 |
 |
 |
Etappe
3 |
 |
|
…Konin > Krakow |
|
…Krakow |
|
…Krakow > Wieliczka > Zakopane |
|
…Zakopne > Tatra |
|
…Tatra > Oświęcim (Auschwitz) |
|
…Oświęcim (Auschwitz) > Jelenia Góra |
| |
…Jelenia Góra…Karkonosze |
|
…Jelenia Góra > Aankomst thuis |
|
| Vrijdag 6/9/2002 |
|
Het afscheidsfeest van de vorige dag hebben we al bij al goed overleefd. Bij
de oma Babka hebben we nog een stevig ontbijt gekregen. Worst en
rauwe hesp en brood. Na de nodige uitzwaaiplechtigheden zijn we dan
vertrokken richting Krakow in het zuidelijk deel van Polen. Een rit
die vermoeiender was dan we hoopten. Er was druk verkeer op de veel
te
kleine wegen.
 Gelukkig konden we ter hoogte van Łódź de autosnelweg nemen. In de
late namiddag kwamen we aan in Krakow, een stad met een ongekend
elan.
Na een kleine zoektocht hebben we een slaapplaats gevonden in een
studentenhome aan de rand van het stadscentrum. De prijzen voor de
overnachtigingen waren spotgoedkoop. En alle basiscomfort was voor
handen. We hadden 2 kamers voor 3 personen en het gemeenschappelijk
sanitair was terug te vinden op de gang van ons verdiep.  Er waren
zelfs huisdieren in de kamer van de mannen. In de vuilbak zat een
familie kakkerlakken te paraderen op stukjes papier van een koekjesverpakking.
Zonder ons veel vragen te stellen hebben we de beestjes met vuilbak
en al buiten gezet, goed ver weg aan de andere kant van de gang.
Na ons snel verfrist te hebben zijn we de binnenstad
binnengetrokken.
De
grote markt is de trekpleister van de stad. De majestueuse Mariekerk
en de lakenhallen zijn de bezienswaardigheden bij uitstek.  Krakow
staat
ook bekend
als universiteitsstad. En hoewel het niet echt
het hoogseizoen voor studenten was, bruiste de stad van het jeugdige
leven. Na enkel terrasjes te hebben gedaan zijn we ergens gaan eten
in een, naar Poolse normen, duur restaurant. Volgepropt en volgegoten
kwamen na enkele uren buitengerold. En dat voor nog geen 10 euro
de man. Zo dat was weer fijn geweest... We hebben nog met een paardenkoets
een rondrit door de belangrijkste en mooiste straten gemaakt. Daarna
hebben we een beetje op de markt en de aanpalende straten rondgeslenterd
en moe maar voldaan als we waren zijn we rustig terug naar onze kamers
gewandeld.
Na
een
paar
gezelschapsspelletjes
en enkele slokken wodka zijn we een deugdzame nachtrust tegemoet
gegaan. |
| Zaterdag 7/9/2002 |
|
We maakten van deze dag gebruik om de resterende delen van Krakow te bezoeken.
De Wawel kon hier dus zeker niet aan ontbreken. Het is een citadel
gelegen op de top van een heuvel aan de overs van de Wisla. Het bestaat
uit
een imposante burcht waar destijds plechtig de Poolse koningen werden
gekroond, en een gotische kathedraal omringd door crypten waar de
meeste van die gekroonden
nu liggen begraven.  Tot op vandaag is dit de trots van Polen en het wordt
nog steeds beschouwd als het symbool voor de nationale identiteit.
Kortom, een bezoek aan de Wawel mag in geen geval ontbreken tijdens
een verblijf
in Krakow. Na een stevige verfrissing geconsumeerd te hebben op een
terras aan de Wawel zijn we teruggegaan naar de grote markt. In één
van de pitoreske zijstraten zijn we bij een Armeniër gaan eten. Voor
een land waarvan sommigen het amper op de kaart weten aan te
duiden, kan men zich vragen stellen over hun keuken. Maar avontuurlijk
zoals we waren ingesteld was een bezoek aan het restaurant het beste
middel om het uit te proberen. Waar zou
men anders nog de kans krijgen deze
ervaring
te
kunnen opdoen?
