Ben terug!

Ik zal maar onmiddellijk met de deur in huis vallen voor diegenen die het nog niet weten: ik ben sinds vrijdag de 23ste terug in het land. Het was de grootste samenzwering van het jaar. Ik liet aan iedereen uitschijnen dat ik 7 januari zou terugkomen, maar ondertussen regelde ik samen met de moeder van Evelyn een grote verrassing voor Evelyn en mijn ouders.

Het begon in de tweede helft van november. Ik wilde eerst te weten komen of het JSPS mijn vliegtuigticket ging betalen want voor Kerstmis naar huis komen kost driemaal zoveel als na Nieuwjaar. Het antwoord had ik rond de 22ste en dat betekende dat ik alles moest geregeld krijgen in amper een maand. Dat verklaart ineens mijn agitatie over de trage gang van zaken in verband met de formulieren die moesten aangemaakt en ingevuld worden. Uiteindelijk waren die bij mijn vertrek nog altijd niet in orde, maar dat kon mij niet meer schelen van zodra ik mijn ticket in handen had (kostte 2750 EUR, by the way!). Dan bleek op het laatste moment nog dat ik extra certificaten nodig had om te kunnen beginnen op mijn volgende job: een attest van tewerkstelling en een verklaring in verband met vakantiegeld. Vooral dat laatste was een probleem omdat ze in Japan geen vakantiegeld kennen.

De week van mijn vertrek heb ik bijgevolg niet meer gewerkt. Naast al het papierwerk moest ik ook nog veel vragen beantwoorden van mijn collega's die mijn werk gaan verderzetten en mijn programma gaan gebruiken. Verder moest ik van al mijn data backups nemen, iets waarmee ik ook verbazend lang ben bezig geweest.
Uiteindelijk was het donderdag dan tijd voor mijn laatste gesprek met Evelyn. Dat was heel spannend want ik wilde niet dat ze op het laatste moment nog te weten kwam van mijn plannen. Onmiddellijk daarna was het computer leegmaken, alles bijeengraaien, afscheid nemen en naar huis. Dat afscheid nemen was ook niet niks. Eerst moesten er groepsfoto's genomen worden en daarna vormde iedereen een erehaag en vertrok ik onder luid applaus. Ik wist niet waar kruipen...

Dan moest ik een laatste keer terug naar mijn appartement om mijn koffer te pakken en de sleutel af te geven. Mijn inboedel heb ik niet verkocht gekregen en daarom heb ik alles aan de collega's op het werk gegeven. Het was ondertussen halfzes 's avonds en ik vertrok richting Hineno, een plaatsje dichtbij het vliegveld. Spijtig genoeg moest ik tijdens het spitsuur met de trein reizen en dat heb ik geweten. Toen ik rond 20u aankwam in het Kanku Hineno Hotel, was ik gewoon steendood.

De reis op de 23ste verliep relatief vlot en tegen 18u15 was ik bij de moeder van Evelyn. Dan was het afwachten tot 19u want ze had Evelyn rond dat uur met een smoes naar daar gelokt. Rond 20u waren mijn ouders aan de beurt. Er hebben een aantal mensen de kerstkado van hun leven gekregen :-) Ikzelf was natuurlijk ook in de wolken.

Dit alles betekent dat dit het allerlaatste bericht is dat op deze blog is verschenen. Er waren nog een aantal dingen waarover ik wilde schrijven, maar de laatste weken waren zo hectisch dat dat erover schoot. Misschien is dat niet slecht want dan heb ik nog wat om over te vertellen.
Ik was ook nog van plan om een '2005 in retrospectie' te maken, maar eigenlijk ben ik nu gewoon heel blij dat ik niets meer moet schrijven...

