Wie ben ik?
Mijn naam is Adelheid, maar ik ben vooral op internet beter gekend als Adelleke. Ik ben nu 36 jaar oud, maar de meeste van de gedichten op deze website schreef ik rond mijn 15de.
Momenteel schrijf ik nog weinig gedichten, maar ik schrijf van tijd tot tijd een weblogje of een dagboekverhaaltje. Nu ben ik wat vaker bezig met fotografie, beeldende taal. Ik denk dat ik wat dat betreft eigenlijk wel op mijn vader zaliger lijk. Hij heeft zich ook in allerhande takken van de kunst begeven, zonder zich specifiek op één ding toe te leggen.
Ik luister elke dag opnieuw naar mezelf, in eerste instantie lichamelijk, omdat ik geen keuze heb, en in tweede instantie mentaal, omdat ik geleerd heb dat dat mij het gelukkigst maakt.
Mijn leuze: "Carpe diem." (Pluk de dag!)
Dit is mijn lieve echtgenoot Christian. Vijftien jaar geleden beloofden we elkaar eeuwige trouw. Eigenlijk zijn we heel erg verschillend, maar over heel veel zaken denken we hetzelfde. We voelen en vullen elkaar dus heel goed aan. Onze belangrijkste gezamelijke hobby is er op uit trekken met de caravan. Voor de rest liggen onze interesses eerder uiteen. Hij houdt vooral van voetbal, zowel van het kijken ernaar als van het begeleiden van jonge voetballers op het veld.
Mijn dochter Milenka is inmiddels 15 jaar. Ze houdt van bijna alle dieren, maar heeft een hekel aan spinnen. Paarden zijn echter haar lievelingetjes. Ze is een fervente amazone en zorgt voor haar twee paarden, Troïka en Iluna.
In haar schoolleven volgt ze Handel-Talen, maar thuis is ze het liefst met haar computer en met internet bezig. Ze houdt net als haar moeder van elektronische snufjes.
Deze foto van mijn zoon Yentl heb ik in Luxemburg gemaakt ter ere van zijn vormsel.
Yentl zijn voornaamste hobby is voetbal. Hij staat in de verdediging bij de miniemen van KSV Rumbeke. In zijn schoolloopbaan ambieert hij Elektro-Mechanica. Thuis wisselen zijn bezigheden tussen gamen, voetballen, internetten en films kijken. Samen met zijn vader gaat hij ook vaak naar het voetbal (K S V Roeselare) kijken.
Ons laatste en kleinste huisgenoot is Joe, onze Cocker Spaniël. Hij kwam bij ons in huis als puppy als maatje voor onze oudere husky. Toen hij één jaar was, heeft hij een zware epileptische aanval gehad. Nadien is hij nooit meer helemaal de oude geworden. Het is nog steeds een lieve en schattige hond, maar soms slaat zijn humeur om, en dan reageert hij heel bezitterig over zijn stekje. Op deze foto was hij spontaan gaan zitten op stuk boomstam die mijn man net omgezaagd had. Ik kon het niet weerstaan om deze schattige blik op gevoelige plaat te zetten.
Ook buitenshuis telt ons gezin nog enkele gezinsleden. Troïka, de oude merrie van mijn dochter mag genieten van haar oude dag in de weide. Af en toe pikt ze samen met Milenka nog eens een lesje mee of gaan ze op wandeling. We merken aan alles dat zou ouder wordt, maar ze blijft haar uiterste best doen en is qua karakter zowat het zachtste paard ooit. Enkele jaren geleden wilden we zelfs een veulen van haar, maar door omstandigheden ging dit niet door. Toen op datzelfde moment een ander paard dat we kenden onverwachts zwanger bleek, hebben we meteen het veulen besproken.
Dat was Iluna. Haar moeder was een jong, maar erg geschikt Belgisch Warmbloedpaard en haar vader was een jonge Tinker. Beiden bleken geslachtsrijp vóór hun eigenaars er erg in hadden. Iluna telt intussen al 2 lentes, en ze vertoont alle eigenschappen van een trouw, braaf en slim paard. Ze heeft ons al veel plezier bezorgd en ze loopt samen met Troïka en een logeerpony in de weide met inloopstal.