Eens binnen voelden we ons dadelijk op ons gemak.  De uitbaters reageerden vriendelijk
en open en we werden met raad en daad bijgestaan in
de keuze
van ons
menu. Alles werd met de nodige zorg klaargemaakt en de omvang van
de schotels waren van die aard dat we vermoedden dat ze doggybags
moesten hebben. Een aangename verrassing die werd doorgespoeld met
hun lokale wijn. De Mariakerk was de volgende
toeristische attractie
dat
op ons verlanglijstje
stond.
Met respect
gingen we
de indrukwekkende
kerk
binnen. Maar het
respect werd snel overmeesterd door verbazing. Met open mond werd
er naar de kleurenpracht en de versieringen van de binnenkant
van de kerk gestaard. Buitengewoon wonderlijk.  Ook dit mag zeker niet ontbreken
bij een bezoek aan Krakow. Terug op de markt gekomen trapten we bijna
op de rondhuppelende duiven. Aan een klein kraampje verkocht een
oud vrouwtje kleine porties maïs om de duiven te lokken en te voeren.
Voor een paar grosze hebben we een potje maïs gekocht. En voor dat
we de eerste korrels hadden uitgestrooid werden we door massa's duiven
bestormd.  Op ons armen, schouders, hoofd, broeksriem,.. en of we
nu liepen, sprongen of met ons armen zwaaiden, de duiven lieten het
niet afweten. Waren dit de vogels die hebben meegespeeld in de film
The Bird? Het potje was eindelijk leeg geraakt en plots verloren
de duiven hun interesse in ons. Na een terrasje, enkel bezoekjes
aan de verschillende souvenierskraampjes en wat rondgelummel begon
het weer avond te worden. Het eten van de Armeen was nog rustig aan
het verteren, maar toch hadden we een gezonde trek naar een kleine
hap. En wat kan er daan beter smaken dan een lekkere goulashsoep
in een Hongaars restaurant? De sfeer was authentiek en de bediening
was correct. Iedereen kreeg een grote kom geserveerd, warm gehouden
op een olievlam. Dat
heeft
charme.
En de
soep was
op zich ook wel vlammend pikant. Dit riep om stevig bluswerk,
wat we ook gedaan hebben in één van de vele knusse cafés. De avond
werd verder in goede sferen beleefd en te snel kwam weer het uur
om terug te gaan naar onze slaapgelegenheden. |
| Zondag 8/9/2002 |
|
Met gepakte koffers zijn we 's morgen Krakow uitgereden
naar de volgende bestemming : Zakopane aan de voet van het Tatra
gebergte. Een beetje buiten Krakow hebben we nog halt gehouden voor
een ontbijt. Omdat het toch zo goedkoop was hebben we ook maar
alles wat op de kaart stond in veelvoud besteld.  Met goede moed zijn
we dan verder gereden naar de zoutmijnen van Wieliczka, op de route
naar ons eindbestemming. De mijnen kennen een geschiedenis van
meer dan 700 jaar en worden tot op vandaag nog geëxploiteerd.
In de mijn zou er zich zelfs een sanatorium bevinden
voor mensen met ademhalingsproblemen. Een bezoek aan de zoutmijnen
kost veel geld en zeker in het hoogseizoen ook veel geduld. Maar
de verschillende onderaardse zalen en kamers, alles uitgehouwen in
zout, maken dit curiosum een bezoek waard. Teruggekomen
op de
bewaakte
parking
gingen
de vrouwen
afrekenen
bij
de parkingwachter.
Het bleek dat die man al redelijk door de wodka was bevangen.
Samen met de frisse verschijning van de drie vlotte deernes was
het voor hem blijkbaar niet meer mogelijk de parkeertickets deftig
af
te rekenen. De dure toegangtickets voor de zoutlijnen werd hierdoor
een beetje gecompenseerd. De tocht naar Zakopane werd verder gezet.
 De
bedoeling was om één overnachting in het stadje te doen en om de
volgende dag een tweedaagse trekttocht door de bergen te maken. Eens
aangekomen in Zakopane hadden we snel slaapgelegenheid gevonden
bij mensen. De stevige wandelschoenen werden bovenhehaald terwijl
de
rugzakken
met het noodzakelijkse werden beladen. Op de wandelkaart, die we
eerder in het
stadje
hadden gekocht, werd de verschillende wandelroutes goed bestudeerd.
