Start

VORMSEL  2005

Beste ouders, beste medewerkers in de catechese
van harte welkom op deze eerste voorbereidingsavond.

GEBED

God alleen kan het geloof geven,
maar mij kunnen daarvan getuigenis brengen.

God alleen kan hoop geven,
maar wij kunnen elkaar vertrouwen schenken.

God alleen kan liefde geven,
maar wij kunnen elkaar leren liefhebben.

God alleen kan vrede geven,
maar wij kunnen de eenheid zaaien.

God alleen kan kracht geven,
maar wij kunnen elkaars moedeloosheid ondersteunen.

God alleen is de weg,
maar wij kunnen hem tonen aan elkaar.

God alleen is het licht in deze wereld,
maar, wij kunnen dat licht doen stralen in elkanders ogen.

Beste ouders,

Het eerste dat wij ons kunnen afvragen, het eerste wat wij ons vandaag kunnen vooropstellen, dat is de reden, de grond waarom wij hier vanavond samen zijn.
Wat brengt ons hier samen ?

Natuurlijk brengen ons hier een hele hoop concrete afspraken hier samen. Dat is klaar.
Maar er is ook wel iets meer…

Zoals u allen, denk ik, dat de liefde en de bekommernis om uw respectievelijke kinderen
ons hier aan deze kant van de zaal bezighoudt en, meer nog voor uzelf, is dit het geval.

Wij willen uw kinderen ge LUKKIG zien,
Wij willen zien en meemaken dat zij LUKKEN en dit op alle gebieden:
waarvan ik er hier drie zeer voorname opsom :
wij willen voor hen een goede gezondheid
wij wensen ten zeerste dat zij allen, volgens de maat van hun gaven en talenten,
dat zij een plaats verwerven in de maatschappij,
én dat zij , wie ze ook zijn , hun draai vinden in deze maatschappij.
Dat zijn drie belangrijke zaken.

Naast uzelf als ouders, willen ook wij, catechisten en pastoor ons daarvoor inzetten..
Wij geloven dat die drie dingen voor uw kind te bereiken zijn,
wij geloven dat zoiets mogelijk is.
Sinds jaren hebben wij ons, vanuit ons geloof in deze zaak, bij ouders aangeboden,
om u bij te staan in uw ouderlijke taak.

De basis van zulk een gezamenlijke inzet is bijna altijd het GELOOF,
gewoon tussenmenselijk geloof.
Eenvoudig en gewoon: wij geloven in het geluk van uw kinderen
wij werken ervoor,
wij offeren daar vrije tijd voor op,
wij leven naar dat geluk toe.
U ouders ontzegt zich veel dingen voor dat geluk, soms zeer veel.
Voor die toekomst en dat geluk blijven wij ook niet bij de pakken blijven zitten :
dat opzet wordt in ons leven een prioriteit,
m.a.w. : we gaan geloven in die kinderen.

Wie niet meer in zijn kind zou geloven ontneemt datzelfde kind - en ook zichzelf -
een heleboel kansen en mogelijkheden tot welslagen.
Niemand van ons heeft waarschijnlijk moeilijkheden om dit aan te nemen, te geloven.

MAAR.
Veel van het geluk van een kind hangt af
van de manier waarop het woord GELUK ingevuld wordt.

Wanneer wij het geluk invullen met GEWONE waarden
zoals geld, overvloed van bezit en macht,
dan zullen de vruchten van dit leven,
dan zullen de resultaten van onze inspanningen, misschien niet slecht,
maar op zijn minst navenant zijn.

Wanneer wij de gewone gangbare waarden van onze maatschappij vervangen door MORELE waarden dan zal de vrucht van onze inspanningen
waarschijnlijk een soort gelukt leven zijn,
een geluk , een leven met een bijzondere kwaliteit.

In het eerste jaar catechese werken wij  rond de bijbelse thema'
die aangereikt worden in wat wij de bergrede noemen.
Bij de evangelisten Mattheus en Lucas vinden wij het manifest van Jezus,
de ruggengraat, de wervelkolom voor een nieuw soort mens-zijn.

Jezus wordt door deze schrijvers voorgesteld als de nieuwe Mozes, u weet wel
die persoon die voor het eerst de natuurwet
 - die normaal leeft in het hart en het geweten van ieder weldenkend mens -
verkondigd en neergeschreven heeft.

