Le Challenge du Brabant Wallon

Neen, wees gerust: nu volgt geen artikel in het frans. De titel "Challenge du Brabant Wallon" staat voor een reeks van wedstrijden die ergens tussen half februari en half september plaats hebben in Waals Brabant. Ze worden meestal op zaterdag georganiseerd in liefelijke plaatsjes die luisteren naar namen als Loupoigne, Vieusart, Héze, Céroux, Baisy-Thy, Gastuche, Sart-Risbart, Nil-St-Vincent, enz... Wedden dat je er nog nooit geweest bent? Eens Leuven voorbij en de taalgrens over is het dan meestal ook rijden met een zeer goede wegenkaart op de knieën. Het wordt dikwijls een zoektocht via kleine smalle beton- of asfaltbaantjes, bedekt met verse modder van landbouwtraktoren, over de glooiingen van de zuid-brabantse heuvels tot men opgelucht een bordje "CBW" ziet dat de juiste richting aanwijst en voor enige gerustheid zorgt.

Het dorpje in kwestie ligt meestal heel goed verscholen tussen een paar hellingen, alsof men niet wil dat er vreemden op bezoek komen; met wat geluk piept enkel het kerktorentje boven de bergjes uit. Eens echter in het centrum (of wat er voor zou moeten doorgaan) aanbeland is er echter geen twijfel meer mogelijk: hier is ´t! Op die enkele toegangswegeltjes wordt het in een minimum van tijd een drukte van belang. Het volgende probleem is namelijk een degelijk parkeerplaatsje te bemachtigen, hetgeen niet zo evident is in zo´n gehucht met slechts enkele inwoners. Gevolg: kilometers ver auto´s geparkeerd aan weerszijden van de rijbaan, vanachter het venster verschrikt gadegeslagen door de autochtone bewoners die door al dat kabaal uit hun jarenlange slaap gewekt zijn.

Het "secretariaat" vinden is minder moeilijk. Meestal is er weinig keuze: ofwel in de parochiezaal (als er één is!) ofwel in het kleuterschooltje (zelfde opmerking!). Beiden zijn van een type dat bij ons in Vlaanderen tussen de twee wereldoorlogen werd gebouwd en ondertussen tot de voltooid verleden tijd behoort. In Wallonië zijn ze echter nog volop "in". De inschrijving gaat meestal zeer vlot: je kan je inschrijven voor die bepaalde wedstrijd, maar voordeliger is lid te worden van de CBW. Tegen betaling van een éénmalig lidgeld bekom je dan een plastiek nummer dat dient voor de rest van je carrière. In dit laatste geval kost iedere deelname je 4,50 euro.

Het deelnemersaantal is echter steeds enorm en gaat van 400 tot soms 700! Dit sukses is volgens mij te wijten aan het feit dat er slechts één wedstrijd wordt gelopen waarvan de afstand steeds variëert tussen de 10 en 15 km en de deelnemers bovendien naar leeftijd en per 10 jaar in kategorieën worden ingedeeld. Hierbij dient het geboortejaar (en niet de datum) als maatstaf. De volledige uitslag wordt de eerst volgende werkdag in de franstalige krant "Le Soir", die tevens de organsatie sponsert, afgedrukt. Per deelnemer worden de 9 beste resultaten in aanmerking genomen voor een algemeen klassement (eveneens per kategorie).

De wedstrijden zelf zijn meestal niet van de poes. Het enorme aantal deelnemers, de meestal smalle weg waarop wordt gestart evenals de onderlinge strijd in de verschillende kategorieën maken dat er nogal wat gedrumd wordt bij het vertrek. Eens dat achter de rug is men meestal vertrokken voor twee verschillende ronden: een aanloop over een beton- of asfaltweg, en vervolgens, wanneer het legioen al wat uit mekaar ligt, vat men een grotere ronde aan. De organisatoren doen meestal hun best om de mooiste plekjes van hun streek te tonen en daarvoor moet steeds geklommen en gedaald worden over kasseibaantjes (type Parijs-Roubaix), holle-, zand- en veldwegeltjes. Vergis je niet wanneer de wedstrijd staat aangekondigd als "tamelijk vlak"! Zelfs dan mag je je nog aan het ergste verwachten. Die mensen hanteren gewoonweg andere maatstaven! Het is dan ook steeds een beetje lopen met de handrem op: men weet immers nooit wat er nog komt, want achter elke helling ligt er daar een andere!

De kwaliteit van het deelnemersveld is, over het geheel beschouwd, niet zo schitterend. Af en toe komt er wel één of andere topper uit Vlaanderen naar de Challenge afgzakt, na een ziekte of kwetsuur naar wat wedstrijdritme op zoek. Dit meestal tot groot ongenoegen van ene Bernard Simonet (wereldberoemd in Waals Brabant, maar totaal onbekend bij ons) die jaar na jaar zowat bij zowat de helft van de wedstrijden als individueel winnaar over de meet komt. Veelal is de deelname van zo´n topper echter een éénmalige gebeurtenis. Dit heeft wellicht te maken met het feit dat de prijzen worden verloot en niet worden verdeeld volgens de aankomsten. Je ziet dan iemand die duidelijk meer dan honderd kilo weegt en als voorlaatste over de meet kwam triomfantelijk wegstappen met de mooiste prijs. Of die keer toen ik een fles wijn uit 1961 won! Nadat ik die bewuste fles gedurende een ganse tijd met de voorgeschreven nodige omzichtigheid had behandeld en ze wou ontkurken lukte me dat niet zomaar meteen. Het kurk was namelijk zo droog als poeder zodat de kurketrekker er geen houvast aan vond en ik verplicht was het er uit te pulken. Tijdens die operatie was er echter zoveel stof in de wijn gevallen dat ik besloot de wijn niet meer te drinken maar te gebruiken bij de bereiding van een konijn. Toen ik het beestje ermee overgoot kwam het spontaan terug tot leven en vluchtte het uit de ketel ...

Alle gekheid op een stokje: over het algemeen gaat het er na zo’n wedstrijd wel gezellig aan toe. Daar zorgen speciale streekbieren en dito gerechten wel voor. Meestal doen ze je snel vergeten dat je je hebt moeten wassen in wel erg rudimentaire omstandigheden. Het overgrote deel van de deelnemers trekt dan ook moe maar trevreden over nog smallere wegen naar huis, een dorpje achter latend dat, eens bekomen van al deze drukte, weer voor een jaar indommeld.

Marc De Vocht.

Site map

Loopervaringen

Running experiences

Interessante wegwijzers

Copyright ©2003 Sir Hystrix - All Rights Reserved
Designed for a screen resolution of 800x600, best viewed with your eyes open
Comments, Remarks or Suggestions are welcome at SirHystrix@netscape.net

[Blue Ribbon Campaign icon]