Dag 7 – Zondag 27/10/2002

Route: Piet Retief - Hluhluwe - Sint-Lucia
Dagteller:
423 km
Overnachting: Igwalagwala Guest House - Pelican St - SINT-LUCIA

Ondanks de 35 kilometer tot het dichtstbijzijnde dorp hebben we niet zo goed geslapen. De beesten op de boerderij waren vroeg uit de veren en een vlieg kwam altijd op Kim haar hoofd zitten en haar kriebelen. Tegen 7 uur opgestaan (op een zondag! Dat zouden we thuis nooit doen!) en het (weeral overheerlijke) ontbijt stond al klaar. Deze keer niet met eieren en spek, de dame des huizes moest immers naar de kerk...

Vandaag gaat onze tocht naar de provincie Kwazulu-Natal. We rijden goed door en tegen de middag komen we al aan in Sint-Lucia, waar we vanavond gaan overnachten. Sint-Lucia ligt aan de Indische Oceaan en is gekend voor zijn variëteit aan eco-systemen (duinen, moerasland, delta, bushveld, bos, magrovemoeras en grasland). Het dorp zelf bestaat uit de ene na de andere B&B, en er zijn veel meer blanken dan zwarten in vergelijking met Sabie. Tricia van de B&B zegt ons dat we hier ook ’s avonds veilig kunnen rondlopen, maar dan enkel op de verlichte paden. De onverlichte paden zijn gevaarlijk, niet om overvallen te worden, maar voor de hippo’s die ’s nachts rustig over straat kuieren en wel eens durven aanvallen. Hun topsnelheid over land is 45 km/h, en zo rap kunnen wij niet lopen...

In de namiddag brengen we een bezoekje aan Dumazulu Cultural Village, iets onder Hluhluwe. Het is een ‘echt’ zuludorp of althans zoals het vroeger was, want alle zulu’s wonen nu ook in gewone huizen (of sloppenwijken). We krijgen uitleg in woord en beeld over de werkzaamheden van de zulu’s: speren maken, schilden maken, ronde hutten bouwen met takken en stro, de kraalwerken en de gebruiken, onder andere dat ongetrouwde vrouwen altijd hun bovenlichaam onbedekt moeten houden en getrouwde vrouwen bedekt. Ook de activiteiten van de medicijnman, de musicus en de talisman (fortune-teller, marihuana roken is één van zijn hoofdbezigheden, en dat is er ook aan te zien) worden uitgelegd. Nadien volgde een wervelende, opzwepende show van een achttal vrouwen, tiental mannen en twee kinderen: heel mooi om te zien én in de traditionele klederdracht.

 

   

       

  

    Ga met muis over foto 

Na de show keren we huiswaarts, frissen ons op en gaan iets eten. Tijdens het eten wordt Christophe gestoken door een mug en we vragen ons af of het een ‘mosquito’ zou zijn. We zitten hier namelijk in een malariagebied en hebben geen pillen genomen, ons enkel van kop tot teen ingesmeerd met muggenmelk met hoge DEET-percentage, maar blijkbaar is die toch niet zo effectief. Terug in de B&B krijgen we van Bruce, onze gastheer, te horen dat dit gebied sinds anderhalf jaar malaria-vrij is verklaard, en we zijn toch enigszins gerustgesteld. Tricia bekijkt de beet nog eens goed en is er vrij zeker van dat het een spinnebeet is.