Ik heb reeds lange tijd het sterke vermoeden dat het vermogen om kwetsbaar te zijn, het zelfde is als werkelijke innerlijke kracht te bezitten.

Het vermogen om pijn en eenzaamheid te doorvoelen  in plaats van er voor weg te lopen…

"Mensen zijn onredelijk, onlogisch en egocentrisch,
houd toch van hen

Als je goed doet, zijn er mensen die je beschuldigen van zelfzuchtige bijbedoelingen,
doe toch goed

Als je succes hebt, maak je onechte vrienden en echte vijanden,
heb toch succes

Je goede daden zijn morgen vergeten,
verricht toch goede daden

Eerlijkheid en openhartigheid maken je kwetsbaar,
weest toch eerlijk en openhartig

Wat je jaren gekost heeft om op te bouwen, kan in één klap vernietigd worden,
bouw toch op

Mensen die hulp nodig hebben, kunnen je aanvallen als je hen helpt,
help hen toch

Als je je uiterste best voor de mensheid doet, krijg je vaak stank voor dank,
doe toch je uiterste best"

Vind door je kwetsbaarheid heen het vermogen om te geven. Wie hiernaar kan leven, zonder een pantser op te bouwen, heeft werkelijke innerlijke kracht.

uit ‘ De weg naar eenvoud ’ van Moeder Teresa