Kawamura Izakaya

Gisterennamiddag kwam Sareeya ineens langs met de melding dat de secretaresse één van de volgende dagen met ons wilde gaan eten. Zij en Sareeya zijn nogal close, maar nu wilden ze mij er ook bij omdat ik binnenkort weg ben.
Omdat gisterenavond voor alledrie paste, vertrokken we al om vijf uur. Dat maakte voor mij wel een erg korte werkdag daar ik pas tegen de middag op het werk was. Eerst passeerden we nog even via een winkel en dan ging het richting Gion, de beroemde geishawijk. Met de auto duurde dat een vol uur terwijl we er met de trein op vijf minuten hadden kunnen zijn.
We kwamen aan bij een kleine Izakaya, een soort bar waar ook gegeten kan worden. De 'keuken' bevindt zich in het midden en is omgeven door een grote toog. Wat ik pas wist toen we binnenstapten, was het feit dat dit het restaurant was van de man van de secretaresse. Gewoon gaan eten was er dus niet bij, het was veel leuker. Ten eerste was er het contact met Kawamura-san en de andere klanten. De secretaresse (die wij trouwens ook Kawamura-san noemen, wat de conversatie in het restaurant soms moeilijk maakte) kende alle klanten die aanwezig waren. Het waren allemaal vaste klanten en kwamen echt uit alle lagen van de bevolking. Er waren twee daklozen, twee professoren, een student, een pooier, een professionele danseres en een bekende zanger. Het ging er heel gemoedelijk aan toe en iedereen moest natuurlijk weten waar ik vandaan kwam.
We zijn er drie uur gebleven en ik heb bijna constant gegeten. In een Izakaya kunt ge allemaal kleine gerechtjes eten en zo vanalles proeven. Omdat we er met de vrouw van de baas waren, moesten we niets betalen. Ik heb zelf niets besteld maar vertrouwd op de keuzes van anderen. Zo heb ik dingen gegeten welke ik zelf nooit zou bestellen. Naast gefrituurde kip, varken, vis, inktvis en octopus (veel lekkerder dan inktvis trouwens) heb ik ook iets heel exotisch gegeten: gebakken vinnen van een manta-rog. Absoluut een aanrader! Er waren ook dingen die eetbaar waren maar minder lekker zoals varkensenkels (varkenvlees is trouwens exotisch voor Japanners want dat moeten ze allemaal invoeren) en ingewanden van inktvis. Van nog andere dingen heb ik nooit de naam geweten. Frituren, bakken, koken in water of in soep, alle soorten snacks werden er klaargemaakt. Normaal worden doorbij sloten bier of sake verzet, maar op dat gebied bleef het bij ons zeer braaf. In tegenstelling tot echte restaurants waar de mensen binnen het uur terug buiten staan (of zelfs binnen het half uur), bleef hier iedereen uren zitten. Wij kwamen het laatst binnen, maar zijn na drie uur wel als eerste terug vertrokken dus dat zegt genoeg.

Vandaag was het weer feest, maar nu op het werk. Zo vlak voor het einde van het jaar werd er nog een feestje gehouden om de slechte dingen die er tijdens het jaar gebeurd zijn of dingen die ge zelf fout hebt gedaan, te vergeten. De grote baas was wel lekker hypocriet met het vermelden dat hijzelf absoluut niks verkeerd had gedaan het voorbije jaar. Dat volgende dan vlak op een avond waar Sareeya en de secretaresse hun beklag deden over de grote baas. Hij vliegt namelijk graag uit tegen hen. Tegen Sareeya omdat ze na drie jaar nog altijd niet vlot genoeg Japans praat en tegen de secretaresse omdat ze te zelfstandig is. Hij heeft absoluut niet door dat Sareeya om die reden haar doctoraat gaat beginnen in een andere onderzoeksgroep en dat de secretaresse om die reden van job gaat veranderen. Ze kunnen hun verhaal enkel aan elkaar of aan mij kwijt want de Japanse collega's doen alsof hun neus bloed. Toen Sareeya tijdens haar laatste presentatie publiekelijk werd afgekraakt omdat ze een vraag van de grote baas niet had verstaan, was ik de enige die er later met haar over sprak. Ik ben heel blij dat hij zich zo niet openlijk gedraagt tegenover mij wegens mijn vervroegde stopzetting. Het is niet zo dat hij het enkel op vrouwen gemunt heeft want één van de Indische collega's verweet hij een paar weken geleden dat hij onverstaanbaar was tijdens zijn voordracht en dat hij dringend beter Engels moest leren. Dat doet ge niet waar de volledige groep bij zit. Die bewuste collega was trouwens wel onder de indruk van mijn kennis van het Japans nadat we vorige week met de groep hadden geluncht en ik bestookt werd met vragen in het Japans door de secretaresse. Mijn kennis is er misschien toch wel een beetje op vooruit gegaan het voorbije jaar...

Kurama

Dit weekend ben ik eindelijk nog eens tempeltjes gaan kijken. Het was al vier weken geleden dat ik nog nieuwe tempels had gezien dus het werd tijd.
Zaterdag trok ik richting Kurama op de berg Kurama-yama in het noorden van Kyoto. Tijdens de treinrit zag ik al snel sneeuw op sommige bergtoppen liggen en niet veel later reden we door een gebied waar overal sneeuw lag. Dat was zeer eigenaardig want ik had nog geen enkele sneeuwvlok gezien in Kyoto. Dat was niet verwonderlijk met temperaturen die tussen de 4 en de 12 graden schommelden. Op amper 12 kilometer van het centrum en een paar honderd meter hoger lag de sneeuw tot 20 centimeter dik! Ik werd ineens in de winter geduwd en de temperatuur was navenant.

