Blinde Muren | Yellow Submarine | Emilio Lopez-Menchero

Inhuldiging 23.06.2006 | Brugschool | Trekweg 1 Mariakerke

soms voel ik mij alsof ik helemaal alleen ben

soms voel ik alsof mijn enigste vriend de stad is waar ik in leef

 

ik rij door de straten van mijn stad

ik wandel langs de huizen die ik ken

laat me omringen door het troosteloos gevoel

zorgeloos en leeg maar vol leugens

 

ik wil me nooit zo voelen zoals ik deed die dag

neem me naar een plaats waar ik kan van houden

 

het is moeilijk om te geloven dat hier niemand is

het is moeilijk om te geloven dat ik alleen ben

‘t enige wat ik weet is dat deze stad van mij houdt

eenzaam als ik ben huilen we samen

 

onder de brug aan de rand van de stad dat is waar ik mijn hart verloor

onder de brug aan de rand van de stad kreeg ik niet genoeg

onder de brug aan de rand van de stad vergat ik al mijn liefde

onder de brug aan de rand van de stad gaf ik mijn leven

Telkens ik dit nummer hoor van de Red Hot Chili Peppers, denk ik: deze tekst gaat over dit soort brug, aan de rand van de stad: een troosteloos verhaal.

 

Het beschrijft perfect het gevoel dat we hadden toen we op de oproep van de “Blinde Muren” inschreven. Deze plek is leeg: sommigen onder ons konden alleen maar deze pejoratieve termen bedenken toen Anke ons in de eerste vergaderingen vroeg naar het gevoel dat we hadden bij de muur hier.

 

Onder de brug was een stukje niemandsland, zeer negatief geladen kwa sfeerbeelden die opkwamen: ER ONDER, ER TUSSEN, ER NAAST: donker onder de baan, naast het water, tussen de wijken, naast de school, …

 

Maar het werd stillaan ook iets meer: een poort naar de stad, bescherming tegen de regen, een knooppunt van kennis, misschien wel een symbool van een overgangsritueel voor onze kinderen. Hier start hun zicht op de stad, hun blik op de wereld, van waar   we   ze komen oppikken om veilig naar huis te brengen tot het kijken naar de flitsende affiches van waar ze straks de weekends heen kunnen gaan.

 

Zo was het traject gestart op zoek naar een soort kunst, een kunstenaar en een kunstwerk.

 

Kunst lost niets op! zei Joost, verwacht geen mirakel. Misschien zijn de vragen inderdaad belangrijker dan het eventuele antwoord erop.

Eén van de vele voorbeelden van kunst was ook iets op een brug namelijk een neon met de vraag WE'RE ARE YOU GOING? en aan de andere kant   WE'RE HAVE YOU BEEN?

We moeten die lelijkheid niet opsmukken of wegmoffelen maar aanvullen of vervolledigen met iets. Enerzijds met respect voor wat er was, de wachtplaats, de interessante wand voor de afficheplakkers, anderzijds ook de verzuchting naar iets nieuws: een artistieke worp, een statement; …

 

We dachten aan licht, felle kleuren, verwijzingen, grote verbindingsassen, geen wand meer met een schilderij maar een ruimte, een plek een plaats voor ontmoeting, maar ook spanning en conflicten tussen voorbijrazen en wachten, tussen voetballers en boekenlezers, tussen nieuwsgierigheid en mijmering, tussen dromen naar iets anders en even blijven stilstaan bij de dingen.

 

Joost en Beatrice toonden ons enkele recente kunstwerken in de openbare ruimte, een spoedcurususje ‘monderne kunst' met als bedoeling een kunstenaar vinden die hier in deze omgeving iets waardevols kon doen.

 

We kwamen bij Emilio terecht, door zijn soms subtiele benadering van de verwondering, wie herinnert zich de Tarzankreet niet die tijdens ‘Over the Edges' doorheen het stadscentrum weergalmde. We zagen ook beschilderde vrachtwagens van hem, vreemde beglaasde passerelles tussen gebouwen, zijn recente gigantische megafoon aan ‘t Zuid in Brussel, …

 

Het werd even onder gaan in de omgeving en tergelijkertijd gaan plannen wat we kunnen doen. Surfen onder de brug en genieten van de affiches.

 

Een “Yellow Submarine” is zelfs een beetje wat een oudervereniging kan zijn, stil op de bodem liggen wachten terwijl er vanalles boven aan het bewegen is, geruisloos op de uitkijk tot wanneer er wat bijstand nodig is, hulp om uit te rukken: we gaan dit dan ook zeker als symbool en uitgangspunt meenemen in de verdere werking op onze school.

 

Maar het is ook meer: Het is een steentje dat in het water geworpen is en het maakt kringen, kringen die alsmaar groter worden. Deze plaats mag gerust wat verder uitdeinen en buren, nieuwe mensen en voorbijgangers aanspreken.

 

Wij hebben het van Emilio gekregen maar het is niet van ons alleen: we willen het bij deze aan jullie en aan de ganse buurt geven.

 

Deze plek is omgetoverd van een droevige stadsbalade naar een fleurige meezinger. De “Yellow Submarine” is niet meer alleen van The Beatles maar vanaf nu ook van DE BRUG.

 

Nu hebben we het GEEL van de boot, het BLAUW van pijl: we missen alleen nog wat ROOD, de passie van het zuiden, een beetje Barcelona in de Trekweg, het gevoel om even in een RODE chili peper te bijten!

 

Dankuwel aan Emilio en Alsjeblief aan jullie allemaal!

 

Bart Vermandere, 23 juni 2006