herinnering
Bij elk
afscheid
wordt een
herinnering
geboren
niet te begrijpen
waarom zijn er zoveel vragen
waarom is er zoveel pijn
waarom zijn er zoveel dingen
die niet te begrijpen zijn
mensen van voorbij
de mensen van voorbij
zij worden niet vergeten
de mensen van voorbij
zijn in een andere weten
bij God mogen zij wonen
daar waar geen pijn
kan komen
de mensen van voorbij
leven in het licht en vrij
samen
we staan niet altijd stil
bij het woord 'samen'
maar het is een groot gemis
als 'samen' er niet meer is
voor mijn ogen
ik zie je voor mijn ogen
met je stralende lach
blijf je in mij wonen
's nachts en overdag
een beetje
sterven doe je niet ineens
maar af en toe 'n beetje
en alle beetjes die je stierf
't is vreemd,
maar die vergeet je
Het is je dikwijls zelfs ontgaan
je zegt ik ben wat moe
maar op 'n keer dan ben je aan
je allerlaatste beetje toe
(Toon Hermans)
waarom
waarom al dat vechten
waarom al die pijn
je wilde hier niet weg
je wilde bij ons zijn
de strijd was oneerlijk
en volkomen onterecht
je wilde nog graag verder
maar verloor dit gevecht
afscheid nemen
afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is
dichtdoen
en verpakken
in de goede gedachten
ter herinnering
die leegte
dwars door de
stille leegte
klinkt de echo van jouw lach
zachtjes, van een afstand
alsof ik je daarnet nog zag
steeds denk ik
aan jouw grappen
steeds hoor ik weer jouw stem
dan voel ik weer die leegte
omdat jij er niet meer bent
de bomen
de bomen komen uit de grond
en uit hun stam de twijgen
en iedereen
vindt het heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen
we zien ze vallen
naar de grond
en dan opnieuw weer groeien
zo heeft de aarde ons geleerd
dat ál wat sterft zal bloeien
(Toon Hermans)
het leven
wat is het leven
van een mens
een voetstap in het zand
die weer wordt weggevaagd
wanneer de vloed
de grens verplaatst
tussen zee en strand