ons Bibita, een Napolitaanse Mastino

Ikke op YEZZZ

CARTJE

Misschien vind je hier een koopje tussen al mijn koopjes.

HOME

Ons bischke

Tekstvak: Ons BIBITA Ons Bibita is dus een vrouwelijke Mastino Napolitano. We hebben ze gekregen in april 2005 van ne kameraad. Ze is geboren op 27 september 2002 als “BIBITA of the THATCH ROOF”. Ze kan heel lief doen maar soms is ze echt eigenzinnig. Ze past zich gemakkelijk aan, soms iets te gemakkelijk. Daarmee wil ik zeggen als we haar iets toelaten voor 1 keer, neemt zij dat automatisch aan dat ze dat altijd mag doen. In het begin sliep ze in de veranda en mocht ze niet verder komen dan de keukendeur, we laten haar eventjes toch binnen en automatisch neemt zij aan dat ze dus altijd binnen mag komen. Laten we de keukendeur toe, zal ze wel zien dat ze binnen zal geraken ook al moet ze met haar hele gewicht tegen de deur beuken of met haar poten op de deurklink springen, binnen zal ze zeker geraken! Ondertussen zijn we al zover dat we de deur van de hall open laten als we gaan slapen, alsook de kamerdeur want anders beukt ze der toch op. Doordat het buiten kouder is, hadden we besloten dat ze in de keuken mag slapen op haar mat; maar ‘s morgens vinden we ze regelmatig in ons slaapkamer, ze profiteert ervan om ‘s nachts binnen te glippen; slim is ze wel ons BIBITA. Of als we per toeval in slaap vallen in de zetel voor den tv, glipt ze binnen en oftewel vinden we ze aan de salontafel of ligt ze gewoon in de zetel met haar volle gewicht. En als we dan reclameren kijkt ze naar ons van “wat heb ik nu misdaan”. Op haar dooie gemakske gaat ze dan naar de keuken. Volgens haar is er dan niks aan de hand. Elke dag gaat ze met mij mee naar’t café, behalve ‘s zondags. In’t begin was ze een klein beetje wantrouwig tegen de klanten maar na een tijdje leert ze vlug klanten kennen en gaat ze zelfs nen goeiedag zeggen als ze binnenkomen, vooral diegene die ze dan kent; naar andere klanten gaat ze soms als ze goesting heeft om uit haar mand te komen. Het enigste waar de klanten altijd rekening mee moeten houden is dat ze regelmatig een slijm op hun kleding kunnen krijgen van hare muil en dat is natuurlijk niet plezant. Ondertussen weten er veel klanten dat ze hiermee moeten opletten. In’t begin kon ik alleen maar met haar naar buiten gaan om haar behoeftes te doen, dit begint nu te verbeteren; sommige klanten kunnen nu ook met haar naar buiten gaan als ik de kans er niet voor heb. Meestendeel laat ze het tonen als ze naar buiten wilt gaan of als ze wilt drinken, oftewel jankt ze voor aandacht oftewel gaat ze aan de deur zitten. En als er niemand of ik met haar naar buiten kan gaan, gaat ze uiteindelijk gewoon terug in haar mand liggen om te slapen. Op dat gebied is ze totaal niet moeilijk, alléé tot hiertoe toch. Dinsdag en zaterdag gaan we naar den dressage met haar, of toch zoveel mogelijk. Dat kent ze ook heel goed. Haar bevelen kent ze maar als ze koppig is, moogt ge op awe kop staan, ze zal alles dan omgekeerd doen, zijd daar maar zekers van! De meeste oefeningen doen we mee, alleen als de oefeningen te rap gaan, doe ik het trager omdat ze liever lui is dan muug, zo kennen we haar en op den dressage zijn ze da al gewoon. Als ze te muug word ga ik van de terrein af en gaat ons BIBITA direct richting kantine, daar kan ze rustig liggen totdat de andere honden binnen komen als ze gedaan hebben. In’t begin als ik naar den dressage met haar ging kon iedere hond in haar buurt komen zonder dat ze er ene keek. Nu moet ik wel meer opletten, ze is meer tot leven gekomen en de gevolgen hiervan moet ik dan ook ondergaan. Maar de meeste weten ondertussen al ofdat ze in haar buurt mogen komen of niet. Met de auto meerijden vind ze ook geen probleem, van zodra we weg rijden gaat ze liggen. Als ik ergens stop, kijkt ze ne keer, als ze mee der uit mag staat ze recht en anders gaat ze weer liggen en meestendeel valt ze in slaap maar als ze wakker is moet je niet in de buurt komen van de auto want dan maakt ze van haar oren, dan waakt ze. Eigenlijk kunnen we ons BIBITA niet meer missen, waar ik heen ga, voor zover het kan, gaat ze overal mee. En dat weet ze want alleen thuis blijven doet ze niet graag. En dat is een beetje mijn fout; waar het maar kon, gaat ze mee ook al is het maar om in de auto te blijven, hiervan trekt ze haar niks aan zolang ze der maar bij is. Hopelijk mogen we haar lang houden, ik (we) kan (kunnen) ze al niet meer missen.

Hieronder vind je een beetje meer uitleg over ne Mastino Napolitano

Op deze site allemaal foto’s van ons BIBITA, kom regelmatig kijken want er komen er meer en meer op.

Tekstvak: Hieronder vind je een greep uit de foto’s dat ik getrokken heb van ons BIBITA. De rest mag je gaan bekijken op http://cartje3.skyblog.com/

5 december 2005

3 februari 2006

11 april 2005

Onze eerste foto

24 mei 2005

17 september 2005

5 november 2005

17 november 2005

12 april 2005

11 september 2005

20 mei 2005

25 december 2005

28 april 2005

28 december 2005

6 maart 2006

Onderaan deze pagina vind je ook al een deel foto’s van ons Bibita of the Thatch Roof.

ons BIBITA, onze Mastino, ons BISCHKE, kijk hoe lief ze is...ik kan je niet missen...

Gereserveerd: Eind juni worden ze verwacht, kom regelmatig kijken tegen dat ze geboren

Tekstvak: Ter ere van ons BIBITA Heb ik een blog gemaakt Speciaal voor haar Kom kijken op www.bloggen.be/bibita