuit hun werk of als vrijwilliger met hen solidariseren. Regelmatig worden ook vertegenwoordigers van diensten uitgenodigd die hun projecten komen toelichten of als waarnemers luisteren naar ervaringen en voorstellen.

Het is de taak van het Vlaams Forum om in het samengebrachte materiaal de uitsluitingsmechanismes bloot te leggen en door te spelen naar de bevoegde overheden. De thema’s die in VFA aan bod komen, komen ook op andere plaatsen aan de orde, maar vaak geïsoleerd. Het VFA heeft als opdracht om deze thema’s te plaatsen in de gehele context van kansarmoede. Zo zijn sommige maatregelen van de overheid goed hij specifieke problemen, maar hebben zij een averechts effect als men ze plaatst in de gehele context van de armoede. Het VFA mag het huidige beleid en de gedane voorstellen niet alleen bekritiseren, maar het moet ook suggesties en alternatieven kunnen bieden.

In het voorjaar 2001 organiseerde het VFA in samenwerking met de Antwerpse Universiteit twee studie-dagen over de problematiek van  schuldoverlast en armoede in een reeks van zes dagen onder de titel ‘Recht en Maatschappelijke Integratie’.

Profiel

Het Vlaams Forum Armoedebestrijding stimuleert de samenwerking tussen verenigingen ´waar armen het woord nemen`. De vereniging
helpt beleidsvoorstellen bundelen, bevragen en versterken en fungeert als koepelorganisatie van Vlaamse verenigingen op vlak van
armoedebeleid.

Context

Verslagen van bijeenkomsten met armoedeverenigingen over bepaalde thema´s en van diverse werkgroepen over armoede worden door het
Vlaams Forum Armoedebestrijding omgezet in synthesenota´s. Deze geven een inhoudelijk overzicht van de ervaringen van kansarmen met
een bepaald thema, of een facet daarvan, en vormen de basis voor verdere dialoog met maatschappelijke en politieke actoren. De organisatie
krijgt echter regelmatig van haar doelgroep en leden, de kansarmen, te horen dat deze synthesenota´s niet erg bevattelijk geschreven zijn.
Ondanks inspanningen om de teksten toegankelijker te maken, slaagt de organisatie er niet in de inhoud eenvoudig te formuleren. Het is een
probleem dat om remediëring vraagt.

Project

Wablieft is een wekelijkse krant in eenvoudig Nederlands. Ze brengt een overzicht van de actualiteit in korte zinnen, zonder moeilijke woorden.
Het is de bedoeling van het Vlaams Forum Armoedebestrijding om met stafmedewerkers van Wablieft door zee te gaan voor het opstellen
van synthesenota´s in een eenvoudige, bevattelijke taal. De teksten zullen zowel door de eigen doelgroep als in de werking naar het beleid
gebruikt worden.

VLAAMS NETWERK VAN VERENIGINGEN WAAR ARMEN HET WOORD NEMEN

Voorlopige secretariaat , St.-Amandusstraat 3 bus18 , 2060 Antwerpen . Tel. : 03-203 08 42 . Fax : 03-226 15 35 . E-mail: info@vlaams-netwerk-armoede.org . Website: http://www.vlaams-netwerk-armoede.org .

Op 12 maart 2003 werd in het Vlaams Parlement het decreet armoedebestrijding bijna unaniem goedgekeurd. Met dit decreet krijgt het armoedebeleid in Vlaanderen een wettelijke basis. Mensen die in armoede leven, hebben zich in Vlaanderen verzameld in verenigingen die wij de naam gegeven hebben "verenigingen waar armen het woord nemen". Met deze lange naam willen we aangeven dat in deze verenigingen mensen die in armoede leven centraal staan en op alle niveaus het woord nemen... dus toonaangevend zijn. Sommige verenigingen hebben een lange traditie en bestaan al 10, 20 of 30 jaar. Maar er zijn er de laatste jaren ook veel bijgekomen, zodat we nu van een vijftigtal verenigingen kunnen spreken over heel Vlaanderen.

Een belangrijk instrument daarvoor is het "Vlaams Netwerk van Verenigingen waar Armen het woord nemen" dat op 9 mei 2003 werd opgericht op basis van dit decreet. Dit Vlaams Netwerk is de opvolger van het "Vlaams Forum Armoedebestrijding" waarin "verenigingen waar armen het woord nemen" uit heel Vlaanderen reeds samenwerken sinds de oprichting ervan in 1991. Het Vlaams Forum Armoedebestrijding heeft zijn werkzaamheden volledig doorgegeven aan dit nieuwe Vlaams Netwerk.