Ik stapte niet uit in Kurama, maar in Kibune één halte vroeger. Daar vertrok ik voor een wandeltochtje naar Kibune-jinja, een pas herbouwd schrijn dus niet interessant. Daar begon ik aan de beklimming van Kurama-yama. Die Japanners en hun manie om tempels op bergen te bouwen... Hoewel het koud was, duurde het niet lang voor ik het goed warm had. Tijdens mijn drie kilometer lange tocht over de berg kwam ik een dertigtal gebouwen en andere structuren tegen van Kurama-dera. Deze tempel werd gesticht in 770, vooraleer Kyoto de hoofdstad werd. Een beetje naïef veronderstelde ik dat er dan ook oude gebouwen gingen staan, maar dat viel sterk tegen. Zowat alle gebouwen werden herhaaldelijk verwoest door vuur en de Hondo is bijvoorbeeld van 1971. Het enige speciale aan deze tempel was eigenlijk het feit dat die onder de sneeuw lag. In het begin van mijn tocht scheen de zon nog en dat leverde nog de mooiste taferelen op.

Zondag was een drukke dag. 's Morgens passeerde ik langs een rommelmarkt in Matsuo Taisha, maar er was niet veel interessants te ontdekken. De namiddag heb ik gevuld met de verplichte wasrituelen en 's avonds trok ik op eigen kracht naar de judo. Ik probeer al een aantal zaterdagen de sensei te bereiken om mij te komen ophalen, maar dat lukt niet goed. Daarom had ik de juiste locatie van de dojo uitgeplozen om er zelf naar toe te gaan. Ik moet mij er tenminste toch nog één keer laten zien vooraleer ik terug naar België kom. Ik heb namelijk al bijna een half jaar niks meer van mij laten horen.
Ik had de dojo wonderwel snel gevonden, maar er was geen activiteit te bespeuren. Na navraag te doen bij de conciërge van het sporcomplex wist ik dat ik volgende week nog eens moest proberen. Dan zou er wel training zijn. Ik hoop het want het is waarschijnlijk de laatste zondag dat ik kan en dat er überhaupt training is.

Het papierwerk voor het afsluiten van mijn onderzoek is nog altijd niet volledig in orde. Een week geleden heb ik mijn onderzoeksrapport aan mijn rechtstreekse baas gegeven om een verkorte Japanse vertaling van te maken. Vrijdag kwam hij eens langs om te vragen of het dringend was. Ik vertelde hem dat het zo snel mogelijk af moest zijn. Vandaag drukte ik hem nog eens op het hart dat ik er op zat te wachten. Een paar uur geleden, echter, kreeg ik een email met mijn (electronisch) vliegtuigticket. Nu ik dat heb, kan niemand mij nog tegenhouden en doen die papieren er voor mij niet meer toe. Ik heb dan ook aan mijn baas gezegd dat hij zich niet meer moest haasten ;-)

Voorlopig lokaal overzicht

Zoals beloofd is hier de kaart van Kyoto met alle plaatsen die ik heb bezocht aangeduid in indigo. Daarvan zijn 95% tempels en schrijnen. Het zijn ook enkel die dingen waarover ik heb geschreven want al de andere tempels die niet zo interessant waren kan ik mij ook niet herinneren. Nu denkt ge waarschijnlijk dat ik heel Kyoto heb gezien, maar dat is niet het geval. Er staan namelijk nog een aantal plaatsen op het programma: Katsura Imperial Villa, Fushimi, Kuruma, enzovoort. Ik heb nog een aantal weekends dus misschien kan ik de lijst nog vervolledigen.
Links beneden op de kaart staan een aantal letters. C staat voor de campus waar ik werk, A is de plaats van mijn appartement en J is het sportcentrum waar ik judo deed.

Het heeft lang geduurd voor ik deze kaart af had want het was weer een zeer drukke week. De papiermolen voor het stopzetten van mijn beurs draait nog, maar wel veel te langzaam naar mijn zin. Al mijn papieren zijn in orde, maar degene die de prof moet aanmaken nog lang niet. Totnogtoe hebben ze bij JSPS ocharme één faxje gekregen en ik moet binnen de maand terug in België belanden. Ondertussen heb ik al geld teruggestort, mijn appartement opgezegd, een hotelkamer geboekt voor de laatste nacht en mijn gerief te koop aangeboden. Ik zal blij zijn als ik mijn ticket in handen heb, dan kunnen ze mij niets meer maken.

