Het Gotham Café - Stephen King Homepage

Filmbespreking Dolores Claiborne
Schuld en boete

Na enkele minderwaardige uitstapjes in het videocircuit komt er eindelijk nog eens een geslaagde King-verfilming op het witte doek: Dolores Claiborne. Het is een stevig psychologisch drama met een ijzersterke Kathy Bates in de titelrol.

In de openinssequentie van de film zien we hoe de oude en hulpbehoevende Vera Donovan van de trap valt en sterft. Voor detective Mackey is het duidelijk dat kwaad opzet in het spel is en Dolores Claiborne, de trouwe hulp, wordt beschuldigd van moord. De volgende dag rolt er bij de redactie van een New Yorks magazine een fax binnen met een artikel over een vrouw die van moord beschuldigd wordt, samen met de woorden: is dit je moeder niet? Een knappe journaliste, Selena, pakt haar spullen bij elkaar en trekt naar Little Tall Island. Dolores Claiborne is inderdaad haar moeder, al hebben ze elkaar vijftien jaar niet meer gezien.

In afwachting van het proces brengen ze samen het weekend door in het vervallen ouderlijke huis. Voor Dolores is het de kans om bij te praten met Selena. In het begin vertelt ze vooral over Vera Donovan, de tirannieke perfectioniste voor wie ze als huishoudster werkte. Maar langzamerhand komt het verleden weer tot leven en gaat het huis zijn eigen verhaal vertellen. In elke hoek houdt zich wel een herinnering schuil die teruggaat naar de zomer van 1963, de zomer van de totale eclips. Het was in dat jaar dat Dolores een einde maakte aan het leven van haar man Joe, dronkaard en geweldenaar. Selena heeft haar moeder die daad nooit kunnen vergeven, omdat in haar herinnering een stukje van de puzzel ontbreekt, een dramatisch stukje dat dit weekend in het geheel zal worden bijgeschoven.

Erg makkelijk zal dat niet gaan, want Selena heeft haar eigen problemen: ze is verslaafd aan de drank en pillen, en ook haar liefdesleven is één grote puinhoop. Maar Dolores zal haar dwingen om het verhaal helemaal uit te horen, want wat de moord op Vera betreft, beweert ze onschuldigd te zijn. En wat ze voor de rest deed, deed ze uit liefde. Uit liefde voor haar dochter.

Regisseur Taylor Hackford brengt dit pareltje van psychologische horror stijlvol in beeld. Het Little Tall van het vertelmoment is een vaag schilderij van grauw en grijs, terwijl de flash-backs contrasteren met hun zomerse tinten. Opvallend daarbij is dat de personages zo van het ene naar het andere moment overstappen, heden en verleden vloeien soms letterlijk in elkaar over. Een knappe fotografie en regie dus, maar Dolores Claiborne is meer dan een hol vat: het is een film met inhoud, met karakter, respect. Spijtiggenoeg is het scenario van Tony Gilroy niet helemaal in evenwicht, maar de (vrouwelijke) acteerprestaties maken veel goed. Kathy Bates zet als Dolores Claiborne een oscarprestatie neer en zowel Jennifer Jason Leigh (Selena) als Judy Parfitt (Vera) overschaduwen Christopher Plummer (Mackey) en David Strathairn (Joe). Spijtig ook dat de ijzersterke flash-backs steeds maar weer onderbroken worden door het heden. Want één ding is zeker: als Dolores aan het vertellen slaat, laat ze je geen moment meer los.

[voorblad] [terug naar artikels]