Het Gotham Café - Stephen King Homepage

Vier nieuwe King-films op video

Thinner beleefde over de grote plas een bioscooprelease (Paramount), maar werd in de lage landen uit de donkere zalen verbannen en verscheen bij Warner Home Video, de videomaatschappij die de meeste King-verfilmingen in België en Nederland distribueert. Thinner is de verfilming van de gelijknamige Richard Bachman-novelle uit 1986. Aan het roer stond Tom Holland, een genreman die eerder bekendheid verwierf met Fright Night, de eerste (en veruit beste) Child's Play-film en eerder de matige King-verfilming The Langoliers voor zijn rekening nam.

Thinner vertelt het verhaal van de advocaat Billy Halleck (Robert John Burke), die tussen braspartijen door zo ongeveer al zijn rechtszaken kan winnen. Zo heeft hij zopas de vuile mafioso Richie Ginelli (Joe Mantegna) vrijgekregen, hoewel hij wist dat hij niet onschuldig was. De man heeft maar één probleem: hij is te dik en onder het strenge regime van zijn vrouw Heidi (Lucinda Jenny) probeert hij tevergeefs enkele kilo's te verliezen. Op een avond rijdt hij per ongeluk (nu ja, terwijl zijn vrouw orale seks met hem heeft) een oude zigeunervrouw dood. Omdat de rechter en de lokale sheriff vrienden van Billy zijn, komt de advocaat zonder verdere gevolgen met de schrik vrij.

Eén en ander begint echter te veranderen wanneer de leider van de zigeuners, Tadzu Lempke (Michael Constantine) Billy tegenkomt, hem over de wang wrijft en een vloek (thinner, dunner) uitspreekt. Van de ene dag op de andere, begint Billy gewicht te verliezen. In het begin is hij daar maar wat blij mee, maar later - als hij ziet dat ook de rechter en sheriff er slecht aan toe zijn - beseft hij dat de vervloeking van de zigeuner werkelijk een effect op hem heeft. Met de hulp van mafioso Richie Ginelli moet Billy nu de vloek ongedaan maken, voor hij sterft.

Thinner is nooit onze favoriete King-roman geweest en ook de film kan niet echt boeien. Burke en Mantegna acteren op soap-niveau en het verhaal is (vergeef ons de flauwe woordspeling) zeer dunnetjes. Een regisseur met meer talent en visie had van Thinner een allegorie kunnen maken over fysieke aftakeling (en dood) of een David Cronenbergeske opstand van het lichaam tegen de geest. Die ondertoon zit ook duidelijker in de roman, die King (geobsedeerd door de psychologie van eten en gewicht) schreef op een moment dat hij zelf probeerde af te vallen. Maar Holland is geen King of Cronenberg en de film kabbelt als een flauwe pseudopsychologische thriller naar een nog flauwere plot. De echte fans zullen dan ook alleen de cameo van King als Dr. Bangor, een apotheker, onthouden.

De tweede film die sinds kort zijn dagen in de videotheek slijt, is Quicksilver Highway, uitgebracht door Laurus Entertainment. Het is Mick Garris' derde samenwerking met Stephen King in korte tijd. Hij zorgde eerder al voor de knappe verfilmingen van de mini-series The Stand en The Shining. Garris maakte Quicksilver Highway voor Fox TV (ABC bleek namelijk niet geïnteresseerd) en het is de bedoeling dat deze film als een pilot gaat fungeren voor een dertiendelige serie in de lente van dit jaar. Oorspronkelijk zou John McTiernan (Predator) de serie regisseren, maar hij haakte op het laatste moment af. Quicksilver Highway had een budget van 4 miljoen dollar en werd op 23 dagen in februari opgenomen.

Spilfiguur in de film is Aaron Quicksilver (magistraal gespeeld door Christopher Llyod). Hij doorkruist het land met een Rolls-Royce Silver Cloud uit 1965, waar een indrukwekkende zilveren woonwagen aan hangt. Aaron Quicksilver beweert een bijzondere verhalenverteller te zijn. Hij zoekt, zoals hij zelf zegt, naar het zwarte hart van Amerika. Zijn leuze is dat er geen licht is zonder duisternis, geen leven zonder dood, geen vrede zonder oorlog en geen God zonder Duivel. Hij beschouwt zichzelf als een veerman op de rivier van zwart asfalt. In deze pilot vertelt hij aan min of meer toevallige voorbijgangers twee verhalen, die Mick Garris voor het grote scherm bewerkte: Stephen Kings Chattery Teeth en Clive Barkers The Body Politic.

