De dag van morgen zorgt voor zichzelf

Ik sta in mijn tuin.
Ik hoor de vogels opnieuw fluiten, ik zie de stengels groeien uit de grond,
ik voel de knoppen aan de takken van mijn seringenboom.
De aarde ontwaakt.

Bij het begin van de lente sta ik, elk jaar, naar dit gebeuren
met open mond en diepe ontroering te kijken.
Wie doet de vogels opnieuw fluiten ?
Wie geeft de bollen het signaal te ontkiemen ?
Wie laat de takkenvoedsel verzamelen voor het maken van knoppen ?

Niemand geeft een startsein en toch gebeurt elk jaar hetzelfde wonder.

Geen getjilp op een winteravond, geen rozen in november,
geen paasbloemen met Kerstmis.
Alles op zijn tijd, vanuit een verbondenheid
met zichzelf, een verbondenheid met de aarde.

Ik sta in mijn tuin.
Wie of wat doet mij groeien ?
Ik krijg voortdurend van iedereen en van alles rondom mij startseinen.
En hoe meer startseinen ik krijg, hoe minder ik weet wat ik moet…

Voel ik nog zoals de vogels hoe mijn adem door mijn lichaam stroomt ?
Voel ik nog zoals de stengels hoe mijn voeten mij dragen
op deze aarde ?
Voel ik nog hoe Iemand mij draagt in dit leven ?

“ Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen,
want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf.” Mattheus 6, 34

Ik sta in mijn tuin.
Ik voel mijn adem.
Ik voel hoe de aarde mij draagt.
Ik voel hoe ondanks mijn twijfel, God mij draagt.
Ik ontwaak

Leen Vermeire, nationaal Kvlv-pastor