-VAN MOND TOT OOR-




-LINKS-

1. Echo & the bunnymen – Flowers – Cooking Vinyl 208P**
2. Stereo Mc's – Deep Down & Dirty – Universal 586077-2****
3. AIR – 10 000 HZ Legend – Virgin ****
4. Missy Misdemeanor Elliot – Miss E…So Addictive – Electra/Warner 7559-82639-2 ****
5. Michael Franti (& Spearhead): Stay Human ****
6. Manu Chao – Proxima Estacion Esperanza (Virgin 810321 2)*****
7. Los Super Seven – Canto – Sony Music - 502 478-2****
8. Weezer – Weezer – Geffen  - 493 045-2****
9. El Fish & Roland – Waterbottle – (HKM Records/CNR)***
10. Radiohead – Amnesiac – EMI 7243 53 27 64 23*****
11 Travis – The Invisible band (Sony Music –503050 2)****
11. Elbow – Asleep in the back (Universal Island – WR 1015888)***
12. Bran Van 3000 – Discosis Grand (Royal/Virgin LCD3098)****
13. Tool – Lateralus (Volcano/Zomba)****
14. Nelly Furtado – Whoa Nelly! (SKG Music/450 285-2)***
15. Tricky: BlowBack – (Epitaph 6596-2)****
16. Feeder – Echo Park – (Echo)***
17. G. Love & Special Sauce – Electric Mile (Epic/Okeh 502299 2)****
18. De Maxx – Long Player (Sony Music 503032 2)*****
19. Nitin Sawhney – Prophesy (V 2 – VVR 101 59 12)**** 


* = 't Is niet omdat wij hem hebben gekocht, dat u dat moet doen.

** = God ja, 't is uw geld.

*** = Wij zijn er niet kapot van, maar misschien geeft u hem wel vier sterren. Of twee.

**** = Kopen die handel. Wat doet u hier nog?

***** = Zelfs uw kleinkinderen zullen dit nog graag horen.

****** = Als we dit aan een plaat geven, hebben we ze zelf gemaakt.




Echo & the bunnymen – Flowers – Cooking Vinyl 208P**

Uit Zipp (van de Standaard): "Na twee beluisteringen ontpopt de cd zich zowaar tot een catchy plaatje".

Ons oor zegt: Ze zullen wel gelijk hebben, maar wij hebben na twee nummers afgehaakt. Er is genoeg stuff van deze heren uit de eighties om je hart aan op te halen.

-terug omhoog-



Stereo Mc's – Deep Down & Dirty – Universal 586077-2****

Uit Zipp: "Deep down and dirty is één van die zeldzame platen die geschikt zijn om te cruisen met de wagen: raampjes naar beneden, de natuurlijke flow van Rob Birch die je naar de zevende hemel voeren en de stevige beats die voor een adrenalinestoot zorgen. Heerlijk."

Uit Humo: "Echt gemist hebben we ze niet… . Maar: we zijn blij dat ze terug zijn."

Uit P-Magazine: "De titelsong met meer grooves dan uw hipste velours broek kent u intussen wel, en van de overige elf track vallen er maar twee iets te licht uit. Voor de rest: warmbloedige hiphop met een pulserend hart en een oprechte soul."

Uit onze mond (een week eerder geschreven dan Zipp): Bekend van 'Connected', maar na negen jaar nog steeds aanwezig (zij het onder invloed). Lekker groovy plaatje dat op het eerste gehoor herhaling uitstraalt, maar bij elk nieuw nummer uitnodigt om te dansen. Mensen met een cabrio hebben het weer getroffen: beluisteren met het dak naar beneden, svp. Voor de minder begoeden: het raam mag ook naar beneden.

-terug omhoog-



AIR – 10 000 HZ Legend – Virgin ****

Uit Zipp: "Jean Benoit Dunckel en Nicolas Godin graven op 10.000 Hz Legend nog dieper in de mysterieuze krochten van hun stijl. De zorgeloze cocktail-funk van het debuut heeft plaatsgemaakt voor vaak theatrale elektronische songs die knipogen naar progressieve rock."

