Reisverslag Iran

Tehran: een eerste kennismaking Tehran, 03u45 plaatselijke tijd. Had Mozes dezelfde gewaarwordingen als wij nu toen de Rode Zee zich voor hem opende? Wij voelen ons in elk geval wat angstig maar toch ook opgewonden, nietig maar ook nieuwsgierig bij de aanblik van de grote zwarte mensenzee in de aankomsthal van de luchthaven. Na de ongelooflijk vlotte douaneformaliteiten, waar we als een van de eersten doorkomen, lijkt het of we zitten hier geblokkeerd door wel 1000 zwarte vrouwenfiguren met hier en daar een man. Plots gebeurt het “wonder”, op het teken (meer geroep) van één man gaat de mensenzee uiteen om zo een brede, vrije doorgang te creëren voor die “vreemdelingen”. Een beetje onwennig wagen wij ons vooruit, maar al heel snel merken we dat die ogenschijnlijk dreigende “zwarte muren” links en rechts van ons, alleen maar bestaan uit lachende, vriendelijk en nieuwsgierig kijkende mensen die ons daarenboven ook nog welkom heten in Iran. Enkelen onder hen, zowel mannen als vrouwen vragen ons hoe de vlucht verlopen is en bieden hun hulp aan. Wat een ontvangst! Pas wanneer de Iranese families door de, voor hen vele malen strengere, douane komen, wordt alles ons duidelijk. De mensen die hier staan te wachten, zijn gewoon ouders, kinderen, broers, zussen, neven, nichten, ooms, tantes, kortom de volledige en uitgebreide familie van de Iranese passagiers. Hun terugkeer wordt blijkbaar gevierd met een echte familiereünie. Later op onze reis doorheen het land zullen we pas echt ten volle beseffen hoe belangrijk de familie is voor de Iranezen Na enig zoekwerk maken we uiteindelijk kennis met “Monsieur Fouladvand”. Hij is de marketingmanager van Caravan Sahra, het reisbureau in Tehran dat op een snelle en goedkope manier zorgde voor onze uitnodigingsbrieven, hotelreservaties en transfer van de luchthaven naar het hotel. Samen met een Nederlands echtpaar brengt hij ons naar Hotel Mashad waar, zo blijkt ’s morgens aan het ontbijt, bijna alle buitenlandse toeristen hun eerste nachten doorbrengen. De volgende dag besteden we bijna volledig aan de meer praktische kant van de reis. Naar Caravan Sahra voor de laatste schikkingen plus het betalen van onze openstaande rekeningen voor hotel en transfer. Daarna naar de Belgische ambassade waar we kopieën van alle belangrijke documenten en een reisplan achterlaten. Tenslotte op zoek naar geld. We vragen ons af “wisselen we officieel (3000 Rial/$) of op de zwarte markt (9000 Rial/$)?” Gezien we het geld nog niet kennen, beslissen we om toch maar volgens het boekje te wisselen en stappen we een bank binnen. Groot is onze verbazing wanneer men ons hier vraagt of we de officiële koers of de vrije koers willen. Dit laatste betekent 8000 Rial/$. Onze keuze is natuurlijk snel gemaakt … Naderhand zitten we wel met een klein probleempje want, waar stop je in hemelsnaam een 15 cm dikke stapel bankbiljetten?