Dag 3 – Woensdag 23/10/2002

Route: Pretoria - Witbank - Middelburg - Lydenburg - Sabie
Dagteller:
390 km
Overnachting: SerINNdipity - Power St 7 - SABIE


Een heerlijke nacht achter de rug! Om 8 uur staat het ontbijt voor ons klaar: een verse fruitsla, versgeperst fruitsap, overheerlijke koffie, corn flakes, toast en ‘scrambled eggs with bacon and mushrooms’. Dat zijn we thuis niet gewoon en het smaakt ons! Ondertussen babbelt Annemarie honderduit in de grappige Afrikaanse taal. Ze wenst ons nog een goede reis en geeft ons een gouden tip: ‘de rest van die wereld het oorloges, Afrika het tijd’. Vergeet dus het jachtige leven en ‘geniet die dag’.

Een lange rit voor de boeg: 400 km naar Sabie in Mpumalanga. De eerste 300 km zijn eigenlijk toch erg saai: één rechte baan met af en toe 'slaggate' (putten in de weg). Vandaag zit Kim aan het stuur en het links rijden went wel vlug, alleen zit ze altijd met haar rechterhand tegen het portier te slaan als ze links moet koppelen, en moet ze bij kruispunten toch wel extra opletten. Overstekende negers en rijden op de pechstrook is hier op de autosnelwegen heel normaal.

Na 150 km maken we even een stop bij de ‘Botshabelo Village’, een Ndebele-stam. Dit gebied is immers volgens de traditie het stamgebied van de zuidelijke Ndebele. De kleurrijke kralensnoeren en fraai beschilderde hutten zijn tot ver over de grenzen van Zuid-Afrika bekend. De hutten zijn inderdaad zeer mooi bewerkt, maar echt indrukwekkend vinden we het dorp toch niet. Het is duidelijk dat de kleurige Ndebele-vrouwen er zitten voor de toeristen, die juist met een hele buslading toekomen. Wij dus weg.

       


Na 300 km neemt Christophe het stuur over, we nemen de afslag naar de N540 richting Lydenburg en plotsklaps verandert het landschap: het vlakke landschap wijzigt geleidelijk in heuvels en bergen en we krijgen adembenemende vergezichten te zien. We gaan wat trager rijden en genieten van het variërende landschap na bij elke bocht. Dit is waar we voor gekomen zijn: de zon schijnt, de radio speelt Afrikaanse liedjes en het uitzicht is grandioos!

                       

Toch een ietwat alarmerend detail: het nieuws elk uur bestaat eigenlijk enkel uit een opsomming van het aantal moorden en overvallen die er gebeurd zijn, ‘ander’ nieuws is er blijkbaar niet. Een Britse toeriste van 60 jaar werd gisteren doodgeschoten in Pilgrim’s Rest, een dorpje op 20 km van onze eindbestemming van vandaag en we hebben gepland er morgen naar toe te gaan. Toch hebben we zelf nog niet echt een onveilig gevoel gehad. Je moet natuurlijk niet de gevaarlijke buurten gaan opzoeken, dat is logisch: in België zal je ook niet in het donker in Molenbeek gaan rondlopen.

In Sabie nemen we meteen een duik in het zwembad in de tuin van onze B&B ‘SerINNdipity’: een must bij 30°C en na uren rijden in een auto zonder airco. 

Een wandeling door de stad leert ons dat Sabie in het geheel niet gezellig is, er is geen enkele moeite gedaan om de stad wat charme te geven. Sabie is duidelijk opgedeeld: op de ene heuvelflank allemaal rijke huizen, helemaal afgesloten met prikkeldraad, het territorium van de blanken, op de andere heuvelflank de ‘shags’, allemaal sloppenwijken, waar je als blanke beter niet komt, wil je niet gelyncht worden. In het centrum zien we zwarten lopen op blote voeten en met enkele vodden aan het lijf. Eén ervan valt ons lastig en wil geld, maar we kunnen hem van ons afschudden.

We gaan eten in de ‘Loggerhead’, een restaurant niet ver van onze B&B. Daar horen we tot onze verrassing Dana Winner door de luidsprekers zingen: blijkbaar zeer populair hier in Zuid-Afrika, al vermoeden we dat de restauranthouder de CD heeft opgezet omdat we hem verteld hebben dat we uit België komen...

’s Avonds hebben we nog een heel aangename babbel met Elize, onze gastvrouw. Haar man werkt momenteel in Johannesburg en zij zit dus gedurende de week alleen. Ze drukt ons nog eens op het hart om vooral niet te ongerust te zijn (wat we ook niet zijn). Het is en blijft een vakantie en ‘ongerust zijn’ staat het ‘genieten’ in de weg.

Het valt ons op dat ook zij zwarte meiden in dienst heeft. Toch voelen we dat het item ‘apartheid’ nog zeer gevoelig ligt en durven we niet echt verder te vragen. Maar het is een feit: er zijn vier miljoen blanken en veertien miljoen zwarten, maar de rijkdom zit bij de blanken. De guesthouses worden allemaal gerund door blanken, die zwarte hulpjes hebben. Ook in restaurants zie je enkel blanken komen eten en enkel zwarten opdienen. Zal het ooit veranderen?