De mogelijkheden waren legio en een goede keuze maken was moeilijk.
Uiteindelijk was het plan om eerst met de kabellift naar boven te
gaan, om dan een stevige wandeling te doen naar een berghut en dan
daags later de afdaling te voet te ondernemen. Die avond hebben we
nog gegeten in een blokhut-restaurant. Ook hier waren de woorden
veel, lekker en goedkoop op hun plaats. Na alles met de nodige appetijt
verorberd te hebben zijn we terug afgezakt naar onze slaapplaatsen.
En hoewel voor de langste onder ons de bedden een stuk te kort waren
is er zoet gedroomd geweest. |
| Maandag 9/9/2002 |
|
De wekker heeft ons vroeg wakker gemaakt. En het was nodig want we wilden bij
tijd aan de berghut komen om er zeker van te zijn om nog slaapgelegenheid
te hebben. Want anders... tja, anders zou er een probleem zijn. We
zijn nog snel proviant gaan kopen in een klein supermarktje
in de stad. De auto hebben we geparkeerd aan het beginpunt
van onze bergtocht, vlak aan de kabellift. Maar er stonden tientallen
en tientallen mensen aan te schuiven om met de kabellift mee te kunnen
gaan.  We vreesden dat we minstens een uur konden gaan aanschuiven.
Te veel verloren tijd vonden we. Dan maar plan B: vanuit het dal
te voet naar boven, richting de berghut. Gepakt met dikke en goed
beladen rugzakken zijn we onze tocht begonnen. Aan de rand van het
Tatra natuurpark hebben we nog een vignet moeten kopen om toegang
te krijgen tot het park. En daarna begon al snel de niet aflatende
klim van 500 meter naar boven. Het eerste gedeelte ging nog door
naaldbossen die ons van de nodige schaduw en koelte voorzag.  Na ongeveer
een uur
klimmen
maakte de bomen plaats voor struiken en ander lage begroeiing. Hier
zagen we al dat we een serieus stuk gestegen waren. Maar het pad
voor ons had geen medeleiden met ons. Door de meesten onder ons werd
al stevig naar adem gehapt. En onze tred werd al een stuk minder
snel. Gelukkig kwamen we na een poos op een bergrug, waarop het
pad
minder steil steeg. Hier hebben we ook een kleine pauze genomen,
al was het maar om eventjes te kunnen genieten van de verbazende
schoonheid van de wijdse omgeving. We zagen op de kaart dat het ergste
van de klim nu wel achter ons was. Na wat stijgen en dalen zijn we
uiteindelijk bij de berghut gekomen. Het was ongeveer middag. Snel
gingen we aan de herbergier vragen voor 6 slaapplaatsen. Maar het
verdict was duidelijk: geen plaats. Tja, blijkbaar waren er nog mensen
met hetzelfde gedacht als ons. En het was eigenlijk ook niet verwonderlijk.
In en rond de hut liepen de mensen af en aan. Alsof ze met bussen
kwamen toegestroomd. Het goede weer tijdens het toeristische hoodsizoen
was waarschinlijk wel de reden. Maar wat nu gedaan? We zijn de waard
nog eens gaan
vragen of er gaan andere mogelijkheden waren. Hij stelde ons dan
voor om in de hutjes een beetje verder eens te gaan vragen, zonder
ons iets te garanderen. Inderdaad, op weg naar de berghut waren we
enkele kleinere blokhutjes tegengekomen.
Die werden blijkbaar gebruikt door alpinisten en andere bergavonturiers.
En hier hadden we meer geluk. Er waren nog 6 slaapplaatsen vrij voor
die nacht. In een grote zaal stond een twintigtal stapelbedden.  Plaatsen
die nog niet ingenomen waren mochten wij ons toe-eigenen. De middag
was intussen al goed gevorderd. Het was te laat om nog een wandeltocht
te gaan maken. We zijn daarom maar terug naar de grote berghut gegaan
om iets te eten en natuurlijk ook iets te drinken. De kaart was beperkt
en
enkele gerechten waren al niet meer te verkrijgen. Maar de porties
waren meer dan deftig en zelf zij die de hoogste toppen hadden beklommen
konden hier met gemak hun honger stillen. Zelfs de soepen waren voor
de dames onder ons al voedzaam genoeg. Naar mate de avond naderde
liep de herberg voller en voller. Tientalle wandelaars kwamen binnen
voor een hap en een
tap. De sfeer werd langzaam maar zeker gemoedelijker. Zeker toen
er plots nog een stevige bui uit de plaatselijk wolken kwam gevallen.