Ondertussen is er ook iemand langs geweest om mijn appartement te checken zodat hij kon bepalen hoeveel ik terugkrijg van de borg. Daarvoor was ik woensdag vroeg naar huis gegaan om een grote kuis te houden. Ik heb het kuisen het voorbije jaar op een strikt minimum gehouden, maar toen heb ik alles tot in het kleinste hoekje grondig gekuist. Hoewel het maar 16 vierkante meter is, ben ik er toch drie uur mee bezig geweest. Wegens gebrek aan een stofzuiger was het op het einde vrij stoffig in de kamer en ik had constant het gevoel dat ik moest niezen. Zo ging ik ook slapen, maar gelukkig was het de volgende ochtend iets beter. Ik had afgesproken met mijn baas dat hij mij ging bijstaan in mijn gesprek met de controleur, maar die controleur stond er tien minuten te vroeg terwijl er van mijn baas nog geen spoor te bekennen was.
Die man stapte mijn appartement binnen, schonk absoluut geen aandacht aan het halletje of de keuken en keek gewoon even rond in de slaapkamer/living. Na vijf seconden had hij al beslist hoeveel ik ging terugkrijgen. Daarvoor had ik mij dan twee uur uitgesloofd in de badkamer! Nu kuis ik niet meer...

Voorlopig overzicht

Het is weer een week geleden dat ik nog iets heb geschreven, maar eigenlijk is er niet veel gebeurd om over te schrijven.
Alles is in gang gezet om mijn beurs stop te zetten, mijn appartement op te zeggen, mijn inboedel te verkopen en andere dingen op te zeggen of af te sluiten. Normaal gezien wordt mijn appartment gecheckt op de moment dat ik het verlaat zodat ze kunnen bepalen hoeveel ik terugkrijg van de borg. Dat bedrag wordt dan binnen de twee maanden op mijn rekening gestort. Natuurlijk ben ik dan al lang weg en bestaat mijn rekening niet meer. Daarom komen ze deze donderdag al langs zodat ik het geld nog op tijd kan krijgen. Dat betekent wel dat ik nog serieus ga moeten kuisen...
Omdat ik op mijn vertrekdag waarschijnlijk heel vroeg de deur uit moet (rond 5u), is het niet mogelijk om de sleutel af te leveren of gas en electriciteit af te laten sluiten. Daarom ga ik mijn laatste nacht op hotel moeten doorbrengen. Ik ga dat zo kort mogelijk bij de luchthaven doen zodat ik iets langer in mijn bed kan blijven liggen. Zo'n dagen duren zowiezo al veel te lang.

Dit weekend heb ik weer niks gedaan. Zaterdag voelde ik mij niet zo denderend en vandaag was het echt snertweer. Het was de eerste keer in meer dan een maand dat het regende terwijl ik erdoor moest. De lucht zat dicht en het was veel kouder dan de vorige dagen. Maximum 7 graden is bijna 10 graden kouder dan vorige week. Vandaag was het voor de eerste keer een echte Belgische herfstdag. Waarschijnlijk is het relatief zachte weer nu echt gedaan.

Er is ook niet veel reden meer om aan sightseeing te doen. Momenteel kan ik enkel nog dagtrips doen, maar ik heb alles al gezien dat maximaal een dag verwijderd is. Weekendtrips zijn wel mogelijk, maar die vereisen een boeking een week op voorhand. Met dit weer is dat een risico dat ik niet zo graag neem.

Het is een goed moment om terug te blikken op wat ik allemaal heb gezien de voorbije elf maanden. Voor ik hier aankwam waren er een aantal dingen die ik zeker wou zien. De drie plaatsen waar de Keizerlijke Regalia (spiegel, zwaard en juweel) worden bewaard, heb ik allemaal bezocht (Keizerlijk Paleis in Tokyo, Jingu in Ise en Atsuta-jinja in Nagoya). Van de drie mooiste plaatsen van het land heb ik er twee bezocht (Miya-jima bij Hiroshima en Amanohashidate). Van de drie mooiste tuinen van het land heb ik er ook twee bezocht (Kenroku-en in Kanazawa en Koraku-en in Okayama, de derde blijkt niet de moeite te zijn). Verder heb ik Fuji-san aanschouwd, zij het kort. De meeste steden en dorpen die ik wilde zien, zijn nu van mijn lijstje geschrapt: Kyoto, Nara, Osaka, Kobe, Himeji, Hiroshima, Tokyo, Nikko, Kamakura en Yokohama. Qua tempels had ik niet veel research gedaan op voorhand, maar ik heb alle toppers zeker gezien: Kinkaku-ji, Ginkaku-ji, Todai-ji, Kofuku-ji, Kiyomizu-dera en vele anderen.

