herfsthof
vaag riekend
verrottend verdriet
schoorvoetend
bladdert het af
het afscheid
aanschouwend
schralend
boven haar graf
dag meisje lief
tot morgen
stenen lippen
als stilte sterft
met stenen lippen
begraaf ik
schreeuwend
mijn verdriet
de kilte
ik streel de kilte van 't verlaten
en adem onvoltooide tijd
omhels de pijn die heilzaam schrijdt
en strompelt langs vergeten straten
ze schreeuwt en schreeuwt
om los te laten en laat een hand
die nooit verwijt
ik streel de kilte van 't verlaten
en adem onvoltooide tijd
ze nodigt uit om uit te praten
verdriet verkleint en wordt herleid
verleden heden zonder spijt
ik leef herleef opnieuw naarmate
ik streel de kilte van 't verlaten
en adem onvoltooide tijd
de einder
jouw stem
meert
aan de einder
ademt
blauw verdriet
mijn woorden
overbodig
verzeilen
in het niets
doodgewoon
de rolluiken
bewegen niet meer
de hond
blaft af en toe
een keer
een klein artikel
in de krant
eenzaam sterven
in niemandsland
kameraad
kinderen zwerven
rond op straat
spelen oorlog
met een granaat
een hart vol scherven
van een soldaat
sterven met lijm
als kameraad