Broodseinde en omgeving is de enige plaats waar, op de avond van 21 oktober 1914, de Duitsers de "Midden-West-Vlaamse hoogtelijn"  nog niet overschreden hebben. Dit zal pas  de dag nadien  gebeuren. Meteen veroveren ze  ook de achterliggende dorpskom van Zonnebeke op de Britten. Maar er is Franse versterking op komst. Op 24 oktober kunnen zij alvast de dorpskom van Zonnebeke  heroveren. De volgende dag  worden de Duitsers ook van de hoogte van Broodseinde verdreven. Op 27 oktober wordt zelfs slag geleverd in de Heulebeekvallei, nog twee kilometers verder westwaarts. Die vooruitgeschoven stellingen, het verst verwijderde punt van Ieper in de verdedigingsgordel rond die stad - de fameuze Ieperboog - zullen de Fransen kunnen behouden tot 12 november. Dan worden ze terug gedreven tot aan de weg Beselare-Passendale waarlangs dus Broodseinde ligt. Die weg zal ongeveer de frontlijn vormen in de daaropvolgende winter tot aan de tweede slag om Ieper.

Niet dat het dan rustig is aan het front. De vijandige linies liggen heel dicht bij elkaar. Op bepaalde momenten was er enkel de straatbreedte van de weg Beselare-Passendale tussen de Fransen westelijk, en de Duitsers oostelijk gelegen van die weg. Regelmatig zijn er wederzijdse aanvallen die soms wat beperkt resultaat opleveren maar globaal zullen de posities weinig veranderen.
Het gebruik van nieuwe wapens geraakt algemeen verbreid. Zo krijgt bijvoorbeeld het  77ste Franse regiment dat rond Broodseinde ligt hun eerste opleiding in het werpen van handgranaten op 12 december 1914. En het 9de Franse legerkorps dat rond Ieper opereert krijgt  op 2 februari 1915 14 mortieren geleverd al duurt het nog wel even voor men daar "efficiënt" kan mee omgaan. Daarmee wordt alleen een achterstand ingehaald want de Duitsers gebruikten de "Minenwerfer" al in de eerste helft van november 1914 rond Ieper en wierpen al van in het begin van de oorlog met handgranaten (zij het dat ze nog niet ruim voorhanden waren).
Op 26 februari 1915 ontploft een ondergrondse Duitse mijn net op een plaats waar de frontlinies de weg naar Beselare dwarst. Het resultaat is een krater* van 25 meter doorsnede en acht meter diep. Wee zij die daar net boven zaten maar (veel) militair resultaat levert dit blijkbaar niet op. 
Vanaf eind maart, begin april 1915 zullen de Fransen rond Ieper afgelost worden door Britten en Canadezen,  en  laten rond de 20.000 doden op het slagveld achter...

Geleidelijk nemen de Britten de posities van de Fransen weer over. Als op 22 april 1915 de tweede slag om Ieper met de chloorgasaanval in het noorden van de Ieperboog losbrand, zijn de geallieerde linies rond Broodseinde volledig bemand door Britten. Er wordt beslist die linies in te korten en op 4 mei trekken de Britten zich ettelijke kilometers terug tot aan de Frezenberg. Het zal exact twee jaar en vijf maanden duren voor er weer Britten verschijnen op Broodseinde. 

Op 4 oktober 1917, twee maanden na het begin van de derde slag bij Ieper veroveren de Britten opnieuw de West-Vlaamse heuvelrug in de omgeving van  Broodseinde. Het was hun meest glorieuze dag tijdens die derde slag. Na een aanvankelijk weinig succesvol begin op 31 juli 1917, zeker in de sector Zonnebeke, begon het vanaf 20 september te vlotten met absoluut hoogtepunt de aanval op die vierde oktober. Er was niet alleen volgens de toen geldende norm en verwachting behoorlijke terreinwinst: het Duits leger werd een ernstige klap toegebracht in die mate dat zij die dag beschouwden als voor hen de meest tragische dag uit de eerste wereldoorlog. In  tegenstelling tot gewoonlijk waren die ochtend de eerste Duitse linies zeer sterkt bezet. Meestal liet men maar een minimum aan manschappen in de eerste linies om zo het verschrikkelijk Britse barragevuur zoveel mogelijk te ontwijken. Eens de Britten dan achter dit barragevuur waren opgerukt en hun nieuwe stellingen aan het inrichten waren werden door de zogenaamde "eingreiftruppen" die zich op het moment van dat barragevuur meer achteraan bevonden, tegenaanvallen uitgevoerd die heel dikwijls succesvol waren. Die morgen  hadden de Duitsers zelf een grootscheepse aanval gepland.  (zie hiernaast).
Verder dan Broodseinde zullen de Britten, in die dagen Australische eenheden, niet meer geraken. Weliswaar ontruimen de Duitsers op 16 oktober volledig die Hoogte van Broodseinde  maar vanaf hun stellingen op de "Drogenbroodhoekhoogte" en de "Keiberg" (Flandern 2 stellung) hielden de Duitsers de tussenliggende "Heulebeekvallei" stevig onder schot waar alleen Britse patrouilles zich zullen in wagen. Bovendien werden de klimatologische omstandigheden slecht zodat het front hier niet meer zal bewegen tot de lente van 1918.