Per locatie of gemeente hebben we de gebeurtenissen op een rij gezet: voor alle duidelijkheid hoe dramatisch het ook was voor wie het moest ondergaan of aanschouwen werd heel dikwijls door tussenkomst van nuchter(denkende) officieren werd nog erger voorkomen. Doordat de legerleiding uitvoerig voor zogenaamde "franc-tireurs" had gewaarschuwd bleek dat op het terrein telkens weer naar boven te komen bij de rekruten tijdens hun eerste vuurdoop omwille van soms een heel groteske aanleiding (zie vooral Staden).  Ze gebeurden ook meestal tijdens of vlak na verliezen bij de Duitsers, die niet altijd visueel contact hadden met de vijand maar wel met achter gebleven burgers. Maar voor wie er het slachtoffer van werd, of voor de nabestaanden maakt dit natuurlijk niet zoveel uit.

Dat de oorlog voor die 19oktober een bijwijlen burleske bedoening was lezen we (hieronder samengevat) in "Van Roeselare tot Langemark" Baccarne-Steen:

"Ronds 16 u komt een landbouwer uit Afsnee (bij Gent) aangereden met kar en paard volgeladen met ransels van Duitse soldaten. Het was de uitrusting van zo'n 150 soldaten die spoedig volgen. Ze staken piekfijn in de nieuwe kleren en uitrusting dat het leer nog piepte...
In de kloosterstraat riep Constant Castelein, die onder invloed was, drie Duitsers binnen in de "Grote Pinte" om ze zowaar op zo'n pint te trakteren. De waardin Pharailde Blomme gloeide van kolere maar ze moest tappen. De Duitsers aanvaarden met groot genoegen deze onverwachte uitnodiging"

's Anderdaags werden in Kachtem 5 mannen doorgeschoten omdat de Duitsers vermoedden dat ze vanuit een chichoreiast op hen hadden geschoten.Twee slachtoffers die niet onmiddellijk dood waren werden met bajonetten afgemaakt, een derde werd in het hoofd gekloofd.

Bijzonder zwaar getroffen werd ook Esen, het "laatste dorp voor" Diksmuide dat tijdens het beleg van die stad (20 oktober tot 11 november) volop in de vuurlinie lag. Men had voordien al Duitsers in het dorp gehad maar toen waren er geen wandaden gepleegd. Reeds rond half september had een grote groep Ulanen (verkenners) in het dorp gebivakkeerd en waren er toen door Belgische troepen verjaagd. Daarbij waren twee Duitse slachtoffers gevallen en zes Belgische naast een aantal gewonden maar de burgerbevolking werd ongemoeid gelaten. Op 16 oktober woedde in het dorp een hardnekkig gevecht tussen Duitse troepen die deelgenomen hadden aan het beleg van Antwerpen en Franse marinesoldaten maar de achtergebleven burgerbevolking ontsnapte aan het ergste. Toen kwam het nieuw gevormde vierde Duitse leger zonder gevechtservaring en werd door hen een slachting aangericht.
Het precies aantal burgerslachtoffers die door de Duitsers koelbloedig werd afgemaakt is zelfs na grondig onderzoek niet met zekerheid te zeggen. Een aantal werd door de Duitsers meegenomen zonder dat er ooit nog iets over vernomen werd en van anderen is door de verwarring die toen onvermijdelijk heerste niet meer mogelijk met zekerheid te zeggen wat met hen gebeurd is. Een aantal worden neergeschoten nadat ze uit een schuilkelder werden gehaald. Vluchtende mensen, gezeten op een door paarden getrokken kar worden neer gemaaid: resultaat elf doden waaronder vrouwen en kinderen. Ook zij zouden "geschossen haben"; wel een uniek feit althans voor de frontstreek want elders waren de bewust neergeschoten burgers allemaal mannen. Vier boeren overleven het evenmin nadat ze van een Duitse officier  toestemming hadden gekregen om een loslopende paarden te vangen maar door andere Duitsers tegen de muur gezet werden en geexecuteerd. Nog iemand anders moest zijn eigen graf delven en werd vervolgens neergeschoten...Het totaal aantal burgerslachtoffers bedroeg (toevallig of doelbewust omgebracht) bedroeg meer dan veertig.