We hebben dat geleerd als zijnde de Tien Geboden, tien wenken om te leven
en de hele wereld, katholiek of niet trekt zich aan deze beginselen op.
In de lijn nu van deze laatste waarden liggen ook de morele waarden van het christendom.

Welke zijn die waarden ? Laat mij er enkele benoemen.

In plaats van op zijn rechten te staan en macht uit te oefenen
willen wij - meestal in uw spoor - uw kinderen wijzen
op de kracht van de plicht en de dienstbaarheid.
In plaats van te verstikken in faalangst en geslotenheid
willen wij uw kinderen assertiviteit en openheid bijbrengen,
dat zij kunnen opkomen voor zichzelf.
In plaats van te zitten genieten van hun welzijn en overvloed,
willen wij uw kinderen aantonen hoe mededeelzaamheid werkt.
Wij willen proberen om aan te tonen dat aan de tevredenheid
nog de dankbaarheid ontbreekt.
Wij willen ook laten aanvoelen dat geloof reeds veel is
maar dat “een geloof zonder werken”, zonder inzet voor anderen, alleen maar theorie is.

Eigenlijk willen wij in een intensieve periode, datgene doen, expliciet,
datgene doen  wat uzelf reeds jaren en dagen
in stilte en liefde zelf voor uw kinderen hebt gedaan.

Kinderen die met deze laatste morele waarden opgevoed -werden,
bieden nogal dikwijls een garantie voor schitterende persoonlijkheden te worden,
ik bedoel daarmee : echte medemensen.

Is het niet naar zulke mensen dat de ganse wereld schreeuwt ?
Al die betogingen van de laatste tijd zijn toch allemaal
een schreeuw van angst en verontwaardiging
om aan het teloorgaan van de moraliteit in onze samenleving uitdrukking te geven :
men is verontwaardigd over de logge werking van het gerechtsapparaat,
men is verontwaardigd over de manier waarop politiek bedreven wordt,
macht en profitariaat zijn in de plaats gekomen van dienstbaarheid en dienstbetoon,
koele berekende dwang om mensen klein te houden is in de plaats gekomen
van menselijke hartelijkheid.

Het besluit van de commissie Verwilgen  zei dat wij aan de Belgische ziekte lijden,
men noemt dat dan normvervaging. Sinds 2004 spreekt van normverschuiving.
( voorbeelden van waarde die wegvallen en nieuwe waarden die ontstaan )
Een Belg die niet sjoemelt is geen Belg….

Het zou wel eens allemaal vlugger kunnen verkeren dan dat we denken.

Om aan problemen redelijkerwijze het hoofd te kunnen bieden
kunnen wij - zoals in de algebra -, zo hebben we dat toch geleerd, onze toevlucht zoeken
naar kunstgrepen. Dat brengt dan mooie en elegante oplossingen voort.
Maar we weten uit ervaring, de geschiedenis leert het ons, dat mensen die moraliteit en kwaliteit willen aanvoeren zeer dikwijls het deksel op hun neus krijgen.

Ook Jezus, als leider en profeet in de Jezusbeweging, heeft er moeten aan geloven.

Maar merkwaardigerwijs : zijn boodschap doet het nog altijd. Zijn innerlijkheid heeft de dood overleefd. Tegen alle schijnbaar noodlot in. De christenen in het westelijk halfrond zijn een beetje slaperig geworden, maar het zou wel eens kunnen zijn, dat zwarte medemensen, dat Braziliaanse mestiezen, dat spleetoogjes uit het verre oosten, dat de moslimwereld,  ons komen herinneren aan de boodschap die wij hen ooit gebracht hebben.

En dat proces is ook reeds begonnen.
De wereld wordt nooit meer al vroeger.

De nieuwe socio-politieke cultuur in de Kerk is reeds geruime tijd aan de gang.
Dié morele waarden waar de overheid en de maatschappij naar roept en schreeuwt worden binnen het christendom de GAVEN van de Heilige Geest genoemd.

Buiten de Kerk worden die waarden de pijlers van het gemeenschapsleven genoemd.
Zowel binnen als buiten de Kerk is het zicht op deze fundamenten wat vertroebeld.
De rivier van een mensenleven gaat dikwijls zeer vlug een eigen bestaan leiden
en een eigen, soms ongewenste bedding volgen.
Mensen  - waarachtig vormen en begeleiden -, dat is nu, in onze dagen toch echt geen sinecure, maar een zeer moeilijke opgave. Het is een pijnlijke , maar ook een zeer boeiende tijd.