Onze mond proeft: Het is van 'Moon Safari' geleden dat dit Franse duo nog een volwaardige plaat afleverde (ondertussen was er de soundtrack 'Virgin Suicides') en dat schept verwachtingen, want 'Moon Safari' moest je hebben. We voelen een beetje hetzelfde scenario als bij de nieuwe Daft Punk, die eerder dit jaar uitkwam. AIR koos echter voor een vervolg op Virgin Suicides en liefhebbers van 'Sexy Boy' en 'Kelly reach the stars' blijven op hun honger. Al zitten ze met de gastoptredens van o.a. Beck, Buffalo Daughter en Jason Falkner op dezelfde golflengte als Fat Boy Slim, De La Soul en vele, vele anderen, het resultaat is verbluffend.

-terug omhoog-



Missy Misdemeanor Elliot – Miss E…So Addictive – Electra/Warner 7559-82639-2 ****

Uit Zipp: "…op 'Miss E…So Addictive' laat Missy E zien dat ze van alle markten thuis is. Ze zingt als de beste en als rappers is ze de vrouwelijke evenknie van DMX. Ze blaft wat vrouwelijker en een klein beetje beschaafder."

Ons oor zegt: Eén lange flirtpartij met de baspartijen van Rick James en de synthesizerstootjes van George Clinton. De single 'Get Ur Freak On' is absoluut orgastisch hiphopgenot, maar een te ver doorgedreven combinatie met platen van dit allooi (Destiny's Child en Kelis, bijvoorbeeld) leidt tot een 'R&B-O.D.' De meningen hierover kregen we niet gladgestreken: van oooh aaah tot och ja. Maar in elk geval: heet genoeg voor de zomermaanden.

-terug omhoog-



Michael Franti (& Spearhead): Stay Human ****

Uit Sherpa: "… Net als Marvin Gaye, Curtis Mayfield en Gil Scott Heron wil Franti positieve popmuziek maken die een maatschappelijke relevantie heeft. Dat siert hem, alleen schort er nog wat aan de formule. "

Onze mond proeft: Een aanklacht tegen de doodstraf, maar vergeet het woord 'conceptplaat'. Los van de fake radiofragmenten die deze plaat onderbreken hoor je alles wat je van de geschiedenis van de soul moet onthouden: Rick James, Ben Harper, Barry White, Fun Lovin Criminals, Curtis Mayfield: verwijzingen genoeg op dit pareltje. Een goed glas wijn, twee porties Franti en je weet niet eens meer wat de mens oorspronkelijk wou meegeven. Doodstraf? Welke doodstraf? Straf, dat wel. Heel straf.

-terug omhoog-



Manu Chao – Proxima Estacion Esperanza (Virgin 810321 2)*****

Uit Sherpa: "Een even bruisende als vitale feestplaat."

Ons oor zegt: Het is niet omdat je de goochelaar zijn trucs kent, dat zijn show slecht wordt. Verklaar anders maar eens de aanhang van Dylan na al die jaren. Manu chao bouwt op Esperanza een feestje en u bent allemaal uitgenodigd: dat valt u toch niet alle dagen te beurt. Geef toe.

-terug omhoog-



Los Super Seven – Canto – Sony Music - 502 478-2****

Uit Teek: "…Nee, dan Los Super Seven: een bij leven al legendarisch nevenproject van de heren van Los Lobos... ook op deze tweede cd maken ze meesterlijke tijdloze versies van verloren gewaande Mexicaanse klassiekers. Voor wie een reis richting roots plant, is dit een aanbevolen bestemming."

Ons oor zegt: Omdat Los Lobos op 'Colossal Head' en 'Kiko' steeds meer van de oorspronkelijke Tex-Mex-sound begon af te wijken werd in 1998 het hobbyclubje Los Super Seven opgericht. Op deze Canto (hun tweede) komen we zowel Cuba als Brazilië tegen en zo verlaten ze de Tex-Mex weer. Ze kunnen het niet laten. In de serie wereldmuziek een must en net zo goed als Buena Vista Social Club, maar dan vanuit een zuiverder glas geserveerd. Een barbecueplaatje.

