Dekenale gebedsviering 16 September 2004-09-17

Sint-Hilariuskerk te 9700  Mullem

De parabel van de nieuwe wereld

Symfonie uit de nieuwe wereld:  “ Adagio ”  Antonin Dvorak

Opening van de dienst

Inleiding

Als ik over kerk spreek, waaraan denk ik dan?
Als een bron van toevlucht of van inspiratie.
Aan een dwarsboom of een hefboom? Aan een bespreking of een bemoediging?
Als een rem of een prikkel?
Aan een trap op de tenen of een duwtje in de rug?

Als ik over kerk spreek, denk ik dan:
aan een grote massa of een kleine kudde? Aan een gebouw of aan een gebeuren?
Aan een wet of een afspraak?
Aan mijn plicht of aan een verantwoordelijkheid opnemen?

Als ik over kerk spreek, heb ik het dan over het Vaticaan of over onze parochie?
Heb ik dan over anderen of over mezelf?

Kom in dan alleen maar om te krijgen, te gebruiken en te verbruikern?
Of kom ik ook om te geven, te doen, deel te nemen te betekenen?
Als ik hier kom, kom ik  dan als consument
of als een levende bouwsteen van onze gemeenschap.

“ Stem ons af op uw stem…”

In den beginne was het woord, roeping opdracht en zegen.
In den beginne het Licht, - licht erbarm u,
woord ontferm u, kom bevrijden

Ere zij U daar in den hoge, hier in ons midden.
Kome vrede op aarde, kome uw woord bij ons aan.

Gij wacht op ons totdat wij opengaan voor U,
wij wachten op Uw woord dat ons ontvankelijk maakt.
Stem ons af op Uw stem, op uw stilte.

HET ENTHOUSIASME

Mensen die ergens enthousiast over kunnen zijn, zijn altijd zeer verfrissend.
Ze hebben en aanstekelijk idee om hun werk anders in te delen.
En ze zijn dolenthousiast dat ze op dit idee gekomen zijn.
Of ze zijn met vakantie en ze kijken vol enthousiasme naar een landschap.
Ze zijn enthousiast over een avond waarop ze met vrienden bij elkaar waren
en goed met elkaar hebben gepraat.   Ze laten zich enthousiast maken voor nieuwe methoden.
En ze kunnen ook anderen daarin meekrijgen.
Alles wat ze meemaken wordt intens beleefd.
Ze wijzen elkaar erop hoe prachtig de zon door de wolken schijnt,
hoe uniek de berg zich boven het dal verheft.

Daartegenover zijn er veel mensen die voor niets meer enthousiast kunnen worden.
Ze gaan in hun vakantie steeds verder weg, ze vluchten steeds verder weg van zichzelf
om zichzelf te kunnen zijn.
Maar als je ze vraagt hoe het was, zegen ze direct dat het eten niet lekker smaakte
en dat het hotel ook niet alles was.

Ze hebben steeds meer uiterlijke indrukken nodig om innerlijk te kunnen leven.
en hoe verder ze weggaan, hoe meer ze uitgeven, des te minder ze beleven,
des te minder ervaren ze dat ze leven.

Ze zoeken het leven buiten zichzelf omdat ze niet geloven in het leven in zichzelf.
Daarom zullen ze nooit echt intens leven.

Ubi Caritas et Amor, Deus ibi est  -  Taizé

En ander woord voor enthousiasme is: geestdrift = drift naar Spirit.
Dit woord bevat dus ‘geest’.  In het Oudhoogduits betekent geest ook nog, opwinding, ontroering.
Pas in de zeventiende eeuw komt het woord ‘ begeestering’ op
in de zin van ‘leven inblazen, met geest vervullen’
Mensen die zichzelf kunnen begeesteren, laten zich ontroeren door een blik, een woord, een ontmoeting,
het bos waar ze doorheen wandelen, door de berg die ze beklimmen.
Ze worden enthousiast bij de aanblik van een schitterend landschap.
Ze laten zich uit hun distantie losscheuren.
Ze raken uit zichzelf en zijn helemaal opgenomen in  wat ze beleven.

Enthousiasme kunnen worden, betekent dus in laatste instantie:
me laten meetrekken met en in  Hem die mij in alles tegemoet komt.
In de schepping, in mensen, in elk woord, in de muziek, in de kunst.
Dar gaat het diepste voor mij open, in alles raak ik aan Hem.

Mensen die geestdriftig kunnen zijn, kunnen ook anderen meenemen.
Er gaat leven van hen uit.  Ze zitten niet met elkaar te klagen noch elkander beklagen.

