Alle naties hebben hun volksheld, maar de cultus rond Atatürk in Turkije is uniek.
Zijn tombe in Ankara is een soort seculier Mekka
 en demonstreert de bijna goddelijke status die Atatürk heeft verkregen.
Voor velen is hij inderdaad een vervanging voor de religie…

 Jeugd en achtergrond
Atatürk was van eenvoudige komaf. De in 1881 in Thessaloniki geboren Mustafa Kemal had zijn vastberaden en dominerende karakter van zijn moeder Zubeida, een diep religieuze vrouw. Zijn vader Ali Reza, een voormalig douanebeambte die een klein houthandeltje had, hield er liberale ideeën op na en in zijn autobiografie herinnerde hun enige zich de strijd tussen zijn ouders of ze hem op zijn zevende naar de koranschool of naar een moderne onderwijsinstelling zouden sturen. Uiteindelijk werd een compromis bereikt: Mustafa bracht een half jaar op de koranschool door voordat hij verder ging met het meer liberale alternatief. 
Toen Mustafa tien was, overleed Ali Reza en moest de jongen van school af om met zijn moeder naar de boerderij van haar broer bij Thessaloniki te verhuizen. Hij paste zich snel aan het nieuwe leven op het platteland aan. Hij maakte de stallen schoon en hoedde het vee. Hier ontwikkelde zich zijn liefde voor de boerenstand, waaronder hij later zijn vurigste aanhangers in de strijd voor onafhankelijkheid zou vinden. 

 Militaire zaken
Toen hij twaalf was, mocht Mustafa weer gaan leren en zich, op zijn eigen aandringen, richten op een loopbaan in het leger. Nadat hij zijn examens op de cadettenschool met uitmuntende resultaten had afgelegd klom hij snel in rang op. Tegelijkertijd ontwikkelde zich bij hem een sterke en actieve belangstelling voor het andere geslacht die, wat vaak het geval is bij mannen die belust zijn op macht, zijn hele leven niet ophield
In 1911, toen hij 30 was vergezelde hij een generaal naar Parijs, waar hij gefascineerd de diplomatieke manoeuvres van de Fransen volgde. In de oorlog deed hij gevechtservaring op in de slag bij Tripoli tegen de Italianen en in 1915 kwam zijn grote kans. Als luitenant kolonel in het gebied waar een massale landing van de geallieerden plaatsvond om de Dardanellen in te nemen, nam hij het initiatief en verraste de aanvallers met zijn slimme tactiek, waarmee hij hun offensief lam legde. Zijn rol in de Dardanellen campagne leverde hem zelfs de bewondering van zijn vijanden op.

 Politieke betrokkenheid
Op de officiersopleiding had Atatürk veel geestesverwanten ontmoet die het inefficiënte functioneren van het in verval zijnde Ottomaanse Rijk in wiens dienst ze werden opgeleid, ziedend van ingehouden woede aanzagen. In die tijd nam hij kennis met het werk van Voltaire, die de vermenging van wereldse zaken met godsdienst afwees,  de factor die Atatürk als verantwoordelijk voor de trouw van de massa aan de sultan beschouwde.
Tijden zijn militaire opleiding was hij politiek actief. Hij richtte zelfs een geheim genootschap op en werd door politiespionnen gearresteerd. Door zijn frequente meningsverschillen met Ever Paşa, aanvoerder van de Turkse strijdkrachten, en zijn luidruchtige kritiek op zijn meerderen in het algemeen, kreeg hij het commando over troepen in de periferie, zoals Libië en Syrië.
Op 37 jarige leeftijd had Kemal bewezen een energieke en efficiënte militair te zijn, maar niet meer dan dat, en had hij medeleerlingen van de officiersopleiding, zoals Ever Paşa, een hogere rang zien bereiken dan hijzelf.
Pas in mei 1919, toen de Grieken in Smyrna landen en hij tot generaal van de troepen in het binnenland werd benoemd, veranderde zijn positie. De datum van zijn landing in Samsun, waarmee hij zijn taak begon. 19 mei 1919, wordt beschouwd als het begin van de vier jaar durende onafhankelijkheidsoorlog. In die tijd keerde Atatürk zich af van Istanboel en de decadente Ottomaanse machthebbers en zocht de basis voor het nieuwe Turkije in het binnenland. Hij deed een beroep op de Anatolische soldaten en boeren om op te staan en hun land te verdedigen.

De hardvochtige voorwaarden van het Verdrag van Sèvres
 werden in feite nooit volledig geïmplementeerd, want terwijl de geallieerden
 bezig waren hun decreten aan de sultan en zijn regering in Istanboel op te leggen,
 ontstond ver in Anatolië een nieuwe Turkse staat,
 gebaseerd op de volledige verwerping van het verdrag…

 Onafhankelijkheidsoorlog
De Turkse nederlaag in de Eerste Wereldoorlog was zo volledig en het Verdrag van Sèrves was zo vernederend, dat de geest van het volk wel moest worden gebroken. Het in stukken hakken van het land door de geallieerden had waarschijnlijk ongehinderd door kunnen gaan als de territoriale ambities van Griekenland niet tussenbeide waren gekomen. 
De Grieken wilden de hele Egeïsche kust in handen hebben en ze zetten in mei 1919 bij Izmir een invasieleger aan land. Dit drong diep het binnenland in, maar werd verslagen door de strijdkrachten onder leiding van Atatürk. Dit was de katalysator die de ontluikende Turkse nationalistische beweging nodig had.
De Turkse veldtocht tegen de Grieken 1919 – 1922 werd bekend als de Onafhankelijkheidoorlog en in deze jaren groeide de nieuwe nationalistische beweging, begonnen onder een kleine groep intellectuelen, uit tot een landelijke opstand, gericht op het vormen van een Turkse staat in Anatolië. 
Atatürks inspanningen werden bekroond door het verdrag van Lausanne in 1923, waarbij de Turkse soevereiniteit werd erkend en het land ongeveer zijn huidige grenzen kreeg.

