ER WAS EENS...

In mei 1976 speelde Anderlecht de finale van de beker der bekerwinnaars tegen WEST HAM en dit in Brussel op de toenmalige Heizel. Als kleine snotaap keek ik met mijn vader samen naar die match op TV. Ik was al direct 'verliefd' op die speciale (claret en blue) kleuren waarin die voor mij onbekende ploeg speelde . Geen enkele ploeg bij ons speelde in die outfit. Daarom supporterde ik al voor de Londense ploeg. Ze verloren die dag met 4-2 tegen het Anderlecht van o.a. Rensenbrink, Dockx en Swat Vanderelst die trouwens begin jaren '80 enkele seizoenen aangesloten was bij de Hammers... . Sinds Harry Redknapp het voor het zeggen had, werd er gewerkt met een transferrpolitiek die naast gerichte aankopen veel aan de jeugd dacht . En... het resultaat mocht er zijn. (Rio Ferdinand, Joe Cole, Frank Lampard, Glen Johnson, Michael Carrick en Jermaine Defoe).

We schrijven ondertussen 1979: ik had mijn diploma voor de middelbare school op zak en, daar ik 18 was geworden, mocht van mijn ouders al iets meer dan voorheen. Dus nam ik tijdens de kerstvakantie de trein+ de nachtboot naar Londen, dat was toen al een serieze reis die meer dan 10 uur duurde. Ik ging er kijken naar West Ham- Leyton Orient. Voor iets minder dan vier(!) pond had ik een ticket voor de staanplaatsen achter het doel. West Ham speelde toen in de first division en zou later dat seizoen (voor het laatst) de finale van de FA cup winnen tegen aartsrivaal Arsenal. Het zou daarna nog 7 jaar duren voor ik terugkeerde naar Upton Park om er Newcastle met, een piepjonge, Paul Gascoigne, aan het werk te zien. Toen werd ik vergezeld van mij toenmalige vriendin. Ze vond er niet zoveel aan en door haar werd het 3 jaar stil. Toen kreeg ze de bons en werden mijn reisjes naar londen frequenter. Ik vond toch altijd ergens een 'zot' die mee wou en allen kregen ze de kriebels van de sfeer in een Engels stadion. Ondertussen, na veel ups en downs, kreeg West Ham een vaste plaats in de Premier League, want tot 1994 was het steeds promoveren en het jaar erna degraderen. Sinds Harry Redknapp het voor het zeggen heeft, wordt er gewerkt met een transferpolitiek die naast gericht aankopen veel aan de jeugd denkt. En... het resultaat mag er zijn (Rio Ferdinand, Joe Cole, Frank Lampard,...). Dankzij de Belgian Irons zit ik nu bij elke thuismatch op Upton Park!

GESCHIEDENIS BELGIAN IRONS

In het begin van het seizoen 1997-98 keek elke voetbalfreak laat naar VT4. Jan Rummens presenteerde er PREMIER LEAGUE. Ik ken Jan van op de schoolbanken en van op KV Mechelen. Ik vroeg hem recht voor de raap of ik wat reclame mocht maken in zijn programma. Ik zocht mensen die mee wilden naar West Ham. Voor ik het wist was de eerste bus reeds gevuld. Zaterdag 13 december vertrokken we vanuit Mechelen naar West Ham-Sheffield Wednesday (toen met Marc Degryse). De match was saai maar de sfeer op de bus, boot en pub was subliem! Dat seizoen gingen we nog kijken naar Chelsea. In het seizoen 1998-99 gingen we kijken naar Liverpool, Everton, Newcastle en Leeds. Alle wedstrijden werden gewonnen maar tegen Leeds gingen de Hammers zwaar de boot in (2-5). Tijdens dat seizoen werd de naam BELGIAN IRONS geboren, en dit tussen pot en pint.

EEN DAGJE LONDEN

Velen stellen zich de vraag hoe zo'n dagje eruit ziet. Wel, rond 7.00 uur vertrekt de bus vanuit Mechelen, Kruibeke, Gent en Gistel richting shuttle in Calais. Ondertussen zijn er al ettelijke bakken bier gesneuveld en dit aan de democratische prijs van 1 Euro (het goedkoopste, mobiele café van België!). Op de shuttle borrelen we verder en na een laatste busrit arriveren we rond 12.30 uur lokele tijd aan het stadion UPTON PARK. Snel nog iets eten, weeral wat drinken (komt daar nu nooit een eind aan?) en dan 3 uur: KICK OFF!!! Na de wedstrijd verbroederen we met de Engelse fans en dat doen we in onze Londense stamkroeg (THE MILLERS WELL-419 Barking Road- East Ham). Daar blijven we tot 1,5 uur na de wedstrijd en dan vatten we de lange terugreis aan. Tijd nu om de winnaar van de pronostiek aan te duiden (je moet de uitslag raden + wanneer het eerste doelpunt valt). Die winnaar geeft meestal (beter: altijd) enkele tournées generales, en voor we het weten, zitten we weeral op de shuttle. Om 00.30 uur wordt de laatste gast afgezet in Mechelen.