Nu hebben jullie waarschijnlijk geen goed zicht op het percentage van het land dat ik heb bezocht. Daarom heb ik de volgende landkaart gemaakt. Daarop staan alle plaatsen aangeduid waar ik ben geweest (in het rood). Zoals ge kunt zien, ben ik niet zuidelijker geweest dan Hiroshima en niet noordelijker dan Nikko. Dat ligt allemaal te ver weg van het centrale Kyoto en kan ik enkel bezoeken als ik meerdere dagen heb. Normaal gezien heb ik rond nieuwjaar wel een paar dagen en ik ben alles aan het regelen om even kort te overwinteren op de zuidelijke Ryukyu eilanden, ook wel bekend als de Okinawa eilanden. Wegens het subtropische klimaat wordt het daar normaal niet kouder dan 15 graden, dus...
Het grootste gedeelte sightseeing heb ik natuurlijk in Kyoto zelf gedaan. De sightseeing-kaart daarvan zal voor een volgende keer zijn want daar is iets meer werk aan.

Gevangen

De voorbije week is weer een lastige geweest. Het begon vorige vrijdag met een gesprek met de grote baas over de beëindiging van mijn JSPS-beurs.
Ik had een email gestuurd naar JSPS met wat vragen over de procedure en daar had ik vrij snel antwoord op gekregen. Ik moest 'Form 11' invullen, laten tekenen door de grote baas en zo snel mogelijk doorfaxen naar JSPS. Daarna moesten hij en ik elk een brief schrijven met daarin de reden voor het vroegtijdig beëindigen van de beurs. Alle documenten moesten dan via de universiteit passeren en opgestuurd worden op de klassieke manier.
Het formulier was maar een enkele bladzijde waarop een aantal velden moesten ingevuld worden. Het enige probleem was het feit dat het volledig in het Japans was opgesteld en ik dat zelf dus niet kon doen. Daarom passeerde ik ineens via de grote baas. Die wilde echter alles laten liggen 'tot volgende week' en ik kon hem niet op andere gedachten brengen door te zeggen dat het snel moest gefaxt worden. Hij had wegens mijn email naar JSPS trouwens al een telefoontje van hen gekregen. Hoewel hij nog niet in actie wilde schieten, deed ik dat wel door al een formulier naar het reisbureau te faxen met mijn gewenste vertrekdatum (Normaal gebeurt dat pas na het faxen van Form 11).

Dinsdagnamiddag had ik nog altijd geen reactie gekregen van de grote baas dus stapte ik opnieuw zijn bureau binnen. Het formulier lag nog onaangeroerd op zijn bureau. Ik porde hem nogmaals aan om het in te vullen, maar hij wilde het ook bespreken met mijn rechtstreekse baas. Die was heel toevallig voor twee dagen op verlof dus ik kon wachten tot donderdag.
Twee dagen later vertelde ik alles aan mijn rechtstreekse baas vanaf het moment dat ik hem zag. Ik veronderstelde dat de grote baas wel in actie zou schieten. In de namiddag kreeg ik al bericht van het reisbureau met een aantal vluchtvoorstellen. Er stond echter ook bij dat ze zonder Form 11 geen ticket konden geven. Ik koos een vlucht en verzekerde dat het formulier snel gefaxt ging worden. Rond dezelfde tijd zeilde mijn rechtstreekse baas eindelijk binnen met het bewuste formulier, maar er was nog altijd niets op ingevuld. Mijn rechtstreekse baas had blijkbaar die opdracht gekregen. Om 17u lag het formulier nog altijd te blinken op zijn bureau en vroeg ik of we het alstublief onmiddellijk konden invullen. Dat kon, maar in plaats van gewoon zelf alles in te vullen, plakte hij naast elk veld een papiertje met daarop de gegevens die er moesten komen. Na nog wat uitleg kon ik het uiteindelijk zelf doen en was ik maar al te blij dat er nog enkel een handtekening van de grote baas op moest komen. Vol goede moed trok ik naar zijn bureau, maar ik had pech dat hij net vertrokken was naar een vergadering en die dag niet meer ging terugkomen. De secretaresse ging het formulier op zijn bureau leggen.

