afscheid nemen
je sierlijke contouren
je spontane speelse lach
ik ben weer aan het dromen
overdag
ik knijp je uit mijn ogen
ik maak weer alles zwart
maar blijf toch iets voelen
iets warms in mijn hart
ik probeer je te vergeten
elke dag een beetje zeer
het maakt me bang voor morgen
ben jij misschien niet meer
soms begin ik te beseffen
bij zo'n onbewaakt moment
dat je een deeltje
van mij geworden bent
bodemverdriet
diep in pijn glas
zie ik hoe het vroeger was
ruik ik de liefdesgeur
van je ochtendplas
streel ik je boezem
onder mijn kamerjas
en droom ik
dat je naast me was
de cirkel
geuren verstikken
het prille begin
kleuren zwijgen
't heeft toch geen zin
de pijn van gisteren
baart wederom
een doodgeboren zoon
en omcirkelt de leegte
van een verlaten droom
dankbaar zout
eenzaam
doolt zij rond
in een echo
van leegte
en bijt zich vast
in een stille traan
tot de tijd
haar wekt
likt zij
dankbaar zout
levertraan
toe lever
treur niet meer
tequila
was verantwoordehik
voor 't wanbeheer
morgen
minzaam
lees ik de dag
aan de rand van de nacht
de stilte heelt
stemloos verdriet
in zachte roodheid
huilt mijn lichaam
morgen...
mozaïek
een liefdesdroom
in duizend stukken
een mozaïek
om uit te drukken
wat ik voel
doet vreselijk pijn
toch wil ik niet
dat het verdwijnt
spijt
je vergrijst
onderhuids en
hamstert
een vuist vol
woorden
die twijgloos
treuren
om vergeelde tijd
troost
tranen omarmd
met warme
woorden
geoogst uit
onze tuin
samenvloeiend
in een zee
van vruchtbaar
verdriet
heel even
verdwijnen
in lijnen
tussen de
pijnen weg
op zoek naar
niemandsland
waar de pijn
heel even
vlinder is