|
Het Gotham Café - Stephen King Homepage |
||||||||||||
|
||||||||||||
|
Filmbespreking
The Rage: Carrie II Een sequel die vijfentwintig jaar op zich heeft laten wachten: Hollywood zit tegenwoordig om niks of niemand meer verlegen. En dus krijgen we met The Rage een totaal overbodig vervolg op de horrorklassieker Carrie voorgeschoteld. Verzameld filmland moet zich dringend eens gaan beraden om zulke praktijken een verbod op te leggen.
Eén van de kopers van Carrie was Brian De Palma, de hoogbegaafde maar nog relatief onbekende Hitchcock-leerling die op zoek was naar een nieuw project. Filmstudio United Artists zag een verfilming van Carrie niet zo goed zitten en gaf De Palma nog geen twee miljoen dollar om de film te maken, minder dan peanuts. Groot was dan ook de verbazing toen de film een gigantisch succes bleek en aan het einde van de rit een nettowinst van 15 miljoen op tafel kon gooien. Met als bonus twee oscarnominaties voor Sissy Spacek (de met telekinese begaafde Carrie) en Piper Laurie (haar door godsdienstwaanzin bezeten moeder). Toen Carrie in 1976 in de bioscopen kwam, ging er een schok door Amerika. De Palma had het niet nagelaten om één van Amerika's laatste taboe's te doorbreken: in de lange proloog bracht hij zonder schroom Carrie's eerste menstruatie in beeld en de scène waar Carrie haar moeder tegen de deur nagelde met keukenmessen, schreef, net als de massaslachting op prom night, geschiedenis. Vijfentwintig jaar later zijn we wel meer gewoon, maar weinig horrorfilms evenaren het niveau van Carrie. Het blijft zowat de enige King-verfilming die beter is dan het boek. Scenarist Lawrence D. Cohen maakte van het tamelijk rommelige boek een film die klassiek werd in zijn spanningsopbouw. Maar we moeten het eigenlijk over The Rage hebben, de onofficiële sequel op Carrie. Noch Brian De Palma, noch Stephen King hebben er iets mee te maken en dat is nogal duidelijk te merken. Voor het inspiratieloze scenario zorgde Rafael Moreu, wiens bekendste film tot nu toe Hackers was. Katt Shea (Poison Ivy) kroop in de regiestoel, nadat Robert Mandel (X-Files regisseur van onder meer de pilot) er - zeer wijselijk - de brui aan gaf. Shea verdiende in het verleden vooral haar sporen met totaal onbekende lowbudget-films die rechtstreeks in de videotheken belandden. Meer dan een veeg teken aan de wand. The Rage: Carrie II had het daglicht beter nooit gezien. De film draait rond Rachel Lang (Emily Bergl), een meisje dat op school het zwarte schaap is. Ze is iemand die altijd aan het kortste eind trekt. Heel haar leven leeft ze al bij een niet erg sympathiek stiefgezin, aangezien haar natuurlijke moeder (J. Smith-Cameron) wegens schizofrenie in een instituut zit. Rachels enige vrienden zijn de hond Walter en de medestudente Lisa (Mena Suvari). Lisa krijgt op school onverwachte aandacht van de populaire football-speler Eric (Zachery Ty Bryan). Maar wanneer ze ontdekt dat die alleen met haar naar bed is gegaan om een weddenschap met zijn vrienden te winnen, is ze zo van slag dat ze zelfmoord pleegt. Op dat moment slaan bij Rachel de stoppen door. Letterlijk, want net als Carrie blijkt ze over psychokinetische krachten te beschikken. Voor Sue Snell (Amy Irving), de schoolpsychologe, is deze gebeurtenis het begin van een schokkende déjà vu. Zij maakte twintig jaar geleden immers de slachting mee die Carrie op prom night veroorzaakte en aan 73 mensen het leven kostte. Terwijl de pesterijen aan het adres van Rachel voortduren, is Sue zowat de enige die beseft dat een nieuwe tragedie niet ver af is. En ze doet ook nog een schokkende ontdekking omtrent de identiteit van Rachel. Het is zielig om te zien hoe The Rage zijn illustere voorganger tot in de kleinste details probeert te kopiëren, vooral naar het einde toe als de prom night uit het origineel zijn evenknie krijgt in een gigantische fuif. Zelfs het enige gelukte effect helemaal op het einde van de film zat ook al in Carrie. Herinner je de hand van Carrie die uit het graf kwam. Er zit overigens heel wat originele footage uit Carrie in The Rage. Een onbeschamende manier om het gebrek aan inspiratie op te vullen. Want dat is het wat The Rage ontbreekt: inspiratie en originaliteit. Deze sequel voegt niks toe aan het origineel. Overbodig. Zwak. Snel weer vergeten. Kijk liever nog eens naar De Palma's originele versie.
|
Het
zal Stephen King een zorg wezen. De meest succesvolle schrijver van zijn
generatie heeft inmiddels al meer dan 300 miljoen boeken verkocht. Dat was
ooit wel eens anders. In 1974 leefde hij als een volstrekte mister
nobody samen met zijn vrouw Tabitha en hun eerste dochter, Naomi, in
een schamele caravan en werkte hij in een stomerij waar hij 1.60 dollar
per uur verdiende. In zijn vrije tijd schreef hij romans, maar geen
uitgeverij die geïnteresseerd was. King geraakte zelfs zo in de put dat
hij zijn nieuwe roman, The Catcher in the Rye, in de prullenbak
deed belanden. Gelukkig voor hem grabbelde zijn vrouw het boek, dat
inmiddels tot Carrie herdoopt was, er weer uit en verstuurde ze het
toch naar een uitgever. Het bleek de juiste zet. Want hoewel Kings naam
niet eens op de cover vermeld stond, werden er een respectabele 13.000
exemplaren over de toonbanken geschoven. Met de 400.000 dollar die de
paperback-uitgave hem opdracht, kon King zijn caravan vaarwel zeggen en
verhuizen naar een appartement in Bangor.