Zij die nog buiten zaten te genieten van de omgeving kwamen snel
binnen schuilen. De grote zaal was in geen tijd propvol. Maar broedelijk
werden de banken en tafels gedeeld door de aanwezigen. En de avond
werd meer dan vrolijk ingezet. In een groepje twee tafels verder
werd er leutig op de gitaren gespeeld terwijl anderen op het ritme
van
de
muziek
de nodige deuntjes aan het zingen waren. Wij beperkten ons tot het
spelen van kaarten en chapeau, vergezeld met een ongekend aantal
pintjes. Tot het 10 uur werd. De grote lichten gingen uit, als teken
dat het slaaptijd was. Wellicht bleef de grote meerderheid in de
eetzaal slapen. Wij gingen, met een zaklamp in de hand, in de pikke
donker terug op pad naar ons slaaphutje. Op de harde, veel te kleine
bedden gingen we, samen met de dertigtal andere slaapgasten, onze
nachtrust tegemoet. |
| Dinsdag 10/9/2002 |
|
| Woensdag 11/9/2002 |
|
Het onbijt in het hotel was wat we van de Polen konden verwachten. Een rijk
assortement vleeswaren, kaas en eieren, brood en alle vormen en
smaken met koffie thee of melk. Een energie-injectie om vlotjes een
dag de wildste activiteiten te doen. Maar wild ging het er eerst
niet aan toe. Een bezoek aan de concentratiekampen van Auschwitz
/ Birkenau was het agendapunt van de dag. Na 5 minuutjes rijden
stonden we op de parking van het luguber na-oorlogs monument. Het
gebouwencomplex straalde een angstig gevoel uit. De barakken en andere
gebouwen waren duidelijk volgens de Duitse rationaliteit
en grondigheid opgetrokken. Mensen die dit overleefd hebben moeten
bezeten zijn geweest van een enorme overlevingsdrang. Mensen die
dit
hebben waar
gemaakt zal ik
nooit begrijpen. Alle bezoekers waren duidelijk bevangen van de gepaste
sereniteit. Langzaam werd het tijd om verder te gaan en zwaar
bevangen door het besef tot wat een mens in staat is reden we naar
de laatste
stop van
deze
reis. Er lag een stevige rit van een dikke 300 km voor ons. We hoopten
dat de autostrade die in stippellijn op de 2 jaar oude wegenkaart
stond intussen al af was gemaakt. Op de straten rond Katowice was
het enorm druk. Het was een werkdag en randstad straalde een sfeer
uit van ijver en vlijt. Het vlotte van geen kanten en we waren van
mening om in een Mc Donalds langs de grote weg een half uurtje eetpauze
te houden. We waren aangenaam verrast toen we bediend werden
door een Poolse studente die in Nederland had gestudeerd. Eindelijk
kond
iedereen voor zich zijn bestelling doen zonder het tolkwerk van Eva.
Na de eetpauze zijn we dan maar verder gegaan. Het verkeer was nog
niet echt geluuwd, maar we moesten verder. En ja, enkele kilometers
verder werd het verkeer richting Wrocław omgeleid naar een pas aangelegde
autostrade. Hier en daar waren er nog werken op de snelweg, maar
het ging al veel vlotter voruit.  Het was al behoorlijk
laat. Nog meer tijd verliezen was geen optie en de wegligging van
de auto's op de vers geasfalteerde autostrade werd met hoge snelheid
beproefd. Ook de rijvaardigheid van Wouter en Co. Zonder
het goed
te beseffen had Bart in geen tijd een enorme voorsprong genomen.
Het heeft een hele tijd gekost vooraleer beide auto's zich weer
herenigd hadden. Het misnoegen dat hierdoor tussen beide chaufeurs
onstond werd gelukkig met de juiste dosis volwassenheid rap weggepraat.
