Val Codera
14/08/10 - 22/08/10

Deelnemers: Danny, Marc, Wim R., Patrick, Wim C., Ludo, Benny, Johan, Stefan, Jamie, Saskia, Regina, Mathias, Lorenzo, Benji, Dennis, Sean, Luc, Els

Ligging:

 link via Google Maps : Novate Mezzola en San Martino zijn op de kaart te zien.

Planning:
 

Wandeling: 14/08/10 - 22/08/10

Dag 1: 14/08/10: Beerse

Om 16.30 staan we, de bergvrienden, allemaal paraat bij Ludo.  Na de vele voorbereidende vergaderingen, is het zover.

Om 18.00 uur zijn we allemaal in Beerse in de Mast.
We gaan samen met de kinderen nog een fritje eten.  Dan de bagage inpakken, de busjes klaarmaken, ons nog even verfrissen en dan op tijd het bed in.

De bergvrienden slapen in de slaapzaal van de "Bambies".

Om 04.15 gaat de wekker.  Plots gaat er een fel licht aan.  Ik ben onmiddellijk wakker.  Even verfrissen en dan samen ontbijten: sandwiches met kaas, hesp of speculoospasta.

Om 05.00 uur zitten we in de busjes.  Bus 1: Luc, Stefan, Marc, Patrick, Sean, Benji en Mathias.  Bus 2: Els, Danny, Wim R., Benny, Regina, Saskia en Jamie.  Bus 3: Wim C., Ludo, Dennis en Lorenzo.

De DVD-spelers en schermpjes hebben succes.  We zijn op weg voor + 900 km. 

De kilometers gaan goed voorbij.  We kunnen ook goed samen blijven.  We hebben al redelijk wat regen gehad.

Rond 17.00 uur beginnen we aan de Splugen-pas, die ons van Zwitserland naar Italië brengt.  Een vrij smalle bergweg met veel haarspeldbochten.  Hopelijk hebben we niet te veel tegenkomend verkeer.
De overtocht van Zwitserland naar Italië verloopt vrij vlot.  We doen het rustig aan.  Soms zijn de passages wat smal.  Ondertussen begint het ook nog te onweren.  We rijden rustig verder naar onze eindbestemming: Val Masino, Filorera. 

Op + 15 km van het einddoel stuurt de GPS ons links, de berg op.  Een andere weg dan onze co-driver voorzien had.  Misschien een kortere weg?
Het blijkt uiteindelijk een zeer smalle, steile klim te worden door enkele bergdorpjes en smalle steegjes.  Op een bepaald moment lijkt het of we de poort van een schuur binnen rijden.  Het is al donker aan't worden en mistig.  gelukkig komen we iets verder op de hoofdweg door de vallei.

We zijn blij als eindelijk, na 14,5 uren, stoppen bij het "Centro Della Montagne" (19.45 uur).  We brengen onze bagage naar boven, verdelen de bedden en gaan eten.
Aan sommige gezichten, en borden, zien we dat het geen "Belgische" keuken is: pasta met tomatensaus, vlees en salade.

Om 5.30 uur moet er een jongere overgeven.  Er staan onmiddellijk enkele bergvrienden klaar om te helpen.

Om 08.00 uur staan we op, om 8.30 uur eten we ons ontbijt.  Er is keuze voldoende.

Om 10.00 uur vertrekken we met de busjes voor onze eerste wandeldag in Valle di Mello.  We nemen een goed gevuld lunchpakket mee uit het "Centro".

We rijden tot Cà de Rogni.  Onderweg stoppen we in San Martino om parkeerticketten te kopen.
Het weer is behoorlijk, voorlopig geen regen.

Twee jongeren hebben diaree.  Regelmatig zitten ze langs de kant.  Ze wandelen desondanks goed mee.  Met medicatie proberen we de toestand onder controle te krijgen en niet te laten uitbreiden.

Het is een mooie vallei, niet te steil.  Ideaal om in het wandelritme te komen.  We volgen een pad langs een rivier.  Het heeft hier de laatste dagen precies hard geregend.  De rivier is redelijk ruw.  Regelmatig moeten we kleine zijriviertjes oversteken.

Rond 12.30 uur eten we onze picknick.  Lekkere broodjes, een stuk fruit en nog een dessertje.

Ondertussen begint het stilletjes te regenen.  We wandelen verder stroomopwaarts.  We komen langs nog wat huizen, daarna begint de weg harder te klimmen.  Deze zieken krijgen het moeilijk.  We splitsen de groep.  Danny, Wim R., Benny en Stefan wandelen met de fitte kinderen verder.  Ludo, Wim C. Marc en Patrick keren terug. We doen het rustig aan en stoppen bij de eerste hut om wat te energie bij te tanken.

