De publicatie belicht de scharniermomenten van de geschiedenis van de kloostergemeenschap tegen de brede achtergrond van het tijdsklimaat doorheen de geschiedenis van Vlaanderen en Oudenaarde.

Het O.L.V.-hospitaal (nu Aurora-ziekenhuis) werd in 1202 door priester Arnulfus gesticht als passantenhuis, een toevluchtsoord voor pelgrims en reizigers. Algauw wijdde de oorspronkelijke gemeenschap zich ook aan de zorg voor zieken en noodlijdenden. Ze kreeg in 1224 van de Doornikse bisschop een regel die model stond voor andere instellingen in de armen- en ziekenzorg. Die wereldse zorg werd daarmee gekoppeld aan het monastieke leven van gebed en bezinning.

Het boek neemt ons mee door eeuwen van vernieuwing van de kloosterregel en van de interne organisatie en van aanpassing van de maatschappelijke rol aan gewijzigde noden. Zo evolueerde het hospitaal van een toevluchtsoord voor armen, zieken en pestlijders in de Middeleeuwen tot een opvanghuis voor arme volkskinderen, thuisloze bejaarden en gehandicapten in de 19de eeuw.

De zusters breidden in de 20ste eeuw hun activiteit uit tot de hele onderwijssector met o.a. een instelling voor bijzondere jeugdzorg en buitengewoon onderwijs voor mentaal gehandicapten. In de voorbije eeuw werd ook de missionering in Afrika uitgebouwd.

Daarnaast is de werking tegenwoordig gericht op een waaier van dienstverlening aan kansarmen in de huidige welvaartstaat.