Dag 11 – Donderdag 31/10/2002

Route: Lidgetton - Howick - Pitermaritzburg - Kokstad - Umtata - East-London
Dagteller:
695 km
Overnachting: Oakhampton B&B - Okehampton Road - Berea - EAST-LONDON

Vandaag valt er niet veel te vertellen. Een lange autotocht van een kleine 700 km moet ons van Lidgetton helemaal naar East-London in het zuiden brengen. We staan dan ook om kwart na zes op, om zeker tegen zeven uur te kunnen vertrekken. De auto is ondertussen helemaal afgewassen door één van de bedienden.

De weergoden tarten ons: net nu we een hele dag in de auto moeten zitten, is het stralend weer, geen wolkje aan de lucht en begint de temperatuur terug de hoogte in te gaan. Op zo’n moment zou airconditioning toch wel handig zijn…

De eerste 300 km van Pietermaritzburg naar Kokstad (de N56) gaan tergend langzaam, we halen slechts een gemiddelde van 70 km/h, maar dat komt door het bergachtig landschap. Het geeft ons wel een zeer mooi panorama. 

Nadien gaat het via de N2 wat sneller. We rijden door een streek waar zeer weinig blanken zijn, we zien zelfs slechts enkele B&B op de gehele tocht, en op de gehele rit hebben we slechts één blanke gezien. Dit is immers de vroegere Transkei-provincie, echt een ‘zwart’ gebied. Tot voor enkele jaren werd toeristen afgeraden hierdoor te rijden, wegens te gevaarlijk: de zwarten hier zijn niet gewoon van blanken te zien, en de haatgevoelens zijn er nog altijd redelijk sterk. We stoppen één enkele keer aan een benzinestation (die zeer erg schaars zijn in deze gebieden, dus er beter voor zorgen dat je tank vol is voor je dit gebied doorrijdt) en we voelen wel meteen dat we hier niet moeten blijven hangen. Terug de auto in en doorrijden. Gelukkig hebben we koeken mee om tijdens de rit op te peuzelen. Het is ook duidelijk dat het hier een arme streek is: in die 700 km zien we eigenlijk enkel sloppenwijken. Gewone huizen kom je maar zeer sporadisch tegen. We zijn dus niet echt verwonderd dat de agressie hier hoog is.  

(Later horen we van bijna alle Zuid-Afrikanen die we nog tegenkomen op onze reis dat deze rit toch niet zo verstandig was en dat we heel veel geluk gehad hebben dat we hier niets tegengekomen zijn, want het schijnt dat de zwarten in deze streek er niet voor terugdeinzen je te lynchen. Tja, we zijn niets tegengekomen...)

Tegen halfvijf rijden we East-London binnen, en rijden wat doelloos rond, op zoek naar onze B&B. Een vriendelijke Zuid-Afrikaan springt tenslotte in zijn auto en wijst ons de weg. De B&B doet een beetje heel veel raar aan: overal waar je maar kijkt allemaal postuurtjes en kanten kleedjes, echt een beetje te. Daartussen staat dan een dikke man die er helemaal niet bij past en die we omwille van zijn uiterlijk ervan verdenken een oplichter en een gluiperd te zijn, maar het zicht bedriegt: hij is integendeel zeer vriendelijk en in de weer.

We gaan nog vlug een hapje eten in O’Hagans aan de Indische Oceaan, waar ze verbaasd staan dat we een tafeltje willen dat niet in de tocht staat. Blijkbaar een communicatiestoornis want we doen er wel tien minuten over om hun dat duidelijk te maken. Is ons Engels dan zo afgrijselijk?

Nadien een lekker bad en onder de lakens. Moe…