We rijden met 1 busje terug naar ons verblijf.  De kindere douchen en rusten uit.  De andere groep is nog een uurtje verder gewandeld en dan teruggekeerd.  Ze stoppen op de terugweg bij een hutje waar we in 2005 ook nog iets gedronken hebben.

Om 19.30 uur zitten we aan tafel voor het avondeten: rijst, kip met gebakken aardappelschijfjes.

's Avonds overleggen we nog over de tocht van morgen.  Iris, de huttenwacht van het "Centro", stelt voor om tot Preda Rossa te rijden, voorbij Rif. Scotti en dan verder te wandelen naar Rif. Ponti.

08.00 uur: opstaan.  Danny is deze nacht nog eens in actie moeten schieten.

08.30 uur: ontbijt.

10.00 uur: Mooi weer vandaag.  We vertrekken met de busjes naar Preda Rossa.  We kopen nog een ticket voor de parking aan Preda Rossa in het "Centro".  De eerste kilometers zijn geasfalteerd en er liggen veel haarspeldbochten.  Opeens kunnen we niet verder; we moeten een omlegging volgen over moeilijk terrein.  Een weg met kiezel.  Precies "Bobbejaanland" zeggen de kinderen.  Het laatste stuk komen we terug op de originele weg, voorbij Rif. Scotti.

Rond 11.30 uur vertrekken we voor de wandeling naar Rif. Ponti.  Vrij snel merken we dat er kinderen zijn die het moeilijk hebben bij een klim of van het ruwere terrein.  Uiteindelijk vormen we 2 groepen.  De betere wandelaars gaan sneller tot aan Rif. Ponti.  De andere groep doet het wat rustiger aan en probeert ook tot aan de berghut te geraken.  Hoera, ook de tweede groep geraakt aan de hut.  Het is voor iedereen een plezant moment.  We zijn allemaal fier dat iedereen het einddoel bereikt heeft.  Als beloning drinken we in de hut nog iets lekkers.

Tijdens de afdaling, krijgt een jongere een stekende pijn in zijn knie.  Hij kan er niet meer op steunen.  Wim en Wim nemen hem om beurt op hun rug, tot aan het busje: knap werk, jongens.

's Avonds "organiseren" Regina en Saskia een vragenronde: ze willen "alles" over ons te weten komen: leeftijd, gewicht, lengte, kinderen, vrouw,...
Vrouwelijke nieuwsgierigheid?  Als bergvrienden praten we meestal over andere dingen, maar het is wel amusant.  Bedankt, meisjes voor de plezante avond.

Als alle jongeren liggen te dromen, bespreken we nog de tocht van morgen.  Met de info van de 2 wandelingen, verdelen we de groep in twee.
Tocht 1: veel klimwerk en een deftige afdaling
Tocht 2: veel trappen en een rustige tweede dag
 

Dag 5: 18/08/10: Bagni del Masino - Rif. Omio

Deelnemers: Regina, Dennis, Jamie, Sean, Els, Luc, Danny, Wim R., Marc

08.00 uur: opstaan

08.30 uur: ontbijt

We worden door Patrick afgezet in Bagni di Masino. Dit is een kuuroord in de vallei waar  in een bron water van 38°C opborrelt. We gaan er even naar kijken en voelen het warme water.

 Het plaatsje loopt vol van de ‘ouden van dagen’ maar er staan ook een paar sjieke bakken.

Wij, 4 kinderen, Els en Luc en Danny, Wim en Marc vatten rond 10u onze tocht aan. We moeten naar Rif. Omio op een hoogte van 2100m en stijgen dus 1100m.

Na een paar honderd meter komen we bij een mooie waterval, waar we ook even gaan kijken. En dan beginnen we er echt aan. Voor de middag blijven we nog tussen de bomen wandelen en dat doet wel deugd want het is vrij warm. Onderweg poseert Els aan een wegwijzer naar R.Omio en ondertussen denkt ze aan……(Romeo and Els?)

We vorderen goed en maken op tijd en stond een stopje om te drinken en de zonnecrème aan te spreken.

’s Middag picknicken we op enkele grote stenen. De Wim probeert een uiltje te vangen, Regina blijft het fototoestel angstvallig ontwijken.

Onze tocht gaat verder en hoe hoger we komen, hoe mooier de vergezichten worden. We passeren aan enkele bouwsels, vervallen en onder een overhangende rotswand. Wat verder zien we de hut liggen, pff we zijn er nog niet. We komen nog meer vervallen constructies tegen en regelmatig wandelaars en ‘berglopers’. Zij trainen voor een soort marathonwedstrijd in de bergen. Gekken zijn het, met hun loopsloefkes.