In andere gemeenten vallen er nog doden door oorlogsgeweld en worden nog mensen koelbloedig doodgeschoten. Waar de Britten stellingen hebben ingenomen werden de mensen aangeraden te vluchten "tot het over was, hoogstens enkele dagen". Deze "goede raad" werd grotendeels opgevolgd maar niet iedereen (kon) vluchten. Te oud of te ziek of teveel gehecht aan have en goed. Een aantal  mensen heeft dat niet overleefd, op andere plaatsen werd haast iedereen wonderbaarlijk gespaard...
Waar strijd geleverd werd was het natuurlijk het gevaarlijkst. Zo executeerden de Duitsers, nadat ze verslagen werden rond de Catsberg, twee inwoners van Zonnebeke in Steenwerck, net over de Franse grens. Hun aanwezigheid als Belg op Franse bodem was al voldoende om hen om te brengen.  Maar een voor de bevolking gelukkig toeval kon ook veel onheil voorkomen. In Geluwe en Passendale konden de Duitsers milder gestemd omdat men Duitse gekwetsten verzorgde. Dat waren verkenners (Ulanen) die enkel dagen voordien op Britse patrouilles waren gebotst. Toch werd in Passendale een kind doodgeschoten in onduidelijk gebleven omstandigheden.Op een andere plaats werd een boerenechtpaar en twee andere personen  afgemaakt. De aanleiding is niet bekend. Enkele straten verder werd een man met geweerkolven doorgeslagen. In Geluwe op de wijk "Ter hand"  werd een man zomaar door een dolgedraaide Duitser gedood. Op de wijk de Koekuit (Moorslede) werd een jongeman gedood omdat Duitsers door hun verrekijkers hadden gezien dat hij een paar uur voordien met Britse cavaleristen had staan praten en in Moorslede dorp werd een man gedood omdat hij over iets zijn ongenoegen had geuit. In de dorpskom van Westrozebeke en Poelkapelle gaan de Duitsers uiterst ruw te werk maar van regelrechte executies is niets bekend. In Poelkapelle zullen weliswaar door beschietingen nog veel burgers omkomen waarvan een aantal in niet opgehelderde omstandigheden. In Beselare werden twee mensen vermoord. Daarbij een  man die was opgebracht, verdacht van spionage. Toen hij in paniek  (schijnbaar) op de vlucht wou slaan werd hij doodgeschoten. Voor een tweede persoon was het voldoende om terechtgesteld te worden omdat hij werd aangetroffen verborgen onder bussels hout. Anderen moesten een schijnterechtstelling ondergaan.   Wat de Duitsers bezielde om een andere zeventig jarige vrouw van spionage te beschuldigen en naar een kamp in Duitsland te sturen is onopgehelderd gebleven. Trouwens: de vrouw was al overleden voor ze het kamp bereikte. Op de wijk "Broodseinde" (Zonnebeke) werden na dagen felle strijd vier burgers in de ruïnes aangetroffen. Twee van de vier zouden het overleven, de twee anderen werden afgemaakt. In Beveren (Roeselare) werd een man met zijn negenjarig dochtertje uit een kelder gehaald. Het kind werd te jong bevonden om te sterven, de man werd doodgeschoten. Burgers uit Geluwe die opgevorderd waren door de Duitsers om gesneuvelden te begraven, troffen ook de lijken aan van vier omgekomen burgers uit Kruiseike (Wervik). Hoe ze aan hun einde gekomen waren was niet duidelijk. Een oudere man daarentegen wordt door de Britten in een leeggemaakte beerput gevonden en voor een spion aanzien. Hij wordt zodanig mishandeld dat hij sterft.
In Gits worden drie mannen door de Duitsers vermoord, twee omdat ze zich verborgen hadden en een omdat hij op de vlucht sloeg. Tien anderen zullen met de Duitsers mee moeten als levend schild waarvan er uiteindelijk negen zullen omgebracht worden (zie ook Staden). In het nabije Hooglede moet een boer een eind mee met een colonne Duitsers en wordt dan neergekogeld. Die Duitsers waren net voordien hevig bestookt geweest met artillerievuur en van rond de hoeve hadden Franse kannonen gestaan. Aan de rand van het Houthulstbos worden drie mannen geexecuteerd omdat de Duitsers kogelhulzen rond hun huis aantreffen. Naar het argument dat daar natuurlijk veel werd gejaagd  werd niet geluisterd. Verder westwaarts in het gehucht Langewade (waar in 1918 de aanval van de Duitsers tijdens de slag om Merkem zal gestopt worden) worden op 24 oktober twee burgers lukraak geexecuteerd. Tijdens de inname van Diksmuide word een van de weinig achtergebleven burgers, een oude man die enkele lege hulzen in zijn zak had zitten, daardoor als een franc-tireur aanzien en doodgeschoten. Die lege hulzen die een verzamelobject waren heeft overigens meer mensen het leven gekost.
Dit alles was het "werk" van het nieuw(her)gevormde vierde Duitse leger dat hoofdzakelijk uit rekruten bestond. Van het zesde leger, dat van over de Franse grens kwam en deelnam aan de eerste slag om Ieper bezuiden de Meenseweg (Ieper-Menen) en reeds in Lotharingen zwaar strijd had geleverd, is nauwelijks van wreedheden beschuldigd. Ook eenheden van het eerste Duitse leger die na de strijd rond Antwerpen, het Belgisch leger hadden achtervolgd richting kust, zijn in tegenstelling tot wat zich in augustus,de eerste oorlogsmaand, had afgespeeld, vrij correct gebleven tegenover de burgerbevolking.