Dag 19  – Vrijdag 8/11/2002

Route: Swellendam - Bredasdorp - Cape Agulhas - Caledon - Hermanus
Dagteller:
260 km
Overnachting: Palm Tree Lodge - Springfield Street - HERMANUS

Vanmorgen wakker geworden met het geluid van stenen kappen en slijpen. De verbouwingen starten om zeven uur, want tegen volgende dinsdag moeten de gastenkamers helemaal in orde zijn. We vragen ons af of dat wel zal lukken...

Na het ontbijt nog effe de kaartjes gaan posten en dan op weg. We wilden naar De Hoop Nature Reserve om te gaan wandelen en het fynbos (een specifieke vegetatie dat alleen in deze streek te vinden is) te bewonderen, maar de weg ernaar toe is via een 'untarred road' van 40 km. Dat betekent: tegen maximum 30 km/h rijden, dus daar zouden we toch wat lang over doen. We besluiten om dan maar direct helemaal richting zuiden te rijden, naar Cape Agulhas. De weg ernaartoe geeft prachtige vergezichten over allemaal korenvelden; de oogst is juist binnengehaald en overal waar je kijkt zie je goudgele velden met ronde strobalen (we wanen ons even in de reclame van Hoegaarden en verwachten min of meer een stier in galop te zien afstormen...). Deze streek is ook zeer verlaten: we rijden tientallen kilometers zonder een mens, auto, huis of beest te zien (en je kan hier ver zien), zo desolaat. Het lijkt of we alleen op de wereld zijn, op weg naar het zuidelijkste puntje van het Afrikaans continent...

In Cape Agulhas zijn we, op één koppel na, helemaal alleen. Het is best wel fascinerend om te beseffen dat je hier op het meest zuidelijke punt staat van Afrika, wetend dat er voor jou enkel nog Antarctica rest, en achter jou het gehele continent van Afrika en Europa. Op dit punt botsen ook de warme Indische en koude Atlantische Oceaan tegen elkaar. Behalve de pijltjes die dit aanduiden, kunnen we dat eigenlijk wel niet zien.

       

Na goed uitgewaaid te zijn, kruipen we terug in de auto en rijden naar Hermanus, gekend voor het walvis-spotten. 

We moeten even zoeken naar onze B&B, en zien dat deze nogal ver verwijderd ligt van het centrum en van de oceaan (nu de Atlantische dus). We besluiten een andere te zoeken vlak bij de oceaan, en vinden na een kwartiertje een self-catering cottage voor een weggeefprijs. We gaan wat wandelen in het centrum, verzenden nog een email en beslissen dan de (gemakkelijke, maar mooie) 'Cliff Path Walking Track' te doen, een hiking trail langs de oceaan, in de hoop wat walvissen te kunnen spotten. En ja, we hebben geluk: in de verte zien we in de baai wat walvissen hun staart opwerpen en water opstuiven. Spijtig dat het van zover is, je hebt echt je verrekijker nodig...

   

Na een uurtje wandelen zien we vlak bij de kust, nog geen 50 meter van ons verwijderd, een mama-whale met een zogende baby-whale: prachtig! We blijven wel een half uur staan kijken, echt wel indrukwekkend, wetend dat zo'n walvis 15 meter lang is en ongeveer 40 ton weegt. En dat ligt daar zo maar op het water te drijven...

's Avonds eten we weer eens bobotie (typisch Zuid-Afrikaans gerecht, goed gekruid) in 'Annie se Kombuis', lekker maar veel te veel...