Dan zijn we uiteindelijk aanbeland op vandaag, vrijdag. Vanaf het moment dat ik aankwam op het werk, gaf mijn rechtstreekse baas het formulier terug aan mij. Er was namelijk één veld niet ingevuld. Na nog wat uitleg kon ik dat ook invullen en trok ik voor de zoveelste keer naar het bureau van de grote baas. Volgens de secretaresse was zijn dag echter druk bezet en hoopte ze dat hij rond de middag even tijd zou hebben. Het formulier belandde weer op zijn bureau en ik verloor alle hoop op een getekend formulier voor het weekend.
In de late namiddag kwam de secretaresse gelukkig eindelijk met het getekende formulier af. Ze was echter overijverig geweest en had het al doorgestuurd naar de universiteit. Gelukkig dat ze een kopie had zodat het eindelijk gefaxt kon worden want dat was het enige dat er moest gebeuren. Na haar ook nog eens heel de procedure te hebben uitgelegd, wist ze dat ze dat formulier moest zien terug te krijgen. Dat is haar probleem.

Heel deze week kreeg ik meer en meer het gevoel dat ze met mijn voeten aan het spelen waren en het mij moeilijk gingen maken mijn zogenaamd ontslag in te dienen. Ik had (en heb nog altijd) het idee dat ze mij niet willen laten gaan. Ik heb vandaag ook nog een bericht van het reisbureau gekregen dat een ticket is gereserveerd. Ik krijg het natuurlijk pas wanneer ze groen licht krijgen van JSPS, maar dat zal nu hopelijk niet meer te lang duren. Als alles goed verloopt, zet ik 7 januari terug voet op Belgische bodem. Nu die datum echt vast staat, kan ik beginnen met het opzeggen van mijn appartement en ziekteverzekering.

Al dat gedoe komt trouwens op een slecht moment omdat ik het momenteel al vrij druk heb. Normaal moest ik voorbije dinsdag een presentatie geven op onze wekelijkse groepsbijeenkomst. Omdat ik de week daarvoor in Tokyo zat, zat ik met een stevige tijdsdruk. Wanneer ik een half uur voor de bijeenkomst aan een collega vraag om mijn handouts uit te printen (werkt niet vanaf mijn laptop en ik heb geen zin meer om nog veel energie te steken in dat stuk rommel), zegt die doodleuk dat de bijeenkomst van de week ervoor niet was doorgegaan en alle presentaties een week waren opgeschoven. Bovendien meldde mijn rechtstreekse baas mij maandag dat hij mij had ingeschreven voor een congres op het einde van de maand. Ik wordt geacht daar een poster te presenteren en een korte lezing te geven. Dat alles moet ik dus ook nog op korte termijn in orde krijgen. Ik weet het, mijn werkdruk is niet te vergelijken met iemand die 'echt' werk heeft, maar het valt wel tegen op een moment dat ik eigenlijk rustig wil beginnen uitbollen naar de eindejaarsfeesten toe ;-)

Hoewel het einde van het jaar aan het naderen is, is daar niet veel van te merken als ge naar buiten kijkt. Ik vreesde dat het zo'n grauw seizoen ging worden als normaal in België, maar dat is absoluut nie het geval. Toegegeven, het is niet meer zo warm, maar in ieder geval nog een stuk warmer dan bij jullie. Morgen wordt het bijvoorbeeld 15 graden en 's nachts daalt het kwik niet onder de 7 graden. Sneeuw zullen we hier nog niet snel zien. Integendeel: de voorbije weken heeft de zon zowat elke dag geschenen (het is hier ongeveer anderhalf uur langer licht per dag) zonder één druppel regen erbij. Ook de natuur ziet er hier nog relatief 'vroeg-herfst'-ig uit, maar dat heeft veel te maken met het maniakale verwijderen van afgevallen bladeren.

Geisha, Shichi-Go-San, Tokyo en Momiji

Het heeft weer even geduurd voor ik tijd had om verder te schrijven, maar nu kan ik mijn verhaal over Momiji Matsuri afmaken. Inderdaad, de speciale persoon die daar plots verscheen was een echte geisha, de eerste die ik ooit aan het werk heb gezien. Ze begon namelijk met het uitvoeren van een theeceremonie voor een select clubje gasten. Na een tiental minuten was dat al voorbij en verdween ze terug in een tent die daar opgesteld stond.
Later verscheen ze terug en dacht ik dat ze nog iets ging doen, maar ze vertrok naar een theehuis 200 meter verderop. Die tocht heeft echter een uur geduurd! Eerst moest ze van de oever naar de straat geraken en met al dat foto-trekkende volk rond haar was dat niet eenvoudig. Eénmaal op straat werd ze beveiligd door middel van een groot vierkant van bamboe waarin ze rustig kon stappen. Dan nog ging het niet eenvoudig. Ten eerste liep ze op een heel speciale manier. Ze liep op grote houten blokken dewelke ze vooruitschoof in een ingewikkeld patroon. Ten tweede bestaat de kimono van een geisha uit een groot aantal lagen en komt er al eens iets verkeerd te zitten. Om de vijf minuten moest die terug in orde gebracht worden. De lagen zijn duidelijk te zien bij de nek. Op die foto is ook de tekening in de nek zichtbaar. Drie lijnen worden gebruikt bij festiviteiten. De nek is de Japanse versie van de decollété en moet dus getoond worden. De witte make-up van deze geisha zag er helemaal niet zo mooi uit van dichtbij. Eindelijk kon de flash van mijn fototoestel eens goed werk verrichten door overbelichting.

