|
Blues of first Fall
met majestueuze avondschildering
treedt gestaag het diep' getijde in,
't gedacht aan licht en gloed opsparen
en dan 't vallen van m'n blaren
22/09/2009
BERG
zon, en ijs, en nevel
vrijheid, vreugd en knevel
maanzucht in het merg
ik sla en ik streel, zie
mijn lief, ik ben een berg
18-19/03/2010
waar mensen onverlegen van zeden
in tijden van vrede en voorspoed belijden
hoe met eindloos kleine tastbaarheden
eendere dagen te schragen, en meer:
die vooral met muren omgeven
wijl wij de kern der dingen vervingen,
ontwijken, bij etiketteerbaar zweren
langsheen langzaam eerbaar scheren
en onbezonnen de band in springen
alsmaar langs de grote poort
waan van het moment onthalen
afwijzing laten sluipen ongehoord
voor wat afwijkt van de eigen soort
slaafs door pillen poeders lijnen,
met blinkend gemak het diepere verbloemen
de ruimte van de ziel zo doen verdwijnen
en op de voorgebroken golven deinen
of men zou z’n zinnen verwijd kunnen gebruiken
voor liedren die naar nieuwe regen ruiken
en kleuren die als and’re wegen geuren,
uit kruiden dorstig eigen recepten puren
bewust zichzelf de schreef over sturen
waar voetafdrukken waarlijk blijven duren
Januari 2010.
[ Inzending van Wim Durang
voor de 1e gemeentelijke Gedichtenwedstrijd, thema "Over de grens", n.a.v. Gedichtendag]
De wereld verwerd een dorp
Met vreeslijk ongelijk versneden comfort
Wie hééft, en er niets wezenlijks mee bedreef
Heeft geen eer te bewaren voor wie na ons volgt
Negeren is geen menselijke vorm van leven
Gedichtendag,
januari 2010.
Zomergeklater
al met de zon ontluikt all'
wulpsigheid en
groeit en bloeit het jonge wild
langsheen
de straat, thans spreekt het al een
taal dat
straalt en glanst van leest en vleze,
het
deze welk zich oorverdovend boort tot
in
mijn borst en lager, het geklater, o,
laat 't mij zo 't, al lenigende, laven
mijner dorst!
23/06/2010
Ont-Hulde
zoete witte poeders zijn gestrooid
op takken
twijgen allerhande
wonderlijk zo alom te lande
zoals ze
zacht en fijn aflijnen
de tovertekening rondom,
die
vormenglorie glanzend vergulde,
waarvoor de haast al met
zijn waas
bevlekt ons oog verhulde
17/12/2010
in de nacht...
en als het licht met een dag
de
deur dichttrekt,
de achtergrond verstomt
de cadans langzamer gaat
slaan
dan vinden alle zielen verademing
en deinen op zeeën van
veilige vrede
alleen voor jou dan geen ene rust
gegund
dan gelijkt je oogluiken sluiten de hel openstellen
want in
de diepe donkere leegte komen
waanbeelden onafwendbaar
spoken
somberheden, kwelgeesten van dubio knagen
aan elke zekerheid
die je nog koesterde
uit het duister draven scenario’s
dreigend aan
en onafgebroken beproevingen wekken ijzing,
rode
spatten, gruwel, zweet en hijgen,
in de luwte valt jou ‘t geraas ten
deel van
geschreeuw, onverwerkte pijn, onaflatend afwijzen,
in het
late uur staat jouw omen voor benauwing
en niemand niemand voelt wat jij weer
doorstaat
maar als je zelfs jezelf niet meer kan vertrouwen
gezegend
wie vrij van gevaar ter bedstee gaat
voor enkelen is ’t noodlot thans
pandora’s doos
in de nacht zijn we alleen en broos
[ Inzending van Wim Durang
voor de 2de gemeentelijke Gedichtenwedstrijd, thema "Nacht", n.a.v. Gedichtendag]
Januari 2011
|