Ligging

De oudste vermelding van de in oorsprong éénbeukige romaanse kerk dateert van 1063. Het is mogelijk dat de stichting van de kerk teruggaat tot vóór Ename in 973 een belangrijke handelsplaats werd.

De oude gevels van de kerk zijn in Doornikse breuksteen opgetrokken. Tijdens de veertiende of de vijftiende eeuw werd het kerkje voorzien van een westertoren die uit baksteen bestaat. Door de godsdiensttroebelen werd het kerkje in 1580 bijna volledig in puin gelegd. De heropbouw begon pas in 1603. In 1615 werd het koor hersteld en de werken waren voltooid in 1624.

In de achttiende eeuw werden de romaanse vensters vervangen door grote barokke ramen. Er werd eveneens een nieuw plafond in stucwerk aangebracht. De westertoren draagt het jaartal 1837, jaar waarin de toren gerestaureerd werd. In 1911 werden plannen gemaakt door de gebroeders Todt, architecten van Gent, om het bedehuis te vergroten in neogotische stijl. De werken werden echter niet uitgevoerd. In 1937 werden dan nieuwe plannen gemaakt door architect H. Valcke, van Gent, ditmaal in neo-romaanse stijl. De uitbreidingswerken werden uitgevoerd in 1939, volgens het jaartal op de westgevel. De kerk werd ten oosten uitgebreid met een driebeukig basilikaal schip en de oorspronkelijk romaanse beuk werd behouden als koor voor de nieuwe kerk.

De geschiedenis van Nederename is altijd nauw verbonden gebleven met de steenbakkerijen. De kleiafzetting van de Schelde leent zich zodanig voor dit ambacht, dat deze nijverheid sinds eeuwen blijft voortbestaan in het dorp. Ook het mandenmaken, oorspronkelijk afkomstig van Zingem, was een veel uitgeoefende ambacht.