-terug omhoog-



Weezer – Weezer – Geffen - 493 045-2****

Uit Zipp: "Toch kunnen deze doetjes songs schrijven, en dan heb ik het vooral oveer frontman Rivers Cuomo. Cuomo's gitaarrifs zijn zo eenvoudig en voorspelbaar als die van een punkgroep. De zanger valt echter steevast op aanstekelijke refreintjes die door de rest van de band in koor worden meegezongen. De melodieën van potentiële hits als 'Crab' en 'Smile' verwijzen op die manier naar de Beach Boys.

Uit P-Magazine: "… En hoewel dit schijfje slechts één gitaar-, bas- en drumklank bevat, het aantal speciale effecten tot een minimum herleid werd en de songstructuren even traditioneel zijn als de pizza Margarita van de afhaal-Italiaan om de hoek, kunnen we er maar niet van genoeg krijgen."

Uit Sherpa: "Eenvoudige melodietjes, klassieke vormgeving en een pittige productie van Ric Ocasek: soms is een mens met weinig tevreden."

Onze mond proeft: Late dertigers die nog niet helemaal losgekomen zijn van hun punkverleden halen hun hart op aan dit soort platen, want let's face it, Limp Bizzkit en Linkin' Park zijn te schreeuwerig voor die reeds lang beproefde oren. Neen, dan Weezer: de ideale melodieën en versterkers op acht (nog net haalbaar, dus). Alsof je weer naar 'Back in the USSR' van The Beatles luistert, maar dan net iets luider. Toffe zomerplaat.

-terug omhoog-



El Fish & Roland – Waterbottle – (HKM Records/CNR)***

Uit P-Magazine: "Belgisch blues-godfather sluit zijn rechtstreekse erfgenamen in de armen (of is het net omgekeerd?) en deze verbroedering resulteert in een prachtschijf waarvan het speelplezier en het pure vakmanschap werkelijk afdruipt."

Uit Sherpa: "Zodra je deze live in de studio ingeblikte cd hebt gehoord, weet je het zeker: beide partijen zijn voor elkaar geboren."

Uit Zipp: "Met massa's enthousiasme en zonder complexen verkennen Roland en El fish de muzikale ruimte. Ze vermengen blues met klanken uit Libanon, maar ook met gospel, country, Latijnse muziek en rootsy pop/rock."

Ons oor zegt: Roland verenigt zoveel klasse met zoveel bescheidenheid dat je je afvraagt wanneer deze beroepskameleon een plaat gaat maken met een buitenlandse grote. Tot nu toe leidden zijn samenwerkingen in eigen land steeds tot verbluffende (meester)werken: of het nu pure pop met De Centimeters betrof, schaamteloze bluesbewerkingen met Charles et Lulus of zwerfmelodieën met Wannes Van De Velde. Ook bij El Fish wordt Roland moeiteloos een vierde lid van de band: de eenvoudige productie getuigt van grauwe tijdloosheid, de covers en de eigen nummers verwijzen zowel naar nieuwlichters in het rootsgenre als Calexico als naar oudere goden zoals Johnny Cash. Rendabel na vier beluisteringen.

-terug omhoog-



Radiohead – Amnesiac – EMI 7243 53 27 64 23*****

Uit Humo: "Besluit: 'Amnesiac' is goed tot zeer goed. Maar niet karaokevriendelijk. En ook niet dertig keer beter dan 'Pablo Honey' (dat in drie weken werd ingeblikt, tegenover anderhalf jaar voor deze plaat."

Uit zipp: "Amnesiac is dan ook een mooie afrondende plaat, die laat zien wat de groep allemaal in huis heeft. … Maar al in al: een hele zomer luisterplezier."

Onze mond proeft: Zalig diegenen die een toffe plaat kunnen onderscheiden van een meesterwerk na een korte luisterbeurt, maar die bevlogenheid is ons niet gegeven. Zeker niet bij het soort platen als Amnesiac dat zich laat proeven als spruitjes: hoe ouder je wordt, hoe meer je ervan lust. Amnesiac, ontsproten uit de Kid A-sessies, is wellicht Tom Yorkes meest volwassen plaat en Radiohead heeft zich hiermee voorgoed in de top tien van de onsterfelijke artiesten genesteld.

