| Start |
|
Een sluitend antwoord is moeilijk. Waarom ben je gelovig? Waarom beloof je eeuwige trouw aan iemand in een huwelijk? Waarom kies je ervoor kinderen te hebben? Je ervaart dat geen enkel antwoord voldoening geeft als je het alleen met je verstand wil benaderen. Het ware antwoord ligt in je hart. Het gaat hier over schatten van het gemoed.
Jonge echtgenoten voelen soms heel duidelijk dat ja zeggen aan mogelijke kinderen eigenlijk henzelf overstijgt. Ze vermoeden al dat ze zo kiezen voor een levenslange weg vol verwachtingen, verrassingen, vreugde en verdriet. Ze voelen dat ze reiken naar een punt voorbij hun eigen leven, want dat eerste kindje en misschien nog daarop volgende kinderen zullen hen kennen als hun moeder en vader. En de kinderen van die kinderen zullen hen kennen als grootmoeder en grootvader. Zo trekt kiezen voor kinderen het eigen leven van echtgenoten eindeloos open.
Wanneer ze dan ook echt in verwachting zijn, komen gevoelens van hoop en van angst nog dubbel sterk in hen op. Ze ervaren dat dit nieuwe leven totaal geschenk is. Op een echografie zie je na drie maanden al een volledig mensenkindje in wording: het hartje klopt, de hersenen groeien, alle vingertjes en teentjes zijn er. Welke verdiensten heb je daar als ouder aan? Eén enkele: je hebt ja gezegd aan je eigen vruchtbaarheid. Naarmate de foetus groeit, overspoelen alle mogelijke gevoelens je meer en meer. In de geboorte vinden ze een ontlading. Eindelijk is het er. Je ziet, je voelt en je hoort het, je eigen kind. En je voelt dadelijk: dit is mijn bezit niet. Je wil dat het wordt wat het kan worden: zijn eigen wonder.
Dag na dag zie je het kindje groeien en bloeien. En telkens opnieuw staat het wonder met verstomming. Hoe kan het? Hoe kunnen wij twee daaraan ten grondslag liggen? En daarbij komt als vanzelf bij velen het vermoeden dat dit niet kan zonder een andere, de grote Andere, God. Dit alles kan geen toeval zijn. Het kan niet absurd zijn en uit het niets voortkomen.
Zo stellen vandaag vele jonge ouders hun hoop op die God die mee verantwoordelijk is voor elke geboorte. Ze hebben door hun opvoeding, studie en ervaring gekozen voor de God van de bijbel, de God van Jezus. Dat is hun verhaal. Ze weten dat er geen mooiere weg is dan die van Jezus. In zijn leven vinden ze een onuitputtelijke voedingsbodem voor hun eigen leven. Vele van hun diepste levensvragen vinden in zijn boodschap een levengevend antwoord.
Vanwaar kom je, lief dochtertje of lieve zoon, waarheen ga je en wat is onze opdracht in jouw leven? We danken God voor dit allergrootste wonder dat onszelf uittilt boven onszelf en over de dood heen.
Ze hebben Jezus en de God van Jezus leren kennen dankzij een gemeenschap rondom Jezus, onze kerk. In die gemeenschap willen ze hun kinderen dan ook graag laten opnemen. Ze hebben er zelf zoveel aan te danken dat het voor hen ondenkbaar zou zijn hun eigen kinderen, voor wie ze het allerbeste willen, niet met die geloofsgemeenschap in contact te brengen. In de tintelende, vragende en totaal onbevangen oogjes van het kindje, duiken zovele vragen op die we eigenlijk enkel met de taal van de bijbel en van Jezus kunnen beantwoorden.
In het doopsel komen hiervoor alle lijnen samen. Je laat er in woord en daad doorheen een eeuwenoud ritueel je kind opnemen in die gemeenschap van Jezus. Je spreekt er in het bijzijn van je meest dierbare mensen je diepste gevoelens uit jegens je kind, je naasten, de kerkgemeenschap, de maatschappij en vooral jegens God. Je gelooft dat in de uitgesproken woorden en de gestelde gebaren datgene zich opnieuw voltrekt wat zich al voltrok toen je als man en vrouw ja zei tegen elkaar. God reikt dit nieuwe kindje de hand om samen met haar of met hem een nieuw eeuwig verhaal te schrijven. En tegelijk voel je met de voorganger en alle aanwezigen dat die woorden en gebaren slechts verwijzingen zijn die de diepste waarheid niet kunnen omvatten. We zien nu nog als in een spiegel, zei Paulus 2000jaar geleden, maar ooit eens van aangezicht tot aangezicht.
Allen die jonge ouders begeleiden naar het doopsel toe van hun kinderen,
dank en feliciteer ik voor dat mooie werk. Ik hoop dat ze herinneringen hebben
aan mensen die het zo ongeveer zagen zoals ik het hier beschreven heb. Ik
hoop ook dat ze anderen een stapje nader bij deze visie en deze beleving hebben
kunnen brengen. Ik blijf op hen rekenen voor deze eerste opname van een nieuw
mensenleven in de vrede van de Heer
Graag druk ik mijn vreugde uit over de stap die vele jonge ouders zetten om
hun pasgeboren kindje te laten dopen. Ze voelen zichzelf met God verbonden.
Ze willen dat ook uitdrukken in het doopsel van hun kind. Ze willen het kind
zelf ook onmiddellijk plaatsen in de kring van hen die met hen samen naar
de Heer opgaan.
Arthur Luysterman
Bij een doopviering hoorde ik onlangs de volgende tekst die ik ook heb opgevraagd. Liefste kind, vandaag waren alle ogen op jou gericht. We zagen het geluk op de gezichten van je ouders. In jou herkenden we ook onze eigen verwachtingen in het leven Je werd gedoopt en we zagen een teken van god Je besefte natuurlijk niet wat hier gebeurde, maar je leven werd al in het licht gezet vooraleer je besef had van het duister Je bent gedoopt in de naam van de Vader want zo wil God heten en gekend zijn doorjou en door ons. Je bent gedoopt in de naam van de Zoon die ons God heeft laten zijn als geen andere en met wie we graag zouden zien dat jij je leven inkleurt. Je bent gedoopt in de naam van de Geest, de kracht waarmee God ons voedt, verwarmt en voort draagt. Gods adem heeft je aangeraakt. Hij heeft naar je opgezien Hij heeft je geroepen. Wat er ook met jou gebeurt: je staat voorgoed in zijn handpalm geschreven'.