Westerse hervormingen
In de vijftien jaar daarna regeerde Atatürk het land als dictator aan het hoofd van een één partijstaat. De Republikeinse Volkspartij bracht zijn radicale nieuwe politiek ten uitvoer en begon vergaande hervormingen die tot doel hadden Turkije te verwestersen en in de moderne wereld te integreren. Atatürk vaardigde een maatregelen uit, waarbij het Ministerie van Religieuze Zaken werd afgeschaft en religieuze orden en scholen werden verboden.
Hij schafte de koranwet af en verving deze door een op Europese leest geschoeide wetgeving. In 1928 maakte hij van Turkije een seculiere staat. Atatürk was geen tegenstander van religie en erkende ieders recht in zijn privé leven een devote islamiet te zijn, maar hij was ervan overtuigd dat religieuze zaken geen enkele invloed mocht hebben op het openbare leven en de politiek.
Hij schafte het Arabische alfabet af en gaf een raad van academici zes maanden de tijd (ze hadden zes jaar gevraagd) om een nieuw Latijns alfabet voor het Turks te ontwerpen. Toen dit klaar was, werd het van de ene dag op de andere van kracht, wat tot een complete chaos in de drukkerswereld leidde.
Atatürk wilde de positie van vrouwen verbeteren en ze als gelijken geaccepteerd zien. Hij moedigde het achterwege laten van het dragen van de sluier aan. In 1934 gaf hij de vrouwen stemrecht en toegang tot het parlement. Hijzelf trouwde met een vrouw die hij alle Turkse vrouwen als voorbeeld van onafhankelijkheid en geëmancipeerdheid stelde, maar ze gingen als spoedig uit elkaar. Atatürk was ongetwijfeld een autocraat, maar tevens een voortreffelijk leider en iemand die van het leven hield en bekend stond om zijn gevoel voor humor en uithoudingsvermogen. Zijn vroege dood, aan levercirrose op de leeftijd van 57 jaar, was een tragedie voor Turkije.

Atatürks woorden ‘De enige ware gids is de wetenschap’ staan op de gebouwen van de door hem gestichte Universiteit van Ankara.
Het woord ‘Beschaving’ weerklink telkens weer in Atatürks redevoeringen: ‘Wij zullen leven als een vooruitstrevend, beschaafd volk. We moeten bewijzen dat we in staat zijn actief deel te nemen aan de gemeenschap van beschaafde volken’. Hij doelde op de seculaire beschaving van het Westen, in tegenstelling tot de religieuze beschaving van de islam.

Op 18 februari 1935 kwam de stichter van de Turkse Republiek, de grote leider Atatürk via de zee naar Alanya (toen nog Alaiye). Teufik Azakoglu eigenaar van het huis waar Atatürk verbleef schonk het aan het Ministerie van Cultuur. In 1987 werd het huis gerestaureerd, gemeubeld en toegangkelijk gesteld voor het publiek, als zijnde het huis en museum Atatürk. Het ligt in het district van Sekerhane, in de Azaklar Caddesi. In de kamers op de 1ste verdieping liggen zijn persoonlijke bezittingen, zijn foto's en een kopie van een bericht dat hij aan de bewoners van Alanya (Alaiye) zond, ook ligger er historische documenten. In de andere kamers zijn diverse attributen uit een typisch van Alanya, en etnografische voorwerpen uit de regio tentoongesteld. 
Het huis is gebouwd tussen 1880 & 1885, het is van steen en heeft drie verdiepingen. Het is gebouwd volgens een ontwerp "Karniyarik" genaamd, alle kamers aan beide zijden komen uit in een voorkamer. De ingang is via een lage, gewelfde houten deur die uit twee delen bestaat. De metalen deurklink heeft een draken motief. Via de deur komt men in een grote hal. Aan de oostzijde van de hal zijn 3 kamers en aan de westzijde 2 kamers.

Ataturk museum theepot de wc of toilet

Een houten wenteltrap leidt naar de hal op de 2de verdieping. Deze verdieping is het zelfde als de 1ste verdieping met uitzondering van een uitstekend balkon en een haard in de noordooost vleugel. Op deze verdieping leidt een deur aan de noordzijde van de hal naar een teras boven de keuken. Aan de zuidzijde van de hal, boven de overloopvan de 1ste verdieping bevindt zich een uitbouw  welke steunt op 2 houten balken.

wierookbrander het hemelbed spinnewiel en naaimachien 

In huizen gebouwd volgens de "Karniyarik stijl", vervangt deze uitbouw de "Sahinsin". De voorkant van het huis kijkt uit op het seldsjoek fort. Het huis is onworpen en gebouwd voor het klimaat in Alanya (toen nog Alaiye).

Alanya, Burcht, Rode Toren, Haven, Museum, Damatlas grot, wandeling, omgeving.

Terug naar Turkse Riviera of naar het begin