-terug omhoog-



Travis – The Invisible band (Sony Music –503050 2)****
Elbow – Asleep in the back (Universal Island – WR 1015888)***


Uit Zipp (over Travis): "Het is even wennen wanneer onze favoriete treurwilg Fran Healy zijn nieuwe plaat opent met het gezellige 'Sing'. … Dit gemoedelijke tafereeltje zet de toon voor de andere songs op The Invisible band."

Uit De Standaard (over Elbow): "Asleep in the back is het resultaat van talent en (gedwongen) lang en zorgvuldig verfijnen. … Het sterke is dat muziek en teksten een grote eenheid vormen. Je kunt er een conceptplaat in zien. … Deze debuutplaat wordt bejubeld. Ze is gezocht en zeker boeiend, maar weinig direct. De luisteraar moet er moeite voor doen, en in de beste songs (als ,,Red'') loont dat. Je wint iets wat jaren mee zal gaan. Een klassieker."

Ons oor zegt: Wie genoeg heeft van het geëxperimenteer van Radiohead en op zoek is naar een opvolger van OK Computer kan terecht bij Elbow of Travis. Travis werkte zelfs met Radiohead-producer Nigel Godrich maar gooit er aantal vrolijke nummers tegenaan zodat het geheel beklijvender wordt en ook een heel eigen stijl krijgt. En het is nog altijd boeiender om te luisteren naar de gelukzalige momenten van een depressieveling dan naar het onopgehouden gezeur van een vrolijke Frans. Elbow is minder toegankelijk en vraagt tijd, als je hen dat tenminste na drie luisterbeurten nog wil geven, want af en toe steekt de saaiheid hier hardnekkig de kop op.

-terug omhoog-



Bran Van 3000 – Discosis Grand (Royal/Virgin LCD3098)****

Uit Zipp: "Bran Van 3000 giet zijn avant-garde in hartverwarmde popsons met weerhaakjes."

Uit Sherpa: "Disco, funk, hiphop, dancehall, etnohouse, salsa, bubblegumpop: het kan allemaal vaak zelfs binnen het bestek van één nummer. De single Astounded, met Curtis Mayfield, is briljant, maar andere gasten, zoals Youssou N'Dour, Big Daddy Kan, Eek-a-Mouse en Dimitri from Paris, laten zich evenmin onbetuigd."

Onze mond proeft: Na een wisselvallige eersteling lijkt Bran Van 3000 te beseffen hoe een coherente plaat wordt gemaakt. En daar beleeft de luisteraar ook meteen plezier aan.

-terug omhoog-



Tool – Lateralus (Volcano/Zomba)****

Uit P-Magazine: "Waarom vinden wij Lateralus dus (alweer) een magistrale Tool-plaat? Omdat ondanks alle moeilijkdoenerij de luisteraar die de moed en het geduld heeft om een paar keer mee te rijden door de krankzinnige wereld van Keenan & Co. onvermijdelijk voor de bijl gaat. Omdat de harde, van gouden monsterriffs voorziene metalrock die erop staat een intensiteit bevat die gemarketeerde teenage Angst van de linkin Parks en Papa Roachen van deze wereld degradeert tot verhaaltjes voor het slapengaan."

Ons oor zegt: Er is metal en metal: dit is metaal dat vakkundig werd vormgegeven. Songsmeedschap noemen ze dat: ijzersterke constructies op fundamenten van gewapend beton. Welkom Led Zeppelin: we zijn u niet vergeten. De single 'Schism' staat op zeven in De Afrekening.

-terug omhoog-



Nelly Furtado – Whoa Nelly! (SKG Music/450 285-2)***

We vonden de Humo-bespreking niet meer, maar volgens het onafhankelijke weekblad is dit niet meer of minder dan dé plaat van de (nieuwe) eeuw.

Uit Bonanza: "Nelly Furtado combineert moeitéloos bossanova met triphop, en koppelt het mystieke van Tori Amos aan de speelsheid van Imani Copolla. Bovendien ziet ze eruit als de nog knappere zus van Courteney Cox."

Onze mond proeft: Is er hier een nieuwe 'Jagged Little Pil' in de maak? Ach, wij weten het niet zo goed. Vlot popplaatje, dat wel, maar enige structuur (ze fladdert 'like a bird' van genre naar genre) of enige doorleefdheid is ver te zoeken. Geef ons maar Miss E (zie boven), vanwege meer ballen of Macy Gray, vanwege meer schuurpapier.