Rond een uur of vier komen we aan bij de hut. Iedereen is blij, sommigen zijn er moe van. We gaan op het terras voor de hut zitten en halen een drankje in de hut. Dit is genieten.  Stilaan wordt het frisser en de andere wandelaars vertrekken allemaal naar het dal. Het ziet er naar uit dat we de hut voor ons alleen hebben. Na ons geïnstalleerd te hebben zakken we af naar de eetzaal, waar het ronduit koud is. De huttenwirt komt dan toch de stoof aandoen, maar laat ze bijna direct terug uitgaan. Hier hebben we niks aan en Danny gaat stookhout bijhalen zodat het toch wat warmer wordt.

Na een sobere maar lekkere maaltijd en enkele rondjes UNO gaan we slapen. Een leuke maar frisse avond.

Wandeling 2

Dag 5: 18/08/10: Novate Mezzola - Rif. Locanda

Deelnemers: Saskia, Mathias, Lorenzo, Benji, Wim C., Ludo, Stefan, Benny, Patrick

08.00 uur: opstaan

08.30 uur: ontbijt

Mooi weer!
Vooraleer wij aan onze wandeling kunnen beginnen, moeten we eerst de andere groep afzetten in Bagni del Masino.  Dan rijden we met 2 busjes naar Novate Mezzola.

Rond 12.40 uur beginnen we aan de wandeling.  We moeten ongeveer 3000 trappen stijgen.  We stijgen vandaag 650 meter.
Rond 13.00 uur eten we ons lunchpakket op de trappen, met een mooi uitzicht op het meer.  Ondertussen is het zonnetje al goed bezig: op tijd insmeren!!

Het is een mooie wandeling door een mooie vallei in een stralend zonnetje.  Er wordt veel gezweet.  Dit pad brengt ons in het dorpje Codera.  Hier kan je alleen te voet geraken, of met de helikopter.
We komen een viaduct tegen, wandelen langs een kruis van een gestorven scout (20 jaar), zien hagedissen en slangen, we stoppen af en toe om wat te drinken en even te rusten.

Om 15.45 zijn we bij Rif. Locanda.  We drinken wat op het terras, onder een plataan.  We zetten de rugzakken op onze kamers en maken dan nog een wandeling door het dorpje.  Op een ander terras eten de jongeren een ijsje.

Om 19.00 uur eten we in de hut: lekker!! en als dessert: een ijsje!!
De huttenwirt kent zelfs een beetje Nederlands: ze heeft nog in een hotel gewerkt. Na het eten spelen we nog kaart, Saskia houdt ons nog even gezelschap, tot de jongens slapen.
 

Vandaag gaan we verder, naar Rif. Bresciadega in Val Codera, via de passo de Oro op 2574m. hoogte. In Bresciadega wacht de andere groep op ons. Na een karig ontbijt ( echt pover, hoor) vertrekken we. We starten rustig en zien een boer zijn koe melken. Even verderop lopen nog koeien en Sean en Dennis kunnen ze gewoon aaien. Plots horen we een soort geroep en na wat speurend rondkijken zien we een marmot. Even later zien we er nog meer. Terwijl we staan te kijken verschijnt er een ander dier ten tonele: een vos, echt waar! Het beestje ziet er op het eerste zicht maar magertjes uit en oud.

Hij/zij blijft ons op afstand volgen. Ondertussen wordt de klim steiler en zien we de bergpas boven ons liggen.

Tegen de middag zijn we boven en voelen we de wind schieten. We zoeken een luw plekje en  besluiten ons buikje te vullen. De bergvrienden spreken hun voorraad aan en halen hun zwart broodje en nog meer lekkers uit hun rugzak. Iedereen geniet van het zicht over de 2 valleien en dan komt onze vriend de vos er aan. Hij hoopt ook wat lekkers te krijgen maar daar wachten we mee tot iedereen klaar is met eten. De restjes zijn voor hem .

Na een uurtje maken we ons klaar voor de afdaling naar Rif. Bresciadega. Het ziet er steil uit en er liggen heel veel rotsblokken. Regina voelt zich onzeker na enkele uitschuivers en Luc helpt haar. Uiteindelijk stoppen we aan enkele vervallen stenen huisjes. Effe uitblazen na zo een zware afdaling.

Verder naar beneden komen we enkele grote mierenhopen tegen en dan staan we ineens aan enkele huisjes met een groot waterbassin. We vullen onze drinkbussen en plenzen water in het rond. Lekker fris, dat doet deugd. En dan zien we de andere groep, ze zijn ons tegemoet gekomen. Echt leuk, daar moeten we ene op drinken en ons verhaal doen.