Na een kleine stop aan een pompstation (brandstof voor de auto's
en wodka voor de toeristen) was het nog een goed uur rijden om in
Jelenia Góra aan te komen. Een tamelijk groot maar eenvoudig hotel
in het kleurrijke centrum werd onze laatste overnachtingsplaats.
Voor deze laatste keer hebben we 3 tweepersoonskamers genomen. Na
genoten te hebben van een verkwikkende douche waren we er
klaar voor om een gezellige avond te beginnen. Op het kleurrijek
en knusse marktplein zijn we gaan eten in een pizzeria.  Bart nam het initiatief om de bestelling te
doen aan een gedienstig meisje. Met handen en voeten lukte het hem
uiteindelijk om ieders wensen verstaanbaar te maken. De pizza's waren
buitengewoon goed. En de stemming was dat ook. Er werd nog stevig
gedronken in het restaurantje. Op de terugweg naar het hotel werd
er nog binnengesprongen in een avondwinkeltje. Kwestie van de nacht
niet op abrupte wijzen af te breken. Eens aangekomen op onze kamers
ging de nacht in volle hevigheid verder. Het bier werd met flinke
gretigheid binnengegoten. De wodka werd enkel in grote waterglazen
uitgeschonken. Er werd nog veel gelachen en kabaal gemaakt. Maar
de andere gasten op de gang vonden dit waarschijnlijk niet erg.
Ook zij waren bezig met de Olympische discipline Wodka-zuipen. Terwijl
Bart en Eva op één bed zaten kregen Natalie en Heide het lumineuse
idee om op Bart te springen, hem in een knelgreep te houden en zijn voeten te kietelen. Iets waar hij absoluut
niet tegen kon. Eva was intussen met al dat gewoel onderaan komen
te liggen. Door het gespring en gewroet werd zij stevig gesandwiched.
En voor dat iemand het ook maar goed besefte lag Eva's maaginhoud
verspreid over de kamer.
Een geur van pizza-salamie en wodka, vergezeld van een zweem van
zure maagsappen verspreidde zich in de kamer. Er zat niets anders
op om aan de receptie een nieuw set beddegoed te vragen. Het bleek
geen enkel probleem te zijn. Alsof ze meer van dit soort praktijken
hadden meegemaakt. Na alle brokken opgeruimd te hebben is de nacht
langzaam op zijn einde
gekomen.
Allen gingen we braafjes naar bed. |
| Donderdag 12/9/2002 |
|
Zo, de laatste Poolse vakantiedag is aangebroken. Een wandeling in het Reuzengebergte
stond op het programma, eventueel afgerond met een bezoekje aan een
kuuroordcentra in de buurt. Maar het was al bijna middag toen we
vertrekkensklaar waren om het
gebergte
te
gaan
opzoeken.
De aktiviteiten
van de avond
ervoor hadden immers veel van onze conditie gevergd. Het weer zag
er weer eens schitterend uit. Zo, na
een kwartiertje reden we door het stadje Karpacz, aan
de
voet
van het Karkonosze-gebergte.
Dit klein pitoresk stadje staat ook bekend als populair kuuroord.
Enkele
kilometers
verder was er voldoende parkeergelegenheid voor de auto's. Zoals
gewoonlijk betalend, maar ook bewaakt. Met een fris zomerplunje aan,
een fleeze rond ons midden en wat water in de rugzak gingen we wandelend richting
de kabellift een beetje verderop. Intussen kwamen we enkele andere
toeristen tegen, goed voorzien van warme kledij.  Eén van hen sprak
ons bemoederend aan, en waarschuuwde ons van de koede strakke wind
boven op de bergen. Hij raadde ons sterk aan minstens een lang broek
en een dikke pul of warme jas aan te doen. Maar veel keuze hadden
we niet. Het weer leek ons zomers en we hadden er ons naar gekleed.
Enkel een fleeze hadden we bij. Warm genoeg maar niet echt geschikt
om een strakke wind te trotseren. En eventjes terug naar het hotel
rijden om ons beter te voorzien vonden we ook niet echt een optie.