-terug omhoog-



Tricky: BlowBack – (Epitaph 6596-2)****

Ons oor zegt: Absolute primeur, dus nog geen externe besprekingen voor handen. Tricky lijkt op deze cd niet meer wakker te liggen van de triphop, waarvan hij een van de grondleggers was. Hij omringt zich met 'rockvolk' als Cyndi Lauper, John Frusciante en Anthony Kiedis van The Peppers en samplet vlotjes een klassieker als 'Sweet Dreams' van The eurythmics. Zo spint hij een web van ritmes en grooves om zich heen dat nu al heel wat gewillige slachtoffers naar binnen zal zuigen. De ultieme zweetplaat.

-terug omhoog-



Feeder – Echo Park – (Echo)***

Uit Sherpa: "Hoewel het Welsh-Japanse trio over een woordenboek beschikt waarin de begrippen luid en energiek in het rood omcirkeld staan, heeft het gelukkig ook sprankelende powerpopmelodieën in de aanbieding. Nu nog die lelijke heavy metalneigingen onder controle krijgen en het komt helemaal in orde."

Onze mond proeft: Feeder is op de goede weg: dit is, voor alle duidelijkheid, hun beste totnogtoe, maar ze moeten keuzes beginnen maken: tussen de song en de gimmick, bijvoorbeeld. De sterke productie maakt veel mankementen goed. Zorg maar dat je op 29 juni als eerste op de wei van Werchter staat om een live-oordeel te kunnen vellen.

-terug omhoog-



G. Love & Special Sauce – Electric Mile (Epic/Okeh 502299 2)****

Uit Teek: "Dit is alweer het vijfde album op het legendarische Okeh Label en één van z'n beste. Wat meteen opvalt na een eerste luisterbeurt is dat de uitvinder van de ragmop – zoals G.Love – zijn sound zelf omschrijft – zijn saus op smaak heeft gebracht met een aantal extra ingrediënten."

Ons oor zegt: De saus is in elk geval meer ingedikt en verrijkt. G. Loves muziek is naarmate de cd's toenamen steeds voller en vollediger geworden en dat resulteert nu in een meer klassieke plaat, die daarom niet minder mooi is dan de vorige. Integendeel: G. Love vergroot zijn publiek met minstens dertig veertigers met deze plaat.

-terug omhoog-



De Maxx – Long Player (Sony Music 503032 2)*****

Voor diegenen die zich steevast bezatten in het weekend en dan tot vijf uur in hun bed moeten recupereren: De Maxx is het zaterdag- en zondagmiddagprogramma van StuBru dat het overbekende Keinijg opvolgt. Wellicht is de voorganger van De Maxx trouwens nog zo bekend omwille van de legendarische verzamelaars die eruit werden gelicht. De Maxx stapt nu met deze eersteling in de traditie van de StuBru-compilaties en voegt er meteen een concept aan toe: deze dubbelaar is namelijk opgedeeld in een afdeling 'Routine' (wat je zeker nu hoort als je het programma beluistert) en 'Classics' (met enkele bijna onvindbare nummers). Een mooie dansplaat, onontbeerlijk voor de moderne DJ, de jongere freak en iedereen die het gevoel heeft iets te missen wanneer hij/zij uitslaapt tot vijf uur.

-terug omhoog-



Nitin Sawhney – Prophesy (V 2 – VVR 101 59 12)****

Uit zipp: "Een holistische plaat: de mutualiteit zou ze moeten terugbetalen, maar daarover wordt nog onderhandeld. Prophecy staat in elk geval vol bloedmooie, grenzeloze muziek, die ons zin geeft u een beetje te bekeren tot Nitin Sawhney.

Onze mond proeft: Dat het moeilijk is om een etiket te plakken op Nitin Sawhney bleek uit zijn succescd Beyond Skin. Op deze plaat trekt hij zijn etherische wereldmuziekaanpak door. Kan worden geklasseerd onder Lounge of sfeermuziek, maar dient in elk geval met respect te worden behandeld.

-terug omhoog-

-The End-