DE NATIONALE PRIJSKAMPEN VAN VROEGER

De nationale prijskampen van vroeger gingen aanvankelijk door in de Cinquantenaire te Brussel en sinds kort vóór de tweede wereldoorlog in de Heizelpaleizen. Tot in de jaren zestig werden zij in de zomer, in de maand juni, georganiseerd.
Het waren echte nationale feestdagen en buitengewoon populair. Speciale treinen vanuit alle hoeken van België brachten de paarden en hun eigenaars naar het station van Etterbeek. Vervolgens trok de impressionante tocht via de Tervuren- en de Renaissancelaan richting Cinquantenaire, onder het helse lawaai van duizenden beslagen hoeven, nerveus gehinnik, luid geroep en zweepslagen.
Gedurende de manifestatie werden alle paarden ondergebracht in de boxen van een opgetrokken tentenstal. Ze werden er opgepast door stalknechten die ernaast sliepen op wat stro. Af en toe werd er een schutsel verbrijzeld door een hoefslag, soms trok een paard zich los en zette de hele boel in rep en roer, maar dankzij een snelle tussenkomst van de knechten werd de rust snel hersteld.

De selectieproeven spreidden zich over drie dagen. Op zondag had de schitterende apotheose plaats.
's Morgens begonnen de verschillende kampioenschappen. Uiteraard was deze van de hengsten de meest spectaculaire.

Alle kandidaten, geëscorteerd door eigenaar, draver en volgers, alle in 't wit gekleed en gewapend met lange zwepen, maakten hun entree in grote stijl. De gespierde maar edele hengsten, trots en arrogant, werden eerst in 't midden van de piste opgesteld, terwijl de leden van de jury, met hun moeilijke en ondankbare taak, een eerste indruk kregen van de verschillende kanshebbers.
Vervolgens werd elke deelnemer gepresenteerd op stand, in stap en in draf. De draf werd steeds geanimeerd met de tonen van militaire marsen door de fanfares van de Rijkswacht. Wanneer, na een lange deliberatie in een geladen sfeer met stijgende spanning, de voorzitter met een fikse armbeweging de kampioen aanwees, barstte het applaus los, soms ook gejouw door ontgoochelde supporters.
Terwijl de grote sires, nerveus door het geschreeuw in de tribunes, al dansend de arena verlieten, draafde de nieuwe kampioen majestueus met kracht en élan door de gouden zandpiste. Een mooi schouwspel met een schitterende hengst, een machtig atleet met een energieke en ritmische draf, die een prachtige demonstratie tentoon spreidde van zijn edelheid en schoonheid voor het oog van heel paardenminnend België.
Daarna was het de beurt aan de loten van vier merries. Prachtige vierspannen, samengesteld uit gelijkende merries, identiek getuigd en getoiletteerd om de homogene indruk te versterken, werden voorgesteld in stap en draf, gevolgd door hun veulens.
Tijdens de namiddag in aanwezigheid van Z.M. de Koning en voor een immens publiek, was er het slotdefilé en de prijsuitreiking met alle geprimeerde paarden. Het hoogtepunt van de show was de voorstelling van de loten van zestien en tweeëndertig merries en een lot van twintig ardense merries van één eigenaar! De grond daverde onder dit hoefgeweld, in toom gehouden door een groep dravers, op het ritme van trompetgeschal en een spetterende ovatie van de toeschouwers.
De kampioenhengsten waren in die tijd, zelfs bij de stedelingen, even beroemd als de filmsterren en zangers van tegenwoordig. Niet enkel de landbouwpers maar ook de grote nationale kranten publiceerden reportages en foto's van de geprimeerde paarden.

Tekst: Pierre Wolfs en Lutgarde De Greeff ~ Copyright 2000