het zwemmen verleren
om in je ogen te verdrinken

ik ben een broek vol dromen

wortels die hun aarde aanvaarden

geen schoonheid is vergeefs

en toch gedoemd om voortdurend mijn bloed te verweren    

    ALS DE VORST MOOIER RIJMT DAN JIJ ?

maar kon je van dorst niet doodgaan?

wie komt in mijn tederheid zwemmen

wie zond mij een zoen op vleugeltjes ?

als de winter bevrijdend de hele wereld open waait ?

maar
de
bomen
blijven
wenen

de waarheid zit naakt op het toilet

	en de wind die blarend verholen vragen zamelt
till you speak me flowers again
Laat mijn stilte zijn	a d e m

for you I rain on the windows to my soul

want in weerloosheid is het wonder groot