Normaal gesproken hadden we vorige week première moeten houden van de zangnummers… alle nummers zijn al eens doorgenomen, de koorstukken hebben we al vaak gerepeteerd maar aangezien de bezetting steeds wijzigt, lees vermindert, moet er steeds aan gesleuteld worden. 
Op het moment dat er beweging aan de zang wordt toegevoegd is die zang effe heel ver te zoeken! “Repeteren, repeteren wie zijn best doet zal het leren…” zong ooit een wijze hond… En hij kan het weten want het beest heeft al in heel wat shows moeten opdraven! 

We beginnen nu aan de tweede akte, daar zijn al verschillende dansnummers van in elkaar gezet. Jan heeft het druk! En de regie én de choreografie doen heeft beslist voordelen maar als het door twee verschillende mensen wordt gedaan dan kan een deel van de cast dans repeteren en een ander deel regie, dat spaart tijd uiteraard!

Het wordt de hoogste tijd om reclame te maken voor de show! Affiches en flyers moeten eerdaags gedrukt worden. Het voorontwerp is al klaar.

Er komt één en ander bij kijken bij zo’n musical, vooral veel geld! Bij deze een oproep aan Big Spenders…Wij zijn niet getroffen door de Tsunami maar we kunnen ook een steuntje gebruiken!

Tot de volgende!

Deel 1:  (03/02/2005)

Sweet Charity begon voor mij, net zoals voor de anderen met zang en dans audities. Een normale zaak vind ik! Een hoofdrol spelen is geen verworven recht omdat je dat toevallig in de vorige productie ook hebt gedaan! Ik ging dus met evenveel, zoniet met meer zenuwen naar de auditie.
Mijn ambitie was om mee te spelen (het komt de productie alleen maar ten goede als er nieuwe, goeie elementen worden aangetrokken)! En er waren enkele goeie stemmekes te horen, amaai!
Op de dansauditie werd er gefilmd door een ploeg van ‘één’, zij maken een reportage over Mechelen voor ‘Het leven zoals het is’ en het amateurtoneel is één van hun items. Da’s wel niet alles, je beste beentje voorzetten onder het alziend oog van een camera! 

Blijkbaar heb ik de jury toch kunnen overtuigen van mijn kunnen want enkele dagen later kreeg ik een mailtje dat ik gekozen was voor de rol van Charity Hope Valentine! Yes! 

Toen brak het koud zweet me wel even uit! Een hoofdrol spelen en daar (over het algemeen)goeie kritieken voor krijgen is geweldig, het streelt je ego natuurlijk maar dat houdt ook wel in dat de verwachtingen de volgende keer hoog gespannen zijn, je moet minstens even goed doen en liefst nog beter en kan ik dat wel?
Maar, als de regisseur, de stemcoach, en het voltallige bestuur achter je staan…Suzette, Alice De heyder, dan heb jij de verantwoordelijkheid om te bewijzen dat je het kan!
So be it! 

De eerstvolgende maandag, de dag na de laatste opvoering van de ‘Caraïbische zee’, begonnen de zangrepetities olv Patrick Hiketick en al snel was duidelijk waar deze man met dit groepje amateurs naar toe wil! Naar de top, van onze mogelijkheden dan toch!
Op een efficiënte manier werd ons het moeilijkste nummer van de musical ingelepeld… The Rythm of life , door mij vrij vertaald als ‘Het ritme van ’t hart’.
Patrick schrijft prachtige muziek en maakt naar eigen zeggen van elk lied een ‘numero’! Zijn arrangementen zijn stuk voor stuk pareltjes, dus op dat gebied zal het wel in orde zijn!
Regie en choreografie zijn in handen van onze Janneman, Jan De Wieuw dus. Via improvisatie komen tot een uitgangspunt, dat is nu een beetje zijn visie. Hij weet wat hij wil, onze regisseur, en dat is natuurlijk de bedoeling! Aan onze artistieke leiding zal het niet liggen als Sweet Charity geen succes wordt! Daar zijn we met zijn allen verantwoordelijk voor! Niet Suzette De heyder en 25 talentvolle spelers zoals tot mijn grote schaamte op de flyers staat, Jan!!! Ik heb ook talent!   

Nu zijn we al meer dan een maand ver!

Het is een zwaar repetitieschema! Musical is nu eenmaal én acteren én dansen én zingen en dat moet allemaal eerst apart gerepeteerd worden en later vloeit alles in elkaar. Maar mij hoor je niet klagen! We hebben een hechte cast, toffe, mensen met ambitie en talent, ook de nieuwkomers hebben snel hun plaatsje in het JMM -nest gevonden.
Er zijn ondertussen al mensen bijgekomen en anderen hebben afgehaakt, ( meestal omdat het niet te combineren valt met hun beroepsleven) dat is altijd jammer natuurlijk, maar het moet in de eerste plaats plezant blijven! Als het een opgave wordt om naar de repetities te komen dan houd je het geen 4 maanden vol!

Deze week moet ik noodgedwongen forfait geven, geveld door een griepvirusje. Ik haat het om de groep zo in de steek te laten maar het heeft ook geen zin om iedereen te gaan besmetten.
Volgende week ben ik er trouwens ook niet, dan ga ik mijn uiterste best doen om mijn been niet te breken tijdens het skiën, ik ben er nog niet van overtuigd dat ik het wel ga wagen….ik mag er niet aan denken dat ik daar door niet zou kunnen meespelen … 

We zitten ongeveer 5 scènes ver, dus dat zijn er nog zo’n 15tal te gaan! Waaaaaah!!! Geen paniek, we staan al ver met het muzikale gedeelte en verschillende choreografieën uit volgende scènes staan al ineen en we hebben nog een 10tal weken …