Tweelingzielen

® Aura Oasis, voor wie weet dat er meer is tussen hemel en aarde


 
 
© 2001

Door Corry Geijsen

of zusterzielen

Het onovertroffen filosofisch meesterwerk over liefde en verliefdheid blijft nog steeds Plato's Symposion (het gastmaal) Het is gelijktijdig haarscherp en wazig, kuis en wars van iedere erotische beperking, spiritueel diepzinnig en banaal, ontroerend poŰtisch en alledaags. Door het aanwenden van dialogen wordt voor het eerst in de filosofie de methode van de dialectiek (het oproepen van tegenstellingen om ze te overbruggen) aangewend zodat we als het ware de menselijke geest zelf horen weerklinken. De opbouw van het werk is dan ook opmerkelijk. Na urenlang van de lichamelijke Ún geestelijke liefde in het overheerlijke Atheense klimaat (in de 5de eeuw v.Chr. was de ligging van de hogedrukgebieden enigszins anders), mocht iedereen over de liefde, over Eros dus, zijn zegje doen. Te beginnen met de persoon die het minst te vertellen had en dus ook het langst tatert. De twee laatsten aan het woord ware Aristophanes en Socrates. Allebei ingewijd in de Griekse mysteriŰn. Ze mochten het ultieme geheim niet verklappen, er enkel op alluderen. Het was er beiden om te doen iedereen bijna lijfelijk te laten aanvoelen dat de juist gesmaakte geneugten van het vrijen niet aan het lichaam maar aan de onsterfelijke ziel te danken waren.

Liefdesverrukking is in feite een hunkering van de in het lichaam gekluisterde ziel naar de eeuwige schoonheid. Het stokpaard je van Plato. Hiervoor liet hij de aartslelijke Socrates aan het woord. Spirituele ironie is soms wreed. Aristophanes als voorlaatste spreker heeft het over verliefdheid. Als ingewijde verklapt hij ons twee uiterst merkwaardige geheimen: iedere verliefdheid is een herkenning een her?innering die ons in het diepst van ons wezen treft. En meestal ontmoeten we de geliefde eerst in een droom. Men zal hem bij de betovering van de ondergaande zon, als alle felle kleuren vervagen in een dromerige egaliteit, beslist gevraagd hebben wie we in Zeus naam dan in feite herkennen en in onze droom zien? Hierop mocht Aristophanes op letterlijke straffe des doods geen concreet antwoord geven. Hij openbaart ons echter een veelbetekende mythe. In een ver verleden was de mens hermafrodiet, man en vrouw dus in hetzelfde lichaam. Na een opstand tegen Zeus strafte en oppergod de mens door de twee helften te splitsen. De als straf gesplitste helft is steeds door de talloze eeuwen heen blijven hunkeren naar de andere helft.

Ieder erotisch verlangen, van de lichamelijke begeerte naar co´tus tot de innigste verliefdheid, is een uiting van dit verlangen naar de oorspronkelijke eenheid. Men zal tot de renaissance moeten wachten vooraleer hier een concrete en duidelijke duiding komt. Men had toen namelijk de kabbala, de geheime joods leer herontdekt. En in de kabbalistische werken (o.a. de Zohar) is in niet te misverstane termen sprake over de zusterziel. Uit de goddelijke oerbron emaneren steeds twee zielen die oorspronkelijke in het goddelijk licht samen waren: een mannelijke en vrouwelijke ziel. Dit is de aanvang van een zowel verrukkelijke als tragische pelgrimstocht doorheen ontelbare re´ncarnaties.
Soms is de ene ziel in de andere wereld en zal zijn wederhelft in dromen inspireren, soms zijn ze samen op aarde en zullen dan elkaar in een kortstondige maar uiterst intens samenzijn herkennen en liefhebben.

In feite gaat het om een kosmische misleiding. Om te beletten dat men zich definitief door de materie zou laten binden drijft de hunkering naar de zusterziel ons feilloos opnieuw naar de goddelijke oorsprong.

Men herkent in dit leven de zusterziel meteen. Frustraties en angsten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Men ontmoet zijn zusterziel als men er rijp voor is, en onvermijdelijk kopt het uiterst pijnlijke afscheid. De laatste omhelzing in dit leven, de weg echter vrijmakend voor het eeuwig verlangen, de door niets of niemand te blussen hunkering. Als het karma is afgewerkt wordt het aan de tweelingzielen toegestaan hier op de aardse leerschool samen te blijven Ze vormen een voorbeeldig koppeltje. Deze maal is de omhelzing blijvend en in feite een hoopvolle voorschaduwing van de altijddurende eenwording in het goddelijke licht.