Het eerste kaderverhaal gaat over een pasgetrouwd koppel, Olivia (Missy Crider) en Kerry (Raphael Sbarge), die de Nevada-woestijn doorkruisen. Ze krijgen een platte band, de man gaat hulp halen en de vrouw blijft alleen achter. Op dat moment komt Aaron Quicksilver voorbij in zijn Rolls. Hij nodigt de vrouw uit zijn woonwagen te betreden. De vrouw klappertandt van de kou en Aaron begint, om de tijd te doden, het verhaal Chattery Teeth van Stephen King te vertellen. In dat verhaal speelt Kerry opnieuw de hoofdrol, maar deze keer is hij Bill Hogan, een verkoper van labels en scanners die vast komt te zitten in een zandstorm. Omdat hij voor de verjaardag van zijn zoontje ook nog een geschenk moet kopen, wipt hij even binnen in Scooters Grocery and Roadside Zoo, waar hij een gigantisch paar klappertanden cadeau krijgt. Als de storm wat gaan liggen is en hij zijn tocht naar huis verderzet, pikt hij een lifter (Silas Weir) op die zichzelf voorstelt als Brian Adams. Maar de man blijkt niet te zijn voor wie hij zich uitgeeft... Het tweede kaderverhaal zoomt in op een gauwdief (gespeeld door Matt Frewer) die al stelend op een kermis ronddwaalt. Toevalligerwijze komt hij terecht in The Quicksilver Exposition, het rariteitenkabinet van Aaron Quicksilver. Deze keer begint hij een verhaal te vertellen over een man die ook begaafde handen heeft, en zo krijgen we het verhaal van Barkers The Body Politic te horen. Het gaat over een rijke plastische chirurg die alles heeft om gelukkig te zijn, tot het moment dat zijn eigen handen in opstand tegen hem komen.

Quicksilver Higway is geen grote cinema, maar de verhaaltjes zijn leuk en boeiend genoeg om een film mee te vullen. Voor de fans is het uitkijken naar de rol van Cynthia Garris (vrouw van Mick) als de vrouw van de chirurg en cameo's van Clive Barker en John Landis. Mick Garris krijgt blijkbaar niet genoeg van King-verfilmingen, want hij zet momenteel zijn tanden in de adaptatie van Stephen Kings eigen screenplay van Desperation.

Tot slot gingen de afgelopen maanden twee films in première op de Amerikaanse televisie en het valt dus te verwachten dat die binnenkort op video in België te verkrijgen zullen zijn. Trucks werd uitgezonden op USA Network. De film is gebaseerd op Kings gelijknamig kort verhaal uit Night Shift en is min of meer een remake van Kings enige regiefilm Maximum Overdrive. Brian Taggert schreef het scenario en Chris Thomson zat in de regiestoel. Het verhaal centreert zich rond een aantal mensen (Timothy Busfield voert de cast aan) die naar Lunar komen afgezakt om een meteorietenregen te bekijken. Ze komen terecht in een wegrestaurant, dat gerund wordt door de ouwe George. Op het moment dat het gezelschap in het café zit, worden ze aangevallen door op hol geslagen moorddadige vrachtwagens. Maximum Overdrive van King zelf was al een zeer zwakke adaptatie, en deze Trucks kan al evenmin brokken maken. De film is saai, ongeloofwaardig en oubollig. Erg jammer voor een verhaal met zoveel mogelijkheden.

De beste film van dit viertal bewaarden we tot op het laatst: The Night Flier, dat in Amerika op het betaalkanaal HBO in première ging. The Night Flier is gebaseerd op het korte verhaal uit Kings verzamelbundel Nightmares and Dreamscapes. Mark Pavia werd door Stephen King als regisseur aangesteld, nadat hij behoorlijk onder de indruk was van diens korte film Drag. The Night Flier heeft Richard Dees in de hoofdrol, een bikkelharde journalist bij de sensatiekrant Inside View (dezelfde Dees als uit The Dead Zone overigens). Dees is echter wat op zijn retour en zijn hoofdredacteur spoort hem aan om terug wat smeuïg voorpaginanieuws te brengen. Hij moet enkele vreemde moorden onderzoeken, die op luchthavens gepleegd worden door een vreemde man die bekend staat als De Spookvlieger.

The Night Flier begint als de zoektocht naar een moordenaar, maar neemt algauw een andere wending. In een schitterend einde wordt getoond dat het kwaad evengoed in Dees zit. De sterkte van deze film is dat Mark Pavia begrepen heeft dat horror ontstaat vanuit personages, en niet zomaar in het luchtledige kan zweven. The Night Flier is zonder twijfel de sterkste King-film van de laatste jaren.

[voorblad] [terug naar artikels]