Ze tintelen van enthousiasme.
Ze hebben dolle ideeën en willen er ons enthousiast voor maken.
Ze kunnen meeslepend vertellen over wat ze hebben beleefd.
Het gesprek kabbelt niet zomaar voort, er komt ‘spanning’ in.

Er komen altijd nieuwe ideeën, nieuwe plannen, er komt een visie.
Dan wordt de levenslust in ons wakker.

Dan krijgen we soms zin om naar een concert te gaan,
een kanjer van een boek door te nemen waar we dat vroeger ‘ontzagen’.
En tentoonstelling te bezoeken, een wandeling te doen in het bos,
eens met ons blote voeten in de branding van de zee te gaan staan, een duik te nemen.

Enthousiaste mensen stimuleren, vullen ons met geest, vernieuwen op hun beurt onze visie.

Ik wens je toe dat de engel van het enthousiasme je in staat stelt
dat je jezelf enthousiast kunt laten maken,
kunt laten meeslepen door een idee, een project, dat je met leven, met geest kunt vullen.
Dans les traces de Jésus, on se trouve dans les traces de Dieu  :  un projet de Vie. Qui aboutit en Dieu.
Dan zal de engel van het enthousiasme je levenslust geven
en jezelf veranderen in een engel van enthousiasme voor de mensen die je ontmoet.
Wie zich laat transformeren door Gods Geest wordt authentiek.

Speurend naar hoop en dageraad ”   Oosterhuis

Zomaar een dak boven wat hoofden, deur die naar stilte openstaat.
Muren van huis, ramen als ogen, speurend naar hoop en dageraad.
Huis dat een levend lichaam wordt als wij er binnengaan, om recht voor God te staan.

Woorden van ver, vallende sterren, vonken, verleden hier gezaaid.
Namen voor Hem, dromen, signalen diep uit de wereld aangewaaid.
Monden van aarde, horen en zien, onthouden, spreken voort Gods vrij en lichtend woord.

Tafel van Eén, brood om te weten dat wij elkaar gegeven zijn.
WONDER van GOD:  MENSEN  in  VREDE, oud en vergeten nieuw geheim.
Breken en delen, zijn wat niet kan, doen wat ondenkbaar is: dood en verrijzenis.

Vieren :  een kunst

Wanneer we over vieren spreken als over een kunst, hebben we  niet zozeer
 een specifieke, artistieke vormgeving op het oog, al is dit niet zonder belang.

Voor alles denken we aan een manier van zijn, van handelen,
van ons verbonden weten met God.

Als wij samen komen om te vieren, dan vieren wij ook God,
ook al nemen  vieringen  een menselijke vorm aan volgens de dynamiek van de liturgie.

Dié dynamiek wordt niet bepaald door wetmatigheden die van buitenaf opgelegd zijn.

Liturgie is geen onaantastbare monoliet die enkel door regels bepaald is.

Ze is de kunst om de innerlijke bewogenheid tot uitdrukking te brengen
die in het hart van de viering aanwezig is:
de ontmoeting én de dialoog van God met zijn volk!

In onze herderlijke brief willen we de rijkdom en de kunst van het liturgisch vieren ontvouwen
de veelkleurige facetten van deze kunst onderzoeken.

“ Het vieren van het nieuwe Verbond “,
“ De gedachtenis van het Pascha van Jezus Christus “,
“ Het aanwezig stellen in symbolen, nu reeds, van de Parabel van de Nieuwe Wereld ”

Dit is de uitnodiging voor ons allen dit komend jaar!

(Herderlijke brief blz. 6)

Korte toelichting:  Vieren, celebreren, - Pasha  - Symbool

Jesus, remember me, when you come into your kingdom  - Taizé

VOORBEDEN

Slotgebed :  “ Gebed om mèns te worden”

God, geef ons te groeien zoals een boom groeit:
nauwelijks zichtbaar, stil en gedurig, die zich toevertrouwt aan de tijd.

Geef ons te rijpen zoals een vrucht rijpt:
lang en geduldig in weer en wind, die zich geeft als haar uur is gekomen.

Geef ons te stromen zoals de rivier stroomt:
van de vele bronnen naar de ene zee, die zich kronkelend een weg maakt door heuvels en dalen.

Geef ons te zingen zoals de vogel zingt:
ook als niemand luistert en meezingt, zijn eigen lied met zijn eigen stem.

Geef ons te branden zoals de kaars brandt:
stille en lieflijke schijn, die verlicht maar niet verblindt.

Geef ons te worden wie wij mogen zijn: mens onder mensen, aan allen gelijk.
en toch onvergelijkelijk déze mens.
Amen

BE   uit   “ GREGORIAN ”    Masters  of  Chant