Leven is Kunst.
Kunst is Leven.

Leven is bewegen, zowel geestelijk als lichamelijk. Daarvoor is ruimte nodig. ‘Ruimte’ die ik reeds heel jong bij de ‘Dans’ ontdekte. ‘Ruimte’ die ik nu met lijnen en vormen opvul. Mijn sculpturen hebben niet alleen een ‘voor’ en een ‘achter’ maar ook een ‘boven’ en een ‘onder’. Ze kunnen draaien en keren. Ze zijn zo gemonteerd dat je ze overal kan aanraken, strelen, voelen hoe ze ademen, leven...

De vorm groeit uit de gesprekken tussen de steen en mij, stap voor stap. Hij inspireert me op mijn zoektocht. Waar niets is, daagt ‘de leegte’ me uit tot een boeiend spel met het ‘Niets’. De structuur van de steen, zijn hardheid , zijn rondingen, zijn kleuren leiden mijn verliefde handen naar zijn verborgen vorm.

In de loop van mijn nomadenleven met mijn familie ontdekte ik andere landen, culturen, religies, kunsten. Heerlijk nieuwe werelden die me eindeloos inspireerden. De verwondering om zoveel schoonheid ligt besloten in elk beeld met zijn eenmalige geschiedenis.

Deze haiku’s* schreef ik in Japan over mijn liefde voor gesteenten:

Eindeloos rollend.
Schelpen, laag, op laag, op laag.
Tijdloos, stil, versteend.

Uit water en vuur,
uit zee en berg geboren:
hard, sneeuwwit marmer.

Stenen vondeling,
adopteren wil ik je.
Rust in mijn handen.

Kom, raak mijn sculpturen aan met ogen en handen. Luister naar de wonderlijke verhalen die ze je vertellen over hun
metamorfose.

Corrie Davidse

* Dichtvorm bestaande uit 3 regels van respectievelijk 5, 7 en 5 lettergrepen.