Mijn weekend zat erop, maar ik kreeg niet veel rust want dinsdag vertrok ik al terug naar Tokyo voor een drie dagen durende introductiemeeting van JSPS voor de nieuwe bursalen. De bedoeling was om ons meer informatie te geven in verband met Japan, zijn cultuur, taal en research. Voor mij was dat niet meer nodig, maar volgens één van mijn collega's was het eten heel goed, dus...
Dinsdag vertrok ik op tijd omdat ik eerst via Meiji-jingu in Harajuku in Tokyo wilde passeren. Die dag was het namelijk Shichi-Go-San, het 7-5-3 feest voor meisjes van zeven en drie jaar en jongens van vijf jaar. Volgens de traditie mogen meisjes vanaf zeven jaar een echte obi (gordel) dragen in plaats van een sjerp. De jongens mogen vanaf hun vijfde hakama (lange brede broek) dragen in publiek. Vanaf drie jaar mogen meisjes (en jongens) hun haar laten groeien. Die regels gelden nu niet meer echt (zoals ik wel kon merken), maar worden door sommigen nog wel gevolgd. Het feest zelf blijft natuurlijk gevierd worden want voor de feestvarkens zijn er cadeautjes!
Shichi-Go-San wordt in een schrijn gevierd dus Meiji-jingu was de beste keus in Tokyo. Toen ik er aankwam, zag ik al onmiddellijk een pasgetrouwd koppel dat druk bezig was met het creëren van hun fotoboek. In het uur dat ik heb rondgelopen in het schrijn heb ik vier trouwende koppels gezien. Pas later (op het VTM nieuws, stelt u voor) kreeg ik te horen dat Prinses Sayako, de jongste dochter van de keizer, die dag trouwde. Dat verklaarde veel natuurlijk.
Maar daar was ik niet voor gekomen. Ik wilde foto's trekken terwijl de kinderen hun verplichte fotosessies met de familie moesten ondergaan. De kimono, hoe klein ook, waren even kunstig als de grote versies.

Rond 14u moest ik bij de JSPS zijn voor de verwelkoming. Die namiddag hadden we enkel saaie voordrachten. Tegen 20u hadden we een receptie en die was spijtig genoeg 90 procent Westers en dat viel tegen. Ik heb daar eerst contact gelegd met een andere Vlaming. Ik had totaal niet verwacht een landgenoot tegen te komen en hij ook niet. België mag namelijk per jaar maar één kandidaat naar Japan sturen. Gelukkig heb ik de aanvraag in Japan gedaan want anders waren we concurrenten geweest. Het was trouwens de allereerste Vlaming die ik in Japan ben tegengekomen.
Later ben ik aan de klap geraakt met de Franse delegatie en daarmee ben ik na de receptie de stad ingetrokken richting Shibuya. Het was eigenlijk de allereerste keer dat ik echt op café ging en mijn portefeuille heeft het geweten: 1100 Yen of meer dan acht euro voor twee drankjes.