Om dit aan te kunnen en om hiervoor gewapend te zijn
is het goed contact te houden met onze roots, met onze bronnen.

Het is dàt wat de catechese probeert  te doen.
Een periode van intense godsdienstbeleving gedurende twee jaar,
een lange miniretraite, een sterke tijd ... “un temps”  fort zegt men in het Frans.

Godsdienstpsychologen en sociologen zeggen dat de leeftijd van 10 tot 12 jaar
daarvoor de best geëigende tijd is.
Misschien is dit wel een oergegeven van de menselijke cultuur
want ook in het Jodendom, de Islam, in Afrikaanse en in Aziatische gemeenschappen
gebeuren alle initiatieriten rond de leeftijd van 12 jaar: de drempel naar de volwassenheid.

Deze voorbereidingsperiode en terugkeer naar onze Bron,
dat noemen wij DE catechese met als finaal punt HET vormselsacrament.

Dit krakmoment in het leven van onze kinderen
wordt door de kinderen en hun familie ervaren als een gelukkige tijd, een gelukkige dag.

En wat stellen wij nu toch ook vast :
eens deze ceremonie voorbij blijken vele van deze kinderen
het niet meer te kunnen vinden in onze kerkelijke gemeenschap.
Wanneer dit magisch moment van eenheid, van plechtige eenheid
van plechtige communie zijn hoogtepunt heeft bereikt, ja, juist dan,
houden vele kinderen en ouders het voor bekeken.

Juist wanneer de jonge strijder gezalfd is voor het gevecht,
wanneer hij uiteindelijk toegerust is om de strijd van het leven aan te gaan,
wordt met de meest vriendelijke knipoog gezegd: nu toch even afwachten.
De appetijt voor een bepaald soort voedsel is verdwenen.

( mop van de vleermuizen )

Tijdens deze periode speelt zich in het gezin en in het hart en het verstand van die kinderen een merkwaardig proces af.  Ik ga hier niet op die volwassenwording in omdat dit proces niet kan veralgemeend worden en omdat deze levensperiode voor liet kind zeer privaat is.
We zullen ook geen seksuele voorlichting geven, dat is uw taak.

Maar wat zien we dan toch ook :
in het beste geval en in veel gevallen zien we diezelfde kinderen terug, wat later.
In acties voor de derde wereld, in jeugdbewegingen, in protestmanifestaties
en in betogingen waar zij roepen en vragen om waarden
die ze als een verborgen schat reeds lang in zichzelf meedragen…

Broederlijkheid
vredeswil, strijd tegen onrecht,
verlangen naar rechtvaardigheid,
aansporen tot moed
ontferming over minder en anders valide mensen.

Lieve mensen,
deze niet te stelen en onvervreemdbare diamant,met alle bovengenoemde lichteffecten
leeft als een klein juweel in het diepste van het wezen van uw kinderen.
Maar dit kleinood heeft de invalshoek van het licht nodig: anders is het niets.

Was het Jezus niet die zei, in zijn bergrede tot de mensen :
als gij wilt, zijt ge zelf het licht der wereld.  Kruip niet in uw schelp,
maar straal te midden van uw omgeving, zet uw licht op een standaard.

De fundamentele wens van onze godsdienst,
de grootste eer die wij aan God kunnen bewijzen
bestaat hierin DAT WIJ ONS ONTPLOOIEN ALS GELUKKIGE MENSEN.
( Ireneus van Lyon  )

Al ne keer serieus bij stil gestaan?

Lieve mensen,

De priester  en de catechisten zijn er bij deze periode in het leven van uw kind nooit geweest om u of de kinderen te controleren. Dat komt ons nooit toe.
Als wij ons inzetten is dat om in gedeelde verantwoordelijkheid met de ouders
aan deze jonge mensen het verhaal te vertellen en voor te leven, te proberen althans,
het voorbeeld van een geslaagd leven vanuit de waarden ons aangereikt in het evangelie.
Het is het aanbod van een vorm van geluk, een levensvisioen, dat reeds miljarden
gelukkig heeft leren leven en sterven. Dat is toch iets.

Het Vormselsacrament met de plechtige communie kunnen bij dit levensproces
dienen als een hefboom. Een hefboom, ook niet meer, maar dit is al veel.