We hadden trouwens het gevoel voldoende gehard te zijn na ons avontuurlijke
tocht door het Tatra-gebergte. Rond het basisstation van de kabellift
stonden verschillende souvenierskraampjes, volgestouwd met allerlei
prul gaande van in hout uitgesneden bosdemonen tot (nep!) edelstenen
en bergmineralen. Het was redelijk kalm, en het duurden dan ook niet
lang vooraleer we
op de
stoeltjeslift
zaten. We hadden intussen onze fleeze aangetrokken, maar de mensen
die met de lift weer naar beneden kwamen waren allen goed ingeduffeld
met dikke jassen en sjalen! We lieten het echter niet aan ons hart
komen en het buitengewoon prachtig uitzicht bracht ons snel op andere
gedachten. Er kon wel
kilometers ver gekeken worden. Ronduit adembenemend! Maar bijna boven
aangekomen wisten we plots weer voor wat we gewaarschuuwd werden.
Een meer dan strakke wind snerpte langs ons oren.  En de blote knieën
waren aan het knikken en het beven. Gelukkig lag naast het eindstation
van de lift een berghut. Een warme gluwein voor de dames en een pittige
wodka voor de heren om ons te ontdoen van de bibber. En er werd snel
een tweede tourné besteld, kwestie van ook de laatste trilling te
onderdrukken. En waarom geen derde rondje, om ons te voorzien tegen
wat komen moet.
We kregen al snel een knus gevoel. En dit werd versterkt telkens
iemand binnenkwam en een harde kille wind mee binnenbracht. Het duurde
nog eventjes eer we ons voldoende hadden gehard om de terugtocht
aan te vatten. De zon was al behoorlijk gedaald en de stoeletjes
van de kabellift lagen nu in de schaduw van de hoge sparren, verscholen
van de verwarmende zonnestralen. Weer aangekomen in het dal was het
hoogtijd om op zoek te gaan naar een kuuroord. Een groot hotel ergens
aan de rand van het stadje had voldoende faciliteiten om ons allen
te behagen : sauna, massage, zonnebanken, verwarmd zwembad,... Heerlijk.
Maar het werd weer langzaam tijd om op te stappen.  Aangekomen in
ons hotel hebben we ons klaargemaakt voor onze laatste Polen-avond
die in het teken stond van Natalie's verjaardag. Het laatste avondmaal
hebben we gegeten in een lokaal hamburger-grill restaurant. Zoals
gewoonlijk werd de halve kaart besteld en het werd moeilijk om de
dikke pinten nog op tafel kwijt te geraken. Na een stevige braspartij
gingen we weer naar het hotel, alwaar de flessen drank op ons stonden
te wachten. En zoals gebruikelijk was er ook deze avond volle bak
ambiance. Het hotel daverde op zijn grondvesten. En bij de klok van
12 uur werd Natalie in de bloemetjes gezet. Cadeautjes en kusjes
werden uitgedeeld en op elke handeling werd er flink getoost. Maar
de vermoeidhied kwam opzetten en langzaam maar zeker maakte het feest
plaats voor de nachtrust. |
| Vrijdag 13/9/2002 |
|
Allen waren we vroeg uit de veren. Voor sommigen was dit al iets moeilijker dan
voor anderen. Om geen tijd te verliezen hebben die morgen geen ontbijt
genomen. Na alle bagage in de auto's gepropt te hebben begonnen
we aan onze
reis
naar
huis,
een
trip van
950 km.
 Via binnenwegen zijn we tot aan de grensovergang Polen/Duitsland
gereden om daar via de autosnelweg, voornamelijk de E40, verder westwaarts
te trekken. Bij de eerste wegrestaurant achter de grens zijn we gestopt
voor een kleine ochtenlijke versnapering. Handig was ook dat we hier
onze laatste złoty's van de hand konden doen. Na een korte pauze
ging het dan verder. Het verkeer was rustig en de kilometers slonken
langzaam maar zeker. In de vroege vooravond waren we al ter hoogte
van Keulen en de honger deed ons beslissen om een beetje verder,
in Kerpen af te rijden om een gezellig restaurantje te zoeken. Na
iets
lekkers gegeten te hebben was het de beurt om de laatste kilometers
te malen. Tegen tienen waren we eindelijk thuis. Afgemat door een
lange autoreis waren we blij om weer thuis te zijn. Het was duidelijk dat we allen
een buitengewoon voorttreffelijke reis hadden meegemaakt. Iets wat
zeker voor herhaling vatbaar is... |
|
![]() |
Maar het leek wel dat we tijd genoeg
hadden.
