Liesbet's verhaal
21.05.07
Naam: Liesbet Van Bever
Leeftijd: 22
Woonplaats: Sterrebeek
Studente Journalistiek
De eerste aanval
"In oktober 2005 had ik mijn eerste gekende aanval. Gekend, omdat ik enkel 's nachts, tijdens mijn slaap dus, aanvallen krijg. Mijn vriend Jo sliep naast me en merkte dat ik lag te schokken. Hij wist meteen dat het epilepsie was. Hij haalde mijn ouders uit bed en belde de ambulance. In het ziekenhuis deden ze nog enkele onderzoeken, om uit te sluiten dat het iets erger is, zoals een tumor of een hersenvliesontsteking. Achteraf besefte ik dat ik dit al eerder meegemaakt had. Omdat ik toen alleen sliep, dacht ik dat het nachtmerries waren. Ik word dan vlak voor de aanval wakker, volledig verkrampt. Het voelt alsof m'n rechterhand volledig de andere kant op gedraaid was. Een vreemd, angstaanjagend gevoel. Ik probeer te schreeuwen, maar het lukt niet. Ik heb geen enkele controle over mijn lichaam. Dan verlies ik het bewustzijn. Pas later word ik wakker, maar dan duurt het nog een tijdje tot ik volledig hersteld ben."
"Ik voel me achteraf ongelooflijk moe, alsof ik een marathon gelopen heb. Ook bijt ik op m'n tong tijdens zo'n aanval, wat achteraf enorm pijnlijk is. Gelukkig 'val' ik nooit, omdat ik altijd veilig in m'n bed lig."
"Na die eerste gekende aanval heb ik nog drie à vier grote aanvallen gehad, telkens 's nachts. Ik ben nu 9 maanden aanvalsvrij. Hopelijk blijft het zo!"
Pillen & Chirurgie
"Omdat ik me nog meer nachtelijke aanvallen herinnerde, startten ze meteen met medicatie. Ik kreeg Tegretol, dat ik geleidelijk moest opbouwen. Na enkele weken kreeg ik een rode uitslag over m'n hele lichaam. Bovendien was ik vreselijk moe van de medicatie. Soms was ik echt niet in staat om lessen bij te wonen. Ik sliep de hele dag door. Net alsof ik weer klierkoorts had, zoals enkele jaren eerder. Ik werd overgeschakeld op Keppra. Er werd wat mee geëxperimenteerd, tot ik op een dosis kwam die bij me paste. Ik neem nu 1 gram per dag: 250mg 's morgens en 750mg 's avonds."
Seks & Relaties
"Gelukkig was ik al een tijdje samen met Jo toen ik last kreeg van epilepsie. Hij reageerde er heel gewoon op. Natuurlijk blijf ik dezelfde persoon, maar je weet maar nooit... Nochtans ben ik erg open over mijn epilepsie, ik heb nog nooit slechte reacties gekregen. Ook mijn vrienden zijn erg begripvol."
"In het begin kreeg ik Tegretol als medicatie. Ik kreeg meteen het advies om een zwaardere anticonceptiepil te nemen, omdat Tegretol een deel van de pil afbreekt. Kindjes zijn welkom, maar nu nog niet! Dat was trouwens het eerste waar ze naar vroegen tijdens mijn eerste opname in het ziekenhuis: of ik kinderwens had. Ooit, ja... Ze houden er gelukkig rekening mee."
"Ik vond het vreemd toen er na een tijdje een 'patroon' in mijn aanvallen kwam. Niet alleen kreeg ik aanvallen tijdens stressvolle periodes, zoals tweede zittijd, maar ook telkens enkele uren na seks. Blijkbaar hebben seksuele emoties er ook een bepaalde invloed op."
"Ik ben een enorme piekeraar. Ik maak me dus zorgen over de toekomst. Wat als ik aanvallen krijg tijdens mijn zwangerschap later? Wat als mijn kinderen een ergere vorm van epilepsie hebben? Dat zal alleen de toekomst uitwijzen, vrees ik."
Werken & Studeren
"Ik studeerde al Journalistiek toen ik ontdekte dat ik epilepsie had. Omdat ik regelmatig afwezig was, moest ik de school en m'n docenten op de hoogte brengen. Ze hebben er nooit moeilijk om gedaan, ik kreeg meteen alle begrip. Ik kreeg zelfs een speciaal statuut voor chronische ziekten. Dankzij dat statuut moest ik niet altijd een doktersbewijs afgeven als ik me moe voelde of na een aanval. Het vergemakkelijkte de examenperiode ook. Ik kon examens verplaatsen als ik wou. Daar heb ik maar één keer gebruik van gemaakt: tijdens het tweede jaar."
"Binnen enkele weken studeer ik af. Ik hoop snel werk te vinden. Natuurlijk stel ik me er vragen bij. Stel je voor dat mijn toekomstige werkgever me 'googlet', deze website ziet en weet dat ik epilepsie heb. Je weet nooit hoe ze reageren. Zou het in mijn voordeel of nadeel spelen bij een sollicitatie? Ik waag het erop. Als ik binnen zes maanden nog geen job gevonden heb, trek ik ook m'n conclusies."
"Officieel heb ik een rijbewijs, ik heb het zelfs nooit moeten inlereven of ongeldig laten verklaren. Maar vertel ik dat ik een rijbewijs heb, ook al mag ik nog enkele maanden niet de baan op, of lieg ik en zeg ik dat ik nog geen rijbewijs heb? Volgens de Belgische wetgeving zou ik, ofwel twee jaar lang enkel 's nachts aanvallen hebben, ofwel één jaar aanvalsvrij zijn. In beide gevallen zou ik in oktober terug mogen rijden. Ik heb dus de discipline gehad om twee jaar lang niet achter het stuur te kruipen, hoe moeilijk het ook was. Zoals ik al zei, ben ik een piekeraar. Wat als uitkomt dat ik epilepsie heb? Dan is er geen enkel bewijs dat ik twee jaar niet gereden heb."
"Dat ik twee jaar lang niet mag rijden, vind ik het moeilijkste aan de ziekte. Ik kreeg het op een leeftijd waar verwacht wordt dat je zelfstandig wordt. Voor mij was het meer een stap terug. Nu ben ik altijd afhankelijk van het openbaar vervoer en de goodwill van mijn ouders en mijn vriend. Gelukkig vinden ze het niet erg om met me rond te rijden. Och, je kan het ook positief bekijken: minder uitlaatgassen!"
Uitgaan & Vrije tijd
"Een fuifbeest ben ik nooit geweest. Natuurlijk feest ik graag met vrienden, maar je zal me niet snel in een discotheek vinden. Ik ga liever naar optredens. Daarin heeft de epilepsie me gelukkig nooit beperkt. Natuurlijk ben ik sneller moe door de medicatie, dus laat kan ik het nooit maken."
"Hoewel ik niet flitsgevoelig ben, laten sommige films een zware invloed op mij na. Sin City bijvoorbeeld, een geweldige film maar zware kost. De nacht nadat ik die film bekeken had, heb ik een aanval gehad. Jammer, want ik zou de film graag terugzien. Ik durf simpelweg niet, uit angst om weer een aanval te krijgen achteraf. Zo zie je maar, hoe snel je bepaalde factoren uit de weg gaat."
LVB (VWA)