Dag 6: 19/08/10: Rif. Locanda - Rif. Bresciadega

7.30 uur: opstaan, de jongens willen naar de misviering in het plaatselijke kerkje.  Maar, er is een misverstand!  Het papier op de kerkdeur was voor alle parochies, vandaag was een misviering beneden.  Eén van de jongeren was daar heel boos om.  Na vele gesprekken, kwam onze kleine bergvriend uiteindelijk toch naar het ontbijt.

Er is een zeer uitgebreide keuze: omelet, kaas, salami, gerookte ham.  Ze voorzien nog een lunchpakket voor ons.  Formidabele hut met twee fantastische wirten: Simone en Daniël.  Voor feestjes kan je hier ook terecht.  Beddegoed en handdoeken zijn ter beschikking.

Om 9.45 uur vertekken we naar Rif. Bresciadega.  We volgen een vrij breed, goed begaanbaar pad.  We moeten nog over een hangbrug.  Onderweg zien we nog een tijgerspin.  Af en toe heeft een kleine bergvriend het moeilijk.  Het is een hele opgave om hem tot aan de hut te "praten".  Om 12.15 uur zijn we er.  We eten onze picknick op.

De huttenwirt is een wat oudere norse man, die enkel Italiaans praat.  Ook zijn dochters, die hem helpen.  Pas als hij doorheeft dat wij de groep zijn die bij hem gereserveerd heeft, wordt hij vriendelijker.

Dan is het wachten op de andere groep.  Er wordt gelezen, geschreven, gekaart,... Benji probeert een bergrivier te verleggen: hij bouwt de ganse namiddag aan een dam in het ijskoude water.

Rond 15.30 uur vertrekken we naar Rif. Brasca, een hut die wat hoger ligt.  We maken ons klaar om te vertrekken.  De huttenwirt is ongerust, hij denkt dat we gebeld werden door de andere groep.  We stellen hem gerust.
We wandelen de andere groep tegemoet.  Na een half uurtje wandelen, zijn we aan Rif. Brasca.  Onze vrienden zijn er nog niet.  Als we er even staan, komen ze af: een blij weerzien.
We drinken hier nog iets en wisselen verhalen uit.
 

Dan gaan we samen terug naar Rif. Bresciadega. We verfrissen ons, we kaarten nog wat, spelen UNO, lezen wat, bouwen verder aan de dam,...

Avondeten: eerst een minestrone. Dan vlees, stoofvlees, polenta, sla, uitjes op zuur. Achteraf nog een stuk cake of taart met koffie of thee.  Lekker!

's Avonds zingen we, babbelen nog wat en maken een speciale foto aan de ronde tafel.  Plezante avond.
 

7.30 uur: opstaan en eten in 2 groepen achter elkaar onder in de rifugio. Vandaag is er niet veel keuze: beschuit en confituur.

Het weer is weer fantastisch!

We wandelen terug langs dezelfde weg als de tweede groep gekomen is.  Afdalen gaat vlotter.  Rond 11.00 uur zijn we aan Rif. Locanda in Codera.  We eten van het zwarte brood, dat Ludo gekocht heeft in de Broodzaak in Engsbergen.

Rond 13.30 uur zijn we aan de busjes.  We eten nog een pizza.

Daarna gaan we nog zwemmen in het Comomeer.  Brrr, dat is toch maar fris.  Na de frisse duik, rijden we terug naar het "Centro".  We mochten onze bagage op de kamer laten.  Vandaag slapen we hier nog een keer.

Om 19.30 uur: lekker eten.

's Avonds praten we nog na over het voorbije avontuur.

Mooi weer.

Vandaag geen wandelen meer.  We laden de busjes in en vertrekken naar Schloss Ortenberg.  We maken de rit naar huis in 2 keer.  Zo blijft ook het rijden nog wat "vakantie".
Rond de middag eten we boven op de Splugenpas ons lunchpakket op.

Rond 17.00 uur zijn we in de jeugdherberg.  We verdelen de kamers, douchen nog en gaan dan eten.  Ze hadden gevraagd om te helpen afwassen, maar we hadden geluk: de afwasser zag het wel zitten en deed de afwas alleen.

's Avonds genieten we van op het kasteel van de warme avond met een mooie zonsondergang.  We bedanken de jongeren voor de mooie week.

Voor mij de eerste nacht dat ik nog eens fatsoenlijk geslapen heb, dankzij het goede bed.

Vooraleer we afscheid nemen, gaan we samen nog een fritje eten in Paal.

Bij het afscheid rollen er hier en daar wat traantjes.
We sluiten een mooi avontuur af. We maken nog een afspraak voor een reünie.

Bedankt Jamie, Saskia, Regina, Mathias, Lorenzo, Benji, Dennis en Sean voor de mooie wandelweek!