Acta Diurna
A
C
T
A

Theater en Film

  


De Standaard, 29/10/2005
Auteur: DBJ

Gebruikten de Romeinen zakdoeken?

"Rome'' moest een accuraat beeld geven van de laatrepublikeinse periode. Dat mocht wat kosten.
Ongeveer 92 miljoen euro, dat was het budget voor twaalf afleveringen van vijftig minuten. Daarmee is Rome de duurste televisieserie ooit. De milde schenkers van dienst waren de Amerikaanse kabelzender HBO (de maker van onder andere The Sopranos , Six feet under , Carnivale en Sex and the city ) en de BBC, die ongeveer veertien miljoen euro betaalde.

Veel geld, maar ze hadden elke eurocent dan ook nodig om een historisch correct beeld te geven van de stad. De munten werden bijvoorbeeld door een Vaticaanse munter geslagen op de historisch correcte manier, met het hoofd van Caesar zoals we hem zien in de serie. De meer dan vierduizend kostuums werden in Tunesië, Marokko en India gemaakt op de Romeinse wijze. Hetzelfde geldt voor de Romeinse soldatenuitrustingen, die elk meer dan zestien kilo wegen. De twee hoofdacteurs volgden samen met een veertigtal figuranten een twee weken durende militaire opleiding waarmee ze Romeinse vechttechnieken leerden.

Fresco's

Maar het pronkstuk is het decor waarin Rome gedurende veertien maanden opgenomen werd. In de legendarische Cinecitta-studio's in Rome werd ,,de grootste televisieset ter wereld'' gebouwd, met meer dan twee hectare decors. Het nagebouwde Forum Romanum is ongeveer zestig procent van het echte. De kleinste details werden zo getrouw mogelijk nagebootst, tot de fresco's op de muren toe.

Daarin schuilt het grote verschil met andere, oudere Rome-verfilmingen. En dat was ook de bedoeling, zegt Jonathan Stamp, de historisch raadgever van Rome . ,,Rome werd altijd al gefilmd als een marmeren stad, kleurloos, wit en proper. Iedereen draagt er toga's die ogenschijnlijk net gestreken zijn. Nu krijg je een gecorrigeerd beeld.''

Dus zien we nu een levende stad, vuil en heel kleurrijk.

Maar dat was niet het moeilijkste, zegt Stamp. Ondanks zijn diploma klassieke studies dat hij aan de universiteit van Oxford behaalde, moest hij heel vaak het antwoord schuldig blijven op vragen over het dagelijkse leven. ,,Als je over het oude Rome leert, bestudeer je vooral de politieke en militaire geschiedenis. Over het sociale aspect kom je bijna niets te weten. Maar als je werkt voor een serie als Rome , word je daar al van bij de eerste pagina in het scenario mee geconfronteerd.''

Daarbij ging het bijna altijd over simpele dingen, dingen waar we nu niet meer bij stilstaan. ,,Hoe ga je om met slaven? Hoe begroeten vrouwen van gelijke stand elkaar? En mannen? Gebruikten de Romeinen zakdoeken? En zo ja, waar stopten ze die als ze geen zakken hadden? Voor die vraag heb ik drie van de meest vooraanstaande Rome-deskundigen ter wereld gebeld en niet een van hen wist het antwoord. Maar na veel zoeken vind je wel een referentie, ergens heel klein in een brief of gedicht, waaruit je dan een antwoord kan halen.''

Figuranten

Voor sommige kleine gebaren was het ook een voordeel dat de opnames in Rome gebeurden. ,,De locatie bood niet alleen het voordeel van het mooie licht en van de goede Italiaanse vaklui, de sfeer daar ter plaatse was ook heel belangrijk.''

,,De Engelse acteurs die naar Rome verhuisden, werden ondergedompeld in de Italiaanse cultuur, die volgens mij nog altijd grote continuïteit vertoont met de oude Romeinse cultuur. Bovendien konden ze spieken bij de Romeinse figuranten. Hun gedragingen, de manier waarop ze met elkaar omgingen... Sommige gebaren zijn nog echt oud-Romeins. Als we in Engeland of Amerika hadden opgenomen, hadden we die authenticiteit nooit kunnen bereiken.''

Toch wil Stamp zijn hand niet in het vuur steken voor de historische precisie van alles wat we in Rome zien. ,,Ik wil niet beweren dat alles correct is. Soms konden we niet anders dan gokken: er zijn duizenden dingen die we helemaal niet weten over die periode. Op de meeste kan je een antwoord vinden, maar niet op allemaal. En dan moet je naar best vermogen een oplossing voorstellen.''