Start

Beste Bernard, kinderen,

moeder van Rosemarie, familieleden en vrienden,

Toen we een week geleden het nieuws hoorden dat Rosemarie overleden was, stond het leven even stil. Allen waren we met verstomming geslagen. Rosemarie, een mooie vrouw, een goede echtgenote en moeder, een vriendin voor velen, was niet meer. We konden en kunnen het nog altijd niet geloven. En toch

In de media wordt het leven dikwijls voorgesteld als iets dat vanzelf gaat. Alsof geluk eenvoudig te verwerven is en voor iedereen weggelegd.

Er is weinig of geen aandacht voor mensen die het moeilijk hebben. Veel menselijk leed in al zijn vormen wordt dikwijls doodgezwegen of weggemoffeld.

Wie echter dieper kijkt, weet dat het leven zo niet is. Mensen gaan soms hun eigen weg moeizaam, zoekend Mensen stellen soms een doel voor ogen dat moeilijk haalbaar is. Zij moeten door een donkere tunnel, en weten niet of er aan de overkant een licht is dat uitkomst biedt. Zonder dat wij het misschien zelf goed beseffen, zitten ze diep in de put, gevangen in zichzelf, en hoe graag zij ook zouden willen leven zoals de andere mensen, het lukt hen maar niet.

Zo was het leven van Rosemarie. Maar, zij had het taboe rond depressie doorbroken. Zij zocht hulp, kreeg warmte, begrip en genegenheid van familie en vrienden. Het hielp haar om er tegen te vechten, jarenlang, maar het was een ongelijke strijd.

Alleen God doorgrondt hart en nieren. Hij begrijpt ten volle wat er in een mens omgaat. En Hij heeft ieder mens lief, ook wanneer die zich overgeeft aan wanhoop.

Het komt ons niet toe een oordeel uit te spreken. Zelfs de waarom-vraag moeten we misschien niet blijven stellen. Christus heeft alleen gezegd: ‘Komt allen tot Mij die uitgeput zijt, en ik zal u verkwikken.’ Die rust heeft Rosemarie nu gevonden. Wij moeten eerbied hebben voor haar geheim van het leven. Niemand hoeft zich schuldig te voelen, zoals zij het ook op een haastig afscheidsbriefje heeft neergeschreven. Wij kunnen alleen maar, niet-begrijpend, meevoelen.

Lieve mensen, wellicht heeft dit sterven ook een boodschap voor ieder van ons. Met de Gezinsgroep waar Rosemarie ,samen met Bernard, nu ongeveer al 30 jaar toe behoort, zien wij die boodschap heel goed weergegeven in het evangelieverhaal van daarnet: de Emmaüsgangers. Allemaal voelen we ons nu, maar ook op andere momenten van het leven, al eens zoals die leerlingen van Emmaüs: ontgoocheld, ontmoedigd. Maar, ze blijven niet zitten. Ze gaan op weg, spreken over hun verdriet, delen het met anderen, en gaandeweg wordt het leven weer dragelijk en zinvol. Dat is de betekenis van de verrijzenis: luisteren naar elkaars levensverhaal, en elkaar blijven bemoedigen. In zo ’n levenshouding komt de verrezen Heer heel dichtbij.

Laten ook wij mensen zijn en blijven, die zorg-saam omgaan met elkaar, met eerbied voor iedere mens, in het bijzonder voor de zwakke en gekwetste mens. Laat ons de naam en het levensverhaal van Rosemarie blijven uitspreken en vertellen aan elkaar, niet één keer maar duizendmaal. Het zal haar beeld levend onder ons houden en ons verdriet gaandeweg genezen.

Bernard, lieve kinderen, moeder van Rosemarie : je staat voor een heel moeilijke opgave. Maar weet: je staat er niet alleen voor, gisteren niet, vandaag niet, en ook in de toekomst niet; dat getuigt de overtalrijke aanwezigheid hier op deze uitvaart. ‘Rooske’ zoals wij altijd zeiden in de gezinsgroep, blijft aanwezig, anders maar toch reëel. We leggen haar vol vertrouwen in de handen van de Levende God. ‘Onrustig is mijn hart, tot het rust vindt in U, mijn God,’ zei Augustinus.