Kan het in feite romantischer? Neen. Toen Ficino onder impuls van Cosimo de Medici, Plato's Symposion vertaalde voorzag de stichter van de zojuist opgerichte Platonische Academie dit meesterwerk dan ook van commentaren over de zusterziel. De zusterziel werd dan ook een geliefkoosd thema in de renaissanceliteratuur, van het overbekende Romeo en Julia tot het enkel door insiders gekende, doch prachtige Dialoghi d'amore (Leone Ebreo - 1520)

In onze new-age is het concept van de zusterzielen weer in. Maar de diepere esoterische zingeving wordt hier echter veel te veelvuldig vervangen door oppervlakkigheid en geestelijke gemakzucht. Een typisch voorbeeld hiervan is het in new?age kringen de hemel ingeprezen "Tweelingzielen ? vind je ware spirituele partner". Wat vroeger slechts aan een ingewijde in het grootste geheim werd onthuld, is nu gedegradeerd tot een praktische handleiding om zonder veel problemen en zonder lastige gewetensbezwaren (met de vorige partner was het karma toch reeds lang uitgewerkt) de geschikte spirituele partner te vinden. Beiden zul je vibreren van geluk en de rest. Het werk staat bol van fraaie voorbeelden, maar de auteurs melden ons dat in esoterische werken bijna niets te vinden valt over het thema van de zusterzielen. Blijkbaar hebben ze hun huiswerk niet grondig gedaan. Wie dan wel een dikke zeer goed voor hun huiswerk verdienen zijn de samenstellers van het themanummer 125 van het tijdschrift Prana: "Zielsverwanten - tweelingen.

Handig gedaan van uitgeverij Ankh-Hermes. Voor een habbekras (300 fr heb een boekje waar een esoterisch van verschillende zijden wordt belicht: van dromerig-zweverig tot kritisch. Tot de eerste categorie in dit themanummer over zusterzielen het artikel van de gnosiskenner Slavenburg: "Tweelingzielen: een cultuurhistorische verkenning". Hierin vat hij de bekende esoterische standpunten nog eens samen zonder er iets nieuws aan toe te voegen.

Tot de kritische benadering behoort dan het uiterst interessante artikel van Lambert de Kwant: "Tweelingziel" valkuil of gift". Deze religiejournalist/publicist stichtte in Nederland het Spiritueel CafÚ Nederland. Wat dit dan ook moge zijn, het lijkt me interessant genoeg om er eens samen een pint te gaan pakken. Lambert begint met te stellen dat mensen die overtuigd zijn dat ze mekaars zusterziel zijn elkaar soms veel pijn berokkenen. Neem nu madame Butterfly. Als een na´ef Japans vijftienjarig meisje herkent zij haar tweelingziel in een Amerikaans zeeman. Haar gehele leven blijft zij wachten op hem, starend naar de zee, intu´tief wetend dat geen enkele golf zich vruchteloos in het zeezand verliest. Want eenmaal zullen de golven de boot met haar geliefde dragen. Luister eens naar de area uit Puccini's opera zoals die gezongen wordt door Maria Callas (Emi-Classics ? Maria Callas: La Divina) Een hemelse stem die een eigen leven gaat leiden en de zuivere belichaming wordt van het verlangen naar de verre geliefde over zee. Ze heeft gelijk gehad: de zeeman komt terug. Echter niet alleen. Vergezeld van de vrouw met wie hij ondertussen om opportunistische redenen gehuwd is bezoekt hij Japan. Jaja, het is som van je zusterzieltje dat je het moet hebben.

Wat spijtig genoeg niet in het overigens voortreffelijke nummer vermeld staat is de conclusie dat, voorlopig althans, het bestaan van zusterzielen niet door het recent re´ncarnatieonderzoek bevestigd wordt. Uit de duizenden en nog eens duizenden tot nu toe gekende gegevens uit re´ncarnatieonderzoek blijkt overduidelijk dat zielen groepsgewijze re´ncarneren. In wisselende menselijke verhoudingen, in steeds andere relaties, ontmoeten zielen mekaar telkens weer om een gemeenschappelijk doel te dienen. Dit doel is dan bijna zonder onderscheid het dienen van de mensheid. Onbaatzuchtig en egoloos, of ten minste tot men dit geleerd heeft. De ene ziel is ons uiteraard wat dichter dan de ander. Verliefdheid heeft dan inderdaad meestal een karmische oorzaak maar van een onafscheidelijke band is er ? althans volgens het voorlopig feitenmateriaal ? nog geen sprake. De auteur moet dit geweten hebben, want hij eindigt zijn artikel met de veelbetekenende zin: "Niet zoeken naar een tweelingziel maar je openen voor de mogelijkheid haar of onze zielsverwanten te ontmoeten". Ofwel heeft zijn tweelingzieltje hem ook te veel pijn berokkend en geeft hij daarom de liefdeszoektocht op, omdat van de bedwelmende liefdesdrank enkel de bittere droesem overblijft.

Werken en zienswijzen:

      Corry	


© 2002 Aura-Oasis - Denis Dhondt

lijn