N.
1959-2003
Lezingen uit: Psalm 22 en Mc 15, 33-39; 16,1-6

Beste familie, vrienden en kennissen,

Rita was een boek aan het lezen, toen ze reeds op het pad wandelde dat haar naar het einde zou leiden. De titel van dat boek was: "Zelfgenezing door de kracht van de geest".

Wij denken gemakkelijk dat geluk eenvoudig te verwerven is en voor iedereen weggelegd. Veel menselijk leed in al zijn vormen wordt soms verzwegen. Wie echter dieper kijkt, of zelf zo een ervaring heeft meegemaakt, weet hoe moeilijk en ingewikkeld het leven kan zijn voor sommige mensen. Mensen worden soms op een bepaalde weg gezet en gaan niet die weg die ze wel zouden willen. Zij moeten soms door een donkere tunnel en weten niet of er aan de overkant een licht is dat uitkomst biedt. Zonder dat ze het zien of weten, zitten ze gevangen in zichzelf en hoe graag zij ook zouden willen leven zoals de andere mensen, het lukt hen niet.

Rita zegde soms: "Er is er maar Ene die mij kan helpen en Hij doet het niet." "Hij", dat is diegene waar het over gaat in de Bijbel en die Bijbel lag naast dat boek over zelfgenezing. Nemen we die even ter hand en openen het evangelie bij het lijdensverhaal. Daar lezen we woorden die komen uit de mond van Christus en toch zo gelijken op de woorden van Rita. Op het hoogtepunt van zijn lijden roept Christus uit: "Mijn God, mijn God, waarom hebt ge mij verlaten?" (Mt 27, 46). Deze zin verwijst naar psalm 22. We hebben ook die tekst zojuist gelezen, maar luisteren we toch nog even naar een paar zinnen:
God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?
Ik schreeuw het uit en Gij houdt U ver.
Mijn God, roep ik overdag - Gij zwijgt,
roep ik 's nachts, Gij laat mij roepen.
Ik werd bij mijn geboorte in uw handen gelegd,
Gij zijt mijn God vanaf mijn geboorte.
Waarom zijt Gij dan nu ver weg?
Ik ben de wanhoop nabij.
Psalm 22, 2-6. 10-12.
Soms is de wil om te sterven groter dan het verlangen om te leven. Niemand kan de mens geheel doorgronden: zijn leven niet, zijn sterven niet. Leven kan men nog samen doen, maar sterven doet men alleen.

Wij hebben hier geciteerd uit het lijdensverhaal van Christus. Maar dat verhaal is niet ten einde met zijn wanhoopskreet. Het verhaal gaat verder naar de dag van Pasen waarbij de dood omgebogen wordt naar nieuw leven. Voor degene die, zoals dezelfde psalm zegt, "bij zijn geboorte in Gods handen is gelegd" is er nog hoop.

Er hangt in de keuken bij Rita een eenvoudige reproductie van het beroemde schilderij van Millet: "De arenlezers". Het deed mij denken aan dat uiteengestrooide leven van Rita en hoe het nu door de grote Zaaier en Maaier wordt terug bijmekaar geraapt om tot een nieuw beeld te worden samengebracht.

Moge zij nu eindelijk vrede gevonden hebben en rusten in die vrede. Het is een ongelofelijk krachtige, genezende, eeuwenoude wens die het christelijk geloof bij elk van haar doden uitspreekt: requiescat in pace, rust, rust, rust in vrede. Amen.