|
Hoe het precies verlopen was, is vervaagd met de tijd en nu niet meer te
achterhalen. Zij die het precies geweten hebben zijn uit het leven verdwenen
of hun geheugen is onbetrouwbaar geworden. Hoe dan ook, op die cruciale
dagen in oktober 1914, misschien wel uren, was mijn oudste oom, toen zeven
jaar, onderweg met een familielid en kwam zo aan de andere kant van de frontlijn.
Dit was dan de geallieerde kant. Mijn grootouders woonden toen in Moorslede
(koekuit) en zouden toen vier jaar gescheiden zijn van hun
oudste kind, dat wellicht na veel zwerven terecht was gekomen in Dax,
Zuid-Frankrijk. Voor mensen uit die tijd die nauwelijks reisden was dit een
enorme afstand. Wanneer ze vernomen hebben dat hun oudste zoontje daar was
is onduidelijk maar er zullen ongetwijfeld vele angstige maanden, zoniet
jaren overheen gegaan zijn ...
|
|
Uiteindelijk kwam mijn oudste oom in 1919 gezond en wel uit Frankrijk terug.
Achter de Duitse linies was intussen het leven hard geweest. Met de derde
slag bij Ieper (tweede helft 1917) werden de nog bewoonde dorpen net achter
het front ontruimd. Mijn familie, incluis mijn moeder: drie jaar, werden
verder naar het achterland geëvacueerd. Ze vonden onderdak voor de rest van
oorlog in Galmaarden , bij Geraarsbergen. In 1918 brak de Spaanse griep
uit. Een van de broertjes van mijn moeder zou deze epidemie niet
overleven...
|
|
Dit is geen spectaculair verhaal. Onopvallend tussen de vele andere min of
meer identieke oorlogsverhalen van zoveel andere naamloze mensen. Maar een
verhaal van veel persoonlijk ellende en verdriet. Het heeft veelal de mensen
tot in de volgende generaties getekend als achterdochtig en teruggetrokken
tegenover deze wereld die blij waren te kunnen overleven en toen het wat
beter begon te gaan overdreven spaarzaam bleven tegen dat "het nog een keer ging
verslechteren"....
|
|