De vorige dag waren we immers vroeg onder de lakens gekropen en
het was deze ochtend niet moeilijk om vroeg op pad te gaan. Alles
wat
misbaar was lieten we achter in de slaaphut. Enkel een beetje proviant
en water werd er in de rugzakken meegenomen. De wandelpaden waren
goed aangegeven.
Ook vandaag krioelde het van de wandelaars en trekkers. Maar dat
was voornamelijk rond de berghut. Eens we een poosje op pad waren
was het aangenamen om van de grootsheid van de omgeving te genieten.
Het eerste deel van de tocht liep over een goed onderhouden pad
dat breed genoeg was om zonder duizelen te wandelen. Desondanks
waren de vrouwen er niet gerust in. Maar
het duurde niet lang en we kwamen bij het eerste bergmeer die op
ons
route lag. Voor hen die al moeilijkheden hadden om de nodige hoeveelheden
zuurstof in te ademen was dit het ideale plaatsje om een halte
in te lassen. Op het meer was geen rimpeltje te bespuren. Door
de in het meer weerspiegelende bergen leek
het bijna wel alsof we in een diep gat keken. Maar eventjes terug
naar de realiteit. Rechts van ons, de richting van het te vervolgen
pad, lag de bergrug als een oninneembare hindernis. Bij elke aanblik
van
deze
enorme
berghelling
zakte
bij Johan en Eva de moed dieper in de schoenen. Het kostte dan ook
veel overredigskracht van Bart en Wouter om hen te overtuigen.
Enkel mensen die de klimtocht al hadden aangevangen waren na enkele
dicussie al bijna halverwege. Het kon dus niet onoverkomelijk zijn.
Allé dan maar. Nog een slok water en we gingen ook op pad. De route
kronkelde eerst over een heel partij rotsblokken en steengruis.
Daarna werd het al snel steiler en steiler. Puf puf. Het uitzicht
werd anderzijds na elke pas alsmaar spectaculairder. Maar de berg
bleef maar voor ons uit rijzen. Een koude wind werd strakker naarmate
we stegen en onze spieren werden daar niet soepelder door. De knieën
lieten zich ook al voelen. Het zweet liep van heel ons lichaam
af. Maar met de laatste krachtinspanningen trokken we ons tot op
de top. Ondanks
de kille
gure wind die daar
waaide
waren
we blij het eindelijk gehaald te hebben. Wolken vlogen om ons heen
en af een toe voelde we de regen op ons aangezicht voor afkoeling
zorgen. Letterlijk en figuurlijk adembenemend. Na bekomen te zijn
van de fysieke marteling en de onvergetelijke impressies gingen
we weer langs de andere kant van de berg naar beneden. 
Deze flank
van de berg lag in de lijzijde en het afdalen ging ons beter af
dan dat stijgen. Al gauw bereikten we weer een plateauvormige
dal, dat bezaaid lagen met glashelderen meren en doorregen van
de beekjes. De forellen glinsterden in het koude water.
De pracht van de omringende
natuur
was overweldigend. Redenen waarom het einde van deze wandeling
te snel een feit was. Aangekomen bij de berghut hebben we daar
nog
lekkere
Poolse bergkost gegeten, van de nodige dorstlessers begeleid. Na
de rest van ons bagage gehaald te hebben in de slaaphut zijn we
dan
onze terugweg tegenmoed gegaan. De namiddag vorderde en de zon
was al bijna achter de hoogste toppen vedwenen toen we richting
onze voorlaatste bestemming reden. Langs kleine wegen reden we
doorheen prachtige dalen met kleine dorpjes die verstopt lagen
tussen de ongerepte natuur. Pas 's avonds laat zijn we aangekomen
in Oświęcim. En het was nog een beetje zoeken vooraleer we een
hotel hadden gevonden. Het was een deugd om een frisse douche te
kunnen nemen, en het avondmaal had een verkwikkende uitwerking
op ons. Tijdens de verdere avond hebben we op de kamers nog nagepraat
over de mooie dagen die we al beleefd hadden. En dankzij een vermoeiende
dag lagen we snel te genieten van een diepe slapen.
Ga naar de vorige etappe