Laten wij ons hoeden voor de opvatting als zou
het sacrament van het vormsel erin bestaan
dat ergens de knop van de elektriciteit aangestoken wordt
en dat er dan plots en meteen licht zou zijn... zo werkt dat niet.

Het sacrament van het vormsel is geen magisch moment,
noch minder een toverformule, waarbij de HL Geest zou beslag leggen op de ziel van uw kind.

De vormheer zal wel zeggen: " Ontvang nu de gaven van de Hl Geest "
en die zijn: goedheid, vriendschap, mededeelzaamheid, blijheid, moed,
volharding en wijsheid.

Maar dit is slecht de kiem, het begin, de aanzet
een aangeschakeld worden op de christelijke levensstroom.
Bij het Vormsel, zo zou men kunnen zeggen, ontvangt men het licht, maar
in de gave van een transformator :
kinderen kunnen zich voortaan , met behulp van de christelijke gemeenschap,
inschakelen op de stroom van het volwassen  christelijk leven,
in serie of in parallel, in gelijkstroom of in tegenstroom,
in doffe halve duisternis of in het volle licht van het leven.
Hoe zij die transformator bedienen, hangt ook van ons af
voorbeelden zullen hen wekken, voorbeelden zullen hen trekken.

En ik ken zulke mensen, zulke kinderen en zulke ouders, die in de strijd om een christelijk leven, erin slagen om gelukkige mensen te zijn. Ik ken ze hier in Mullem

Beste ouders,
om stilaan te besluiten en vooraleer tot de praktische wenken over te gaan
zou ik u heel vriendelijk en bescheiden
tot een bepaalde houding willen uitnodigen.
Een attitude in uw geest, en dat is:
dat ge zoudt beseffen dat dit sacrament niet het einde is van een kinderopleiding,
maar liet startsein naar een jong volwassen christelijk leven.

Daartoe wil ik graag een beeld oproepen dat ik eerder gebruikt heb in een misviering
met ouders van vormelingen.

Lieve mensen,

maak van uw kinderen geen christenen op wielen
met vier wielen, met de wagen naar het doopsel
op vier wielen in de wagen naar het vormsel
op vier wielen in de sjees naar het huwelijk
en tenslotte tussen vier wielen, in de corbillard naar de begrafenis.

Het leven is echt boeiender dan dat.
Dat is wel christendom, maar zeer ritueel christendom.
Zeer dunne koffie, waar geen echt geluk mee gepaard gaat.

Als wij willen dat onze kinderen  GELOVEN
dan moeten WIJ hen dat geloof in het leven en in God doorgeven,
heel eenvoudig en diepmenselijk,
tussen de soep en de patatten,
tussen koffie en brood.
Wel, - maar wie ben ik - , maar ik zeg u bij wijze van getuigenis

ik heb “ mijn geloof in de toekomst en in God " van mijn ouders meegekregen.

Daarom, lieve mensen,
laten wij geen wielen onder onze kinderen schuiven,
maar helpen we hen om een paar sterke benen te ontwikkelen
zodat ze vlug op eigen voeten kunnen staan.
Dat ze door ons toedoen stevige grond onder de voeten mogen ervaren
zodat zij dan ook zelf, en zoals zij het willen, hun morele waarde kunnen invullen
zodat zij hun eigen christelijke levenswandel mogen uittekenen.

Zorg ervoor dat uw kinderen voeling blijven houden
met het sociale en religieuze leven van de parochie, ook met een jeugdbeweging !,
zodat deze jonge mensen steeds opnieuw verse zuurstof kunnen opdoen voor hun tocht.

Ik denk dat wij dan, met het jonge geluk van ons eigen kind,
met het zien van dat frisse enthousiasme, ook zelf gelukkige ouders zullen worden.

En om dan helemaal te besluiten, wil ik nog eens een hint geven voor
een plechtige-kommunie-geschenk. Er zijn immers zo veel geschenken die dag.

Geef uw kind eens een Bijbel. Oud en Nieuw Testament tezamen.
Moest ge als ouders, vergeten hebben , uw kind over een bepaalde levenswaarde te spreken,
weet dan dat uw kind alles daarover kan lezen en leren in dat Boek.

Een levensboek voor uw kind.

Daar staat onder andere dit in:
de grootste eer die een mens aan God kan bewijzen
bestaat hierin dat hij slaagt in het leven.

Is dat geen boeiende uitdaging ?

Pater Johan Van Calbergh, pastoor te Mullem. 23 september 2005