Woensdag begon met meer saaie voordrachten, vervolgde met een overwegend Westerse lunch (volgend op een Westers ontbijt in het hotel...) en werd afgesloten met twee uur Japanse les. Omdat ik bij de inschrijving had laten weten dat ik al wat Japans kon, mocht ik mee bij de gevorderden gaan zitten. Dat sloeg tegen want de lesgeefster sprak bijna enkel Japans. Er waren veel collega's die beter gestudeerd hadden dan ik.
Rond 16u begon de eerste uitstap: een cruise op een Yakatabune door de baai van Tokyo. Wat ik niet wist, was het feit dat we een volledige maaltijd geserveerd gingen krijgen. Dat bleek bovendien tempura te zijn, mijn favoriet! Culinair was die vooravond volledig geslaagd, zeker met de rijst, de sashimi en andere bijgerechten. Drinken was á volonté, maar ik merkte al snel dat ik nu niet tussen de Japanners zat. Er lag niemand te slapen en iedereen had nog zijn normale huidskleur. Het uitzicht was ongeveer even interessant als dat van de haven van Antwerpen, alleen de één kilometer lange Rainbowbashi was wel de moeite. Na het eten werden we entertaind door een kirigami-kunstenaar. Hij legde niet uit wat hij deed, maar begon ineens de knippen in een stuk papier. Na een tijdje toverde hij ineens een panda te voorschijn. Zijn volgende kunstwerk was een geisha en daarna begon hij met aanvragen. Zo heb ik een groot aantal kunstwerkjes zien passeren. Zijn kunde kon hij pas echt etaleren door het silhouet te knippen van een aantal personen. De gelijkenis was echt treffend. Die Japanners kunnen echt alles tot kunst verheffen.
De cruise was geslaagd. maar de avond was nog lang niet voorbij. Ik stelde voor om naar Shinjuku te gaan want daar kende ik een goede uitgaansbuurt. Uiteindelijk vertrokken we met een ploeg van 15 man waarbij ik als gids fungeerde. Ik was zowat de enige die de stad al wat kende. Er ging ook iemand van JSPS mee, maar zij woonde niet in Tokyo en kende de weg evenmin als de rest.
Hét gespreksonderwerp was natuurlijk Parijs en de randeffecten in de buurlanden, maar er was ook veel cultuuruitwisseling. Zo sprak ik met een Zweedse die jaloers was op ons Belgen omdat wij cultuur hebben en exportprodukten die wereldwijd bekend zijn (bier is daar, zoals bekend, een heikel punt). Ze zei dat Zweden enkel bekend is om zijn Vikings en dat is niet zo positief. En inderdaad, waarvoor zijn Zweden en andere Scandinavische landen nog bekend? Ik kon natuurlijk niet zeggen 'voor de blonde Zweedse vrouwen'... Zweden en Denemarken kennen trouwens een gelijklopende relatie als Vlaanderen heeft met Nederland. De Denen spreken een onverstaanbaar dialect van dezelfde taal dat de Zweden niet verstaan. De moppen onderling zijn ook altijd stevig.

Op de laatste dag werd een studiereis naar Kamakura georganiseerd. Daar was ik al geweest dus besloot ik om voor een laatste keer de stad in te trekken. Eerst probeerde ik om nieuw leesvoer te kopen. Dat ging niet van een leien dakje want eerst stond ik voor een gesloten deur, dan in het verkeerde station en dan voor een afgebroken winkel. Een hoop metroritjes later stond ik terug voor de eerste winkel waar ik dan toch een boekje op de kop kon tikken.
Dan ging ik nog richting Asakusa. De vorige keer had ik daar een grote papieren parasol zien staan en deze keer wilde ik hem meenemen. Ik dacht dat ik geluk had omdat hij nog in het winkeltje stond, maar blijkbaar was dat een kapot exemplaar en waren ze volledig uitverkocht. Ik zoek al maanden naar zo'n parasol en dit was de enige winkel waar ik hem had gevonden. Die laatste dag in Tokyo viel dus tegen en ik was blij dat ik er niet meer moest terugkomen. Geef mij maar Kyoto!

Deze zaterdag ben ik eerst naar Yasaka-jinja geweest om te zien of er nog Shichi-Go-San vierders passeerden, maar dat was blijkbaar niet het geval. Daarom wandelde ik even verder naar Maruyama-koen om de Momiji te bekijken. Er waren er toch een paar die nog heel kleurig waren.
Dan ging het richting Kiyomizu-dera, bekend voor zijn Momiji. De weg ernaartoe was zowat de drukste die ik ooit in Kyoto heb moeten doen. De eerste keer dat ik naar deze tempel ging, had ik de achteringang via de begraafplaats genomen. Deze keer, op een zowiezo al drukke dag, was het uitermate druk. Het voordeel van een tempel een tweede keer te bezoeken is de wetenschap van de plaats van de uitgang. Het is namelijk bijna altijd mogelijk om via de uitgang een tempel te betreden. De Japanners zijn zo braaf dat ze altijd de juiste ingang nemen, maar ik had geen zin om weer inkom te betalen, alleen om wat fotootjes te trekken van de Momiji.
Tijdens mijn vorige bezoek aan de tempel kwam ik drie maiko tegen, althans dat dacht ik toen toch. Ondertussen wist ik al dat het mogelijk was om uzelf te laten kleden als geisha of maiko en zaterdag heb ik dan ook de winkel gezien waar dat mogelijk is. Die ligt vlakbij Kiyomizu-dera dus dat is de beste plek om foto's in vol ornaat te laten trekken. Ik heb er deze keer dan ook vier gezien. Het verschil met echte geisha is nu wel duidelijk: deze worden met rust gelaten en kunnen rustig rondwandelen.