De prachtige ruïnes van het Fort de Buoux liggen boven op een hoge uitloper van de Luberon, boven de diepe ravijnen van de Aiguebrun (rivier).

Juist voorbij de "Colonie de Vacances" langs de kleine D113, zijn enkele parkeerplaatsen.

Van hier is het nog 15 min. wandelen tot het begin van het fort.

Tijdens de wandeling naar het fort, kom je voorbij de grootste "baume" in de Luberon (een natuurlijke grot onder overhangende rotsen). De mens is hier, en in andere grotten in de omgeving, sinds de prehistorie aanwezig.

Eens voorbij de grot zie je, op de rotsheuvel, een ronde toren, de wachttoren van het laagste deel van de citadel.

Het smalle wandelpad loopt door de prachtige voortuin van het huis van de bewaker. Hier zijn folders in verschillende talen te verkrijgen, die je wegwijs maken tijdens het bezoek aan het fort.

Het pad loopt naar boven via treden, uitgekapt in de rotsen. Je komt langs ruïnes van verdedigingswerken en woningen.

Op de top vind je overwelfde waterbekkens, loopgraven en andere resten van bewoning, zowel uitgehakt in de rotsen als opgetrokken uit bewerkte stenen.

Het uitzicht over de diepe valleien is adembenemend.

De wandeling gaat verder tussen de ruïnes van een primitief dorp en de recentere ruïne van een kerk uit de 13e eeuw.

Het geheel was ooit omwald door verschillende vestingmuren. Achter de kerk liggen nog meer ruïnes van oude woningen, en enkele graansilo's, uitgekapt in de rotsbodem van de heuvel.

Dan bereik je de eigenlijke vesting. Diepe geulen en dikke muren met schietgaten overspannen de hele breedte van de heuvel. Zij vormen de voorzijde van de vesting. Hierachter volgen nog eens twee identieke geulen en muren. Achter deze laatste ligt een vestinghuis uit de 13e eeuw.

Nog verder omhoog, waar de heuvel zeer smal wordt, ligt het laatste verdedigingswerk: een diepe sloot en een zeer dikke muur, met een ingang, eens van een ophaalbrug voorzien. De donjon op de top van de heuvel was ooit Gallo-Romeins, maar er zijn ook resten van een Keltisch-Ligurgische vesting gevonden.

Het uitzicht over de omgeving is hier nog prachtiger dan op de lager gelegen delen.

Je kan langs dezelfde weg terug afdalen, maar in de buurt van de graansilo's kan je ook de geheime trap nemen. Deze werd tijdens belegeringen gebruikt om het fort te bevoorraden. Hij is zeer steil, uitgehakt in de rotsen, onregelmatig van treden en over het grootste deel niet voorzien van een afscherming. Hij is ten zeerste af te raden aan ouderen en kinderen.