Zondag 10 September

De dag van het vertrek - niet! Maar deze extra dag uitstel heeft me wat tijd gegeven om uitgerust te geraken, het appartement min of meer op orde te stellen (ttz: de grootste rommel opzij te zetten) en doordat het al 2x uitgesteld is, heb ik er nu echt goesting in. Deze blocnote gaat mee omdat ik een soort reisverslag wil maken. De trip gaat ofwel 100% meevallen, ofwel strontvervelend worden.

Maandag 11 September

Ons organisatietalent kwam al meteen boven drijven: Stefan vond de ferries niet via de GPS (terwijl ik bij benadering 3 pijlen ben gepasseerd). Toen we de ferries uiteindelijk hadden gevonden, bleek dat we 30 euro hadden kunnen besparen door gewoon een dag op voorhand te bellen. De boottocht was beresaai en duurde veel te lang (omdat we zo dom waren om PSP, boeken en geld op te moto in het ruim te laten zitten).

Spitsuur in Ramsgate was een avontuur op zich: 1e keer links rijden, onze kijktechniek was volledig verkeerd, en elke straat die we indraaiden kwam ik op de verkeerde helft van de straat terecht. Het gebrek aan communicatie mogelijkheden is normaal deel van de charme van het moto rijden, maar als je allebei van toeten noch blazen weet in een vreemd land, is een beetje overleg toch welkom. Engeland maakt een rommelige eerste indruk, ik ben benieuwd hoe correct de indruk is. Na Ramsgate zijn we zo vlug mogelijk van de grote baan gegaan. Ik zag een pijl naar "Minster Abbey" en dat zag er toeristisch uit, dus daar zouden wel accommodaties zijn. Eén B&B, één hotel, 2 inn's, een Chinees en een Pakistaan.

De B&B is een zeer sympathiek huis met een rare, maar vriendelijke kwiet die het huis beheert. In het restaurant ("The Bell Inn") waren onze Belgische restaurant-gewoonten blijkbaar toch niet helemaal van toepassing. We vroegen ons af of dat kwam doordat we in een ander land waren, of omdat de eigenaars blijkbaar kersvers waren. Het eten kwam, door zijn eenvoudig gekookte groentjes en bruine vleessaus, nogal "gewoontjes" over, maar was zeer lekker. De avondrecreatie in het B&B laat te wensen over. Benieuwd hoe we dat de volgende dagen zullen aanpakken.

Dinsdag 12 September

Veel te vroeg wakker, gedeeltelijk vanwege het uurverschil en gedeeltelijk vanwege de kartonnen muren. Het ontbijt in de kamer was wel grappig: Stefan had zijn tas gisteravond gebruikt voor chocomelk (zééér slechte combinatie met "weetabix" !), dus hij moest nu zijn koffie verkeerd uit de soepkom drinken. Want uit een glas, dat kon natuurlijk niet!

Na een half uur pakken zijn we op weg. Toffe, smalle bochtige baantjes met mooie decors en/of hagen, maar ongelooflijk druk! Gestopt in Canterbury, en daar tot de conclusie gekomen dat je moeilijk je gerief kan meepakken op wandeltocht, maar nog veel moeilijker de moto's + gerief kan achterlaten in een stad! Dus wijlen terug op de moto, richting kust. Zelfde baantjes, zelfde nadelen. Eerste pauze: super idyllisch pleintje, leuk cafe, maar ze aanvaarden geen visa. En onze maestro is toch niet zo algemeen aanvaard als ik had gehoopt. Waar konden we dan cash afhalen? In Canterbury... Doh! Wijlen terug, maar de niet zo toeschietelijke café bazin kreeg toch geen 2e bezoekje. Onderweg een pijl gevolgd naar "Old Wives Lees", maar nooit uitgevist wat dat nu betekent. Rest van de dag, zelfde baantjes, zelfde nadelen, en in de dorpjes dikwijls file. Stilstaan in ons motopak was echt de max: 100% luchtvochtigheid buiten ons pak, en 200% erbinnen!

Middagmaal in de McDonalds, dus we hebben het zelfs geen hele dag in het buitenland uitgehouden. Daarna in de winkelstraat een stekker-omzetter gekocht (weddenschap gelukkig voor mij nooit afgesloten), daarna onze moto's + boete opgepikt... 50% korting! Daar moesten we van profiteren, dus wij direct naar de civic centre. 1 straat te ver, dus wij te voet in motopak. Volgende km's aangenaam fris vanwege overdosis zweet die moet verdampen.

Rustpauze aan zee, waar ouwe kraker iets mompelt over extra lanes op de motorway, en ons toffe B&B aanwijst aan zee. Vriendelijke, maar bemoeizuchtige hospita verhuurt ons kamer met terras en zicht op zee: prachtig! De afhaal Chinees (1 pond voor chopsticks!) smaakte ongelooflijk op het kiezelstrand. Daarna tot 2u liggen tetteren. We dachten dat we vroeg zouden slapen!

Woensdag 13 September

Dik voor 9u wakker, dus Engels ontbijt. Stefan zijn gezicht was de prijs van het ontbijt waard, zelfs al heeft hij er maar 1 hap van gegeten! Hospita bepaalde voor ons wanneer we wat moesten eten, en dus was ons fruit & yoghurt al weggehaald nog voor we ervan konden eten! Regen voorspeld, dus alles goed ingepakt.

Op het laatste nippertje Long Man Willow herrinnerd, die vlakbij bleek. Fotoke en weer verder, als goede toeristen. Zie vorige opmerkingen over baantjes.

Bij pauze kwam boerke zich wat moeien en ons vertellen waar dichstbijzijnde goeie pub was (we stonden elk met een flesje in onze hand) en hoe we best naar Oxford konden rijden.

Stuk motorway genomen omdat ik persé voor de regen in Oxford wou zijn. Bijna in slaap gevallen. Pauze in cafeetje na de afrit. Britten weer even bemoeiziek als behulpzaam, maar niet echt helpend.

Bal in het spitsuur (we hebben wat files ingehaald) en doodmoe zijn we dan aangekomen in Oxford. Stefan heeft een ongelooflijk talent om de B&B uithangbordjes NIET te zien, dus moest ik tuuten en overnemen. De 1e was duidelijk geïmponeerd door onze stoere verschijningen, en gaf nogal lomp te kennen dat er geen vacancies waren. Nu zitten we in een twee-sterren-hotelletje waar de vrouw wel vriendelijk is, maar een zeer louche verhaal ophing waarom de visa niet ging, en nu blijkt de douche alleen koud water te geven. Die twee sterren hebben ze misschien niet gestolen, maar zeker ook niet verdiend!

Donderdag 14 September

Een volledige dag toerist gespeeld in Oxford. Eerst in het tourist office een map gaan halen, en die route dan gedeeltelijk afgelegd. Het valt niet te ontkennen dat er een pak geschiedenis in Oxford ligt, samengebald in de vele oude gebouwen.

Maar als oud-student van de Abdijschool ben ik nogal sceptisch tegenover verhaaltjes over traditie en waarden en dergelijke. Vandaag kwam ik ook tot de conclusie dat ik mijn portie wel gehad heb van legendes en geschiedenis en tradities die tot in het kleinste detail worden gevolgd. Ik heb de indruk dat Britten iets waardevoller vinden naarmate het al langer wordt gedaan in de geschiedenis. Huizen mogen simpelweg geen enkele hint geven dat ze misschien recenter zijn dan 50 jaar geleden. De enige gebouwen die ik al gezien heb die duidelijk na wereldoorlog 2 zijn gebouwd, stonden achter een middeleeuws muurtje... in Oxford! Ik geloof dat het studenten-homes waren.

Het onderwijs systeem in the UK snappen we allebei niet goed. Ondertussen slapen we voor de 2e keer in Oxford, in hetzelfde hotel. Allemaal geen probleem, zolang we maar cash betaalden. Stefan realiseerde zich dat zijn budget moest bijgesteld worden, en als gevolg daarvan is de reis ook ingekort, al vind ik dat zeker geen doodzonde. Zoals ik al in een discussie met Stefan vaststelde: een motoreis is vlees noch vis: het is geen motorit en het is geen reis. Het rijden is niet 100% plezant vanwege de bagage, en het is geen reis, omdat de motor in de weg zit.

Vrijdag 15 September

Toen we vertrokken regende het lichtjes, maar gelukkig duurde dat niet zo lang en de banen waren al spoedig terug berijdbaar. In tegenstelling tot vorige dagen, hadden we een vrij gedetailleerde route uitgestippeld. Maar ze was ook kort: Avebury - Stonehenge - Southampton. Op weg naar Avebury op een rond punt reed ik met de moto zijdelings tegen een wagen, ik heb met mijn voet het wiel gevoeld! Op miraculeuze wijze ben ik niet gevallen, maar ik ben natuurlijk wel direct gestopt, ook al omdat de aanrijding mijn fout was en ik me wou verontschuldigen. Maar die toffe peer achter het stuur rijdt gewoon door alsof er niks gebeurd is! Na mijn kennismaking met de galantie van de Britten was ik mijn gids natuurlijk kwijt, en na wat omzwervingen zag ik het "magic roundabout" in Swindon! Daar is Stefan mij komen oppikken.

Avebury was mooi om onverwacht door te rijden (de stenen staan aan beide kanten van de weg), maar slechts "zozo" om 2 pond voor te betalen om door de schapestront te mogen baggeren. Stefan liep al helemaal warm voor Stonehenge! De tocht naar daar was onverwacht mooi, en Stonehenge zelf was uiteindelijk wel een mooi zicht.

We zijn een stel Belgen op de moto tegengekomen, die eerst verklaarden dat het 5-pond toegangsticket dik de moeite was, maar 5 minuten later toegaven dat de vanop straat net zoveel zag, terwijl de audio commentaar weinig meer zei dan dat de bedoeling van Stonehenge een raadsel was. Eén van de Belgen raadde Stefan aan een nieuwe band te kopen, terwijl er nog een centimeter groef in zat. Of hoe je niet altijd de beste exemplaren aantreft in het buitenland. Na Stonehenge een vrij vervelende baan die spoedig overging in een zeer vervelende baan met de vrijdagavond spits.

De B&B had de meest luxueuze kamer, en de meest zonderlinge gastheer, die eruit zag alsof hij te lang in de kookwas had gezeten, en klonk alsof er nog steeds wat kokende pattatten in zijn mond zaten. Achteraf bleek dat hij zo goed als doof was, dus dat verklaarde de articulatie. Toevallige inspectie van de moto onthulde dat de vooras los zat! Eén vijs was verdwenen, en een andere hing zo los dat ik ze met de hand kon vastdraaien. Ons avondeten was de gemeenste dubbele hamburger met BBQ saus, in een lawaaierige en smakeloze pub waar zowel het krapuul als hun bomma hun weekend kwamen inzetten. 's Avonds op de Britse TV gezien hoe een zangeres zichzelf nadeed in een imitatie-wedstrijd... en verloor. Jaja, intelligente jongens, die Britten!

Zaterdag 16 September

's Anderendaags naar de dichstbijzijnde motozaak gereden (heel tof, rijden terwijl je de voorvork niet vertrouwt!), daarna navigeren door klote-verkeer, tot we bij een pauze in een haventje beslissen dat het genoeg is geweest, en dat we de ferry in Ramsgate nog konden halen als we ook wat motorway erbij namen. Bij unanieme beslissing stellen we de GPS in op de snelste route naar Ramsgate... en prompt rijden we door de prachtigste baantjes van ons verlof! Speciaal voor mij is Stefan nog bij een Burger King gestopt, dan de motorway, en nu zitten we op de ferry. Maar deze keer MET boeken, playstation en geld, dus de 4-uren-trip zal hopelijk niet zo lang duren - als je bedoelt wat ik begrijp.