De strijd aan de Ieperboog is uiteraard een overwegend Brits-Duitse confrontatie geweest. Maar niet uitsluitend. Het zijn de Fransen geweest die de in oktober 1914 de Britten van een verpletterende nederlaag behoed hebben, al was het wel zo dat die Britten het tegen een overweldigende overmacht moesten opnemen. Later, tijdens de zogenaamde "vergeten winter" van 1914-15 hebben zowat de hele Ieperboog van de Britten overgenomen. Op een bepaald moment bedroeg de frontbreedte die door de Britten hielden niet meer dan 32 km terwijl dit voor de Fransen meer dan 500 km bedroeg. Daarin kwam van maart 1915 weer verandering in toen de Britten verse troepen en ook Canadezen rond Ieper  konden inzetten. Tijdens de chloorgasaanval van 22 april 1915 was die aflossing nog niet vervolledigd en waren het de Fransen die de volle laag kregen. In 1917 leverden de Fransen een alhoewel bescheiden bijdrage in de derde slag bij Ieper . Toen met het Duitse lenteoffensief ,in 1918 de Britse linies andermaal op kraken stonden, waren het de Fransen die aan de Scherpenberg (Loker) de Duitse opmars stopte... In het Bevrijdingsoffensief  leverden ook zij hun bijdrage waarvan ondermeer het militaire begraafplaats van Machelen aan de Leie een stille getuigenis is.

De "poilu" had iets van een cowboy: slonzig maar meestal moedig

Vanaf eind november 1914 en de volgende wintermaanden houden de Fransen in België een front van de "Drie Grachten" tot Wijtschate. Einde maart, begin April 1915 zullen Britten en Canadezen het grootste deel van het Ieperfront weer overnemen terwijl de Belgen de linies gaan bemannen van de "Drie Grachten" tot bij Steenstraete (ongeveer 4 km). Intussen hadden de Fransen al veel harde noten gekraakt.
Maar hun eerste bijdrage aan het Belgische front was nog offensief gericht toen ze vanuit de omgeving van Roeselare eventjes wilden oprukken naar Gent. Het op tonele verschijnen van het nieuw opgerichte vierde Duitse leger dwong hen van tactiek te veranderen. Als snel bleek dat de Britten niet opgewassen zouden zijn tegen de massaal oprukkende Duitsers. De eerste Franse versterkingen namen Zonnebeke-dorp terug op de Duitsers, rukten de heuvelrug van Broodseinde over en nestelden zich in de Heulebeekvallei. De Ieperboog, hoewel overal elders meer en meer ingedrukt, was in die omgeving weer ruimer geworden. Bij Bikschote zou weldra een Frans-Duitse strijd ontbranden die tot de hardnekkigste behoorde van wat ooit rond Ieper geleverd werd. Toen de Britse verdediging net ten zuiden van Ieper het bijna begaf, werden inderhaast Fransen aangevoerd. Een hele tijd vochten, met de moed der wanhoop, Britten en Fransen naast en door elkaar, een verwarrende strijd waaraan ze net niet en onder gingen. Vooral hun kleine maar venijnige "soixante-quinze" kanonnen zouden, zo wordt beweerd, op cruciale momenten het front voor instorting behoed hebben.

1915 was minder roemrijk. De Franse legerleiding had in de loop van de maand april allerlei signalen dat een gasaanval zat aan te komen, gewoon genegeerd. Eens het zover was waren de gevolgen catastrofaal: de "poilu" op het terrein was er helemaal niet op voorbereid en zo hij er nog toe in staat was, sloeg hij radeloos op de vlucht. Het was aan de Duitse opperste legerleiding te danken dat dit geen vergaande militaire gevolgen had aangezien die Duitse opperste legerleiding die gasaanval louter als een experiment zag en niet hèt middel om een doorbraak te forceren waardoor er niet voldoende divisies klaar stonden om zich in de ontstane opening van de geallieerde linies te gooien.
Minstens een even grote tekortkoming was het feit dat de franse linies nauwelijks in de diepte uitgewerkt waren. Een "poilu" was "klaargestoomd" om aan te vallen, niet om te verdedigen en dit liet zich nu voelen. Gelukkig dat op de ene flank (bij Steenstrate) een Belgische elitekorps (grenadiers en karabiniers) was gelegen die wel in de weinige tijd waarin ze die linies van de Fransen had overgenomen, voorzieningen hadden getroffen waarbij ze vanuit uitstekende posities de doorgebroken Duitsers vanuit de flank konden belagen.
Op een andere flank (bij Sint Juliaan) lagen kersvers in de strijd geworpen Canadezen, die weliswaar minder getroffen waren door het gas en wel militair blijven functioneren wat de catastrofale gevolgen voor de geallieerden van deze gasaanval enigszins kon indijken.
April 1915 werd een zwarte, een inktzwarte bladzijde in de Franse militaire geschiedenis.  

Maréchal Foch die op het einde van de oorlog opperbevelhebber werd van alle geallieerde troepen

In 1917 was er een bescheiden de bijdrage van de Fransen aan de derde slag van Ieper. In de omgeving van Bikschote, dus op de linkervleugel van de Britten voerden ze een flankerende beweging uit met twee divisies. Aanvankelijk konden zij zelfs het meeste terrein winnen ook al omdat de Duitsers hun eerste linie preventief ontruimd hadden. De eerste dag van het offensief op 31 juli, werden de ruïnes van Bikschote heroverd, een plek waarvoor de Fransen in 1914 heroïsche gevechten hadden geleverd. Op 16 augustus bij een hernieuwde en gecoördineerde aanval met de Britten zullen ze één tot meerdere kilometers oprukken tot de Sint Jansbeek en de Drie Grachten. Op 9 oktober wordt de gehuchten Mangelare en Veldhoek veroverd en wordt  op bepaalde plaatsen de rand van het Houthulstbos bereikt. Op 26 oktober nemen de Fransen Merkem in en zullen nog oprukken tot de westkant van het Houthulstbos wat leidt tot een ontruiming door de Duitsers van een vrij omvangrijk gebied waardoor Belgische troepen ongehinderd de IJzer kunnen oversteken om een deel van de nieuwe stellingen bezetten. Later zullen de Fransen teruggetrokken worden en zullen die Belgen op 11 november hun posities volledig overnemen. Voor hen betekende dit hun relatief goed uitgebouwde en veilige stellingen achter de inundaties opgeven en zich nestelen in obusputten en tussen allerlei obstakels waarbij de weg naar de eerste linies met linten moest afgebakend worden en niet zelden een verdwaalde piot bij de Duitsers terecht kwam (maar ook een verdwaalde fritz bij de Belgen).
1917 was de periode van de grote muiterijen in het Franse leger en meer dan hun "plicht" deden de Fransen niet, die werd meer beschouwd als "dienst voor wederdienst" aan de Britten zonder veel enthousiasme. Niettemin kweten de Fransen zich behoorlijk van deze taak maar een doorgedreven stormaanval op die fameuze vestiging van het Houthulstbos was niet aan de orde.   

Een van 1,5 miljoen sneuvelende Fransen.