| Start |
|
Versie 1
Dierbare mensen, vandaag vieren wij in gemeenschap het feest van de Heilige
Hubertus. Het is een oude christelijke gewoonte om op die dag gezegend brood
te eten. Vroeger aanzag men het Sint-Hubertusbrood als een afweermiddel tegen
bepaalde infecties en besmettelijke ziekten. Wij zijn echter tot het inzicht
gekomen dat dit geen mirakelbrood is, en toch willen wij die traditie in ere
houden. In naam van de Heer willen wij het brood zegenen om te bevestigen dat
de Heer onze familietafel zegent, en opdat gij, door het te eten en het te delen,
in goede en kwade dagen, steeds zoudt onthouden dat gij alles wat gij hebt en
zijt onder elkaar moet delen met mensen die samen onderweg zijn naar het Vaderhuis.
Almachtige, eeuwige God,
overal zijt Gij aanwezig.
Midden onder de mensen verricht Gij uw werk.
Alles leidt Gij ten beste voor wie U liefhebben.
Verhoor ons gebed:
bescherm de mensen die dit brood eten,
tegen de gevaren die hen bedreigen.
Vergroot hun vertrouwen in U.
Laat de kracht van het kruis het kwade overwinnen.
Mag uw Geest onder de mensen
zelfvergeten dienstbaarheid teweegbrengen
en de blijdschap van de kinderen Gods.
Hierbij helpe ons de Heilige Hubertus
door Christus, onze Heer. Amen.
Versie 2
St.-Hubertus, je weet wel, was een edelman die zijn dagen sleet met groots opgezette
jachtpartijen. Zelfs op een Goede Vrijdag ging hij eens jagen en hij achtervolgde
toen een groot en lenig hert. Net op het moment dat hij zijn pijl richtte om
het genadeschot te geven, draaide het hert zich om naar Hubert en tussen zijn
gewei verscheen een stralend kruis. De grote jager kreeg de klop van de hamer
van O.L.Heer en ging letterlijk door de knieën. Hij zag in dat hij zich alleen
maar bezighield met futiliteiten en dat er zoveel belangrijker dingen waren
in het leven. Hij bekeerde zich en ging als kluizenaar leven. Later werd hij
ontdekt door de bisschop van Tongeren en Maastricht: Lambertus, die hem tot
priester wijdde en hem meenam op missiereis. Na de moord op Lambertus werd Hubert
de nieuwe bisschop. Omdat het te gevaarlijk werd in Brabant en Limburg trok
hij zich terug in Luik, waar hij in 727 door een koortsaanval geveld werd. Zijn
relikwieën werden 100 jaar later overgebracht naar een abdij in het huidige
St.-Hubert. Hubertus wordt aanroepen bij hondsdolheid. De volksdevotie heeft
daarvoor de St.-Hubertusbroodjes bedacht. Laat ons eerlijk zijn: vandaag de
dag zal een goede inspuiting tegen tetanus en klem voorzeker een betere bescherming
geven tegen hondsdolheid en zeg nu zelf zoveel hondsdolle honden lopen er ook
niet meer rond. Maar welke boodschap kunnen die Hubertusbroodjes geven anno
2002? Vandaag de dag komen wij voorzeker toch heel wat andere "dolle honden"
tegen. Er is zoveel dat ons echt schoon-mens-zijn bedreigt; het negatieve in
deze wereld is zo aanlokkelijk. Misschien kan dat kleine broodje ons herinneren
aan "hét Brood" dat wij iedere Eucharistie tot ons mogen nemen. Het
Brood dat Jezus' Lichaam is en dat ons kan helpen om positief en actief - goed
in deze wereld te staan.
In die zin willen wij dan ook nu deze broodjes zegenen. Maar straks ontvangen wij dan - hopelijk met nog veel meer eerbied - dat heilige Brood - het Lichaam van Jezus zelf.
Almachtige eeuwige God,
overal bent U aanwezig.
Midden onder mensen verricht U uw werk.
Alles leidt U ten beste voor wie U liefhebben.
Verhoor ons gebed:
Bescherm de mensen die dit brood eten,
tegen gevaren die hen bedreigen.
Vergroot hun vertrouwen in U.
Laat de kracht van het kruis het kwaad overwinnen.
Mag uw geest onder de mensen
zelfvergeten dienstbaarheid teweegbrengen
en de blijdschap van de kinderen Gods.
Hierbij helpe ons de heilige Hubertus
door Christus, onze Heer. Amen.