Nadat de diagnose is gesteld, kunnen de behandeling en de begeleiding worden opgestart. Maar dit is theorie! In de praktijk is het niet zo eenvoudig. Er verloopt vaak te veel tijd tussen het signaleren van een probleem door de ouders, door de leerkracht en het stellen van de diagnose. Ondanks het feit dat we het noodzakelijk vinden dat een kind door een multidisciplinair team onderzocht wordt, is er de realiteit van de wachtlijst. Er bestaan wachtlijsten van een aantal maanden tot soms zelfs een volledig jaar. In bepaalde centra moeten de kinderen te lang wachten voor er een diagnose is. Hoe vlugger een kind begeleid kan worden voor een specifieke stoornis, hoe beter de prognoses zijn. Maar als het een jaar duurt voor de diagnose is gesteld, hoe lang duurt het dan nog voor de specifieke behandeling start?

Tijdens het wachten op een diagnose blijft het kind wel op school en blijven zowel de ouders als de leerkracht als het kind geconfronteerd met de problemen.

Belangrijker dan uiteindelijk het etiket van de diagnose is de erkenning door de leerkracht en de ouders van tekortkomingen bij het kind, zonder dat er een onmiddellijke oorzaak is voor dit tekort. Vanuit deze erkenning kan het kind al begeleid worden. Een gegrond onderzoek blijft noodzakelijk, maar op deze manier hoeft er niet zoveel tijd verloren te gaan.

Zowel de ouders als de leerkracht moeten zich de vraag stellen of de problemen van het kind zich situeren in een bepaalde context. Hierbij is het wel nodig dat alle betrokkenen enig zicht hebben op de mogelijke problematiek. Als de ouders en de leerkracht zich afvragen of de problemen zich situeren in de context van dyscalculie, moeten ze enige kennis hebben over dyscalculie.

Het is niet aan de leerkracht of de ouders om de diagnose dyscalculie te stellen. Dit moet altijd gebeuren door een multidisciplinair team. Maar het erkennen dat er een probleem is en het afstemmen van de begeleiding hierop, komen het kind enkel ten goede.