Wij bidden om advent...

Er was een tijd
dat de mensen in de korte dagen
bij het schemerlicht
en bij het halfopen deksel van de kachel
niets anders deden
dan verlangen:
een oeroud verlangen
naar de lente
en het lengen van de dagen.

Nu scheppen wij
iets van dezelfde sfeer
met schemerlicht en gekleurde kaarsen.
Maar ons verlangen
is zoveel meer,
reikt zoveel verder
dan de lente
en het lengen van de dagen.

Wij verlangen
in de duistere berichten van de laatste dagen
naar een land en naar een leven
zonder angst en zonder leugen.
Laat morgen al het duister
opgehelderd zijn,
de diepste oorzaken ervan bekend,
de juiste besluiten gevallen
en oordelen geveld,
zodat ons land, gezond, herademt.

Er zit in elke duisternis
een eigen dynamiek.
Onweerstaanbaar
groeit de morgen uit de nacht,
de lente uit de winter.
Zo heeft God zijn schepping uitgedacht.

Diezelfde rusteloze dynamiek
zit in de verdwazing van de mensen.
Onweerstaanbaar groeien bij elke ongerechtigheid een onbehagen en een weerstand
en die rebelse wil
om eindelijk en voorgoed
gerechtigheid te maken.

Wij bidden om advent,
om Licht dat groter is dan het licht van mensen
en om liefde